Słowniki standardów Auto ID - identyfikatory GS1, budowa kodu HIBC i GS1 Digital Link

Ekran Słowniki standardów pokazuje, co parser Studio WMS.net rozumie na etykiecie: identyfikatory zastosowań GS1, budowę kodu HIBC dla wyrobów medycznych, zapis identyfikatorów w adresie GS1 Digital Link i bieżące reguły mapowania. Ekran niczego nie zapisuje i nie odpytuje bazy danych. Służy do nauki standardu oraz do sprawdzenia formatu pola, zanim magazyn przyjmie pierwszą dostawę od nowego dostawcy.

Pod tytułem ekranu leżą cztery zakładki: GS1, HIBC, GS1 Digital Link i Wewnętrzne. Zakładka GS1 zaczyna się od wyjaśnienia, że kody GS1-128 i GS1 DataMatrix przenoszą wiele pól w jednym skanie, każde pole poprzedza identyfikator zastosowania, a pola o zmiennej długości kończy znak FNC1. Niżej stoi wyszukiwarka po kodzie AI albo nazwie i tabela z kolumnami AI, Nazwa, Format, Długość i Przykład; długość zmienna jest wyróżniona kolorem.

Zakładki słownika i kody testowe

Pod zakładkami, niezależnie od wybranej, leży sekcja Przykładowe kody do testów. Przycisk Kopiuj przenosi kod do schowka; gdy przeglądarka nie daje dostępu do schowka, ekran prosi o zaznaczenie kodu i skopiowanie go skrótem Ctrl+C. Skopiowany kod wkleja się w polu transakcji Smart Scan - weryfikacja etykiety.

Zakładka GS1 - jak czytać format identyfikatora

Kolumna Format stosuje zapis ze specyfikacji GS1. Pierwsza część opisuje sam identyfikator, druga - dane po nim. Litera n oznacza cyfry, an - znaki alfanumeryczne, a dwie kropki - długość zmienną do podanej granicy.

• n2+n18 - dwucyfrowy identyfikator i dokładnie 18 cyfr danych; tak zapisany jest SSCC pod identyfikatorem 00.
• n2+an..20 - dwucyfrowy identyfikator i do 20 znaków alfanumerycznych, np. partia 10.
• n2+n..8 - do 8 cyfr, np. ilość pod identyfikatorem 37.
• n4+n6 - czterocyfrowy identyfikator wagi, w którym ostatnia cyfra podaje liczbę miejsc po przecinku, i 6 cyfr wartości: (3102)001250 oznacza 12,50 kg.

Nota pod tabelą podaje dwie reguły, które Smart Scan stosuje przy każdym odczycie. Numery GTIN, SSCC i GLN kończą się cyfrą kontrolną mod 10. Dwucyfrowy rok w dacie do 50 oznacza lata 2000-2050, a od 51 do 99 - lata 1951-1999; dzień 00 oznacza ostatni dzień miesiąca.

Stała i zmienna długość pola. W strumieniu ze skanera nie ma nawiasów, więc parser musi wiedzieć, gdzie kończy się każde pole. Długość pól stałych zna z tablicy zgodnej ze specyfikacją GS1, a pole zmiennej długości kończy separator FNC1 - chyba że stoi na końcu kodu. Dlatego pola zmienne, np. partię albo numer seryjny, umieszcza się zwykle na końcu ciągu: jeden separator mniej to krótszy kod i mniej okazji do błędu przy skanerze, który źle przekazuje FNC1.

Pełną listę identyfikatorów z definicjami publikuje GS1 w oficjalnym spisie identyfikatorów zastosowań GS1. Słownik w Studio WMS.net zawiera 22 identyfikatory typowe dla etykiet logistycznych. Nowy identyfikator dodaje się jako regułę w ustawieniach i mapowaniu parsera - pojawi się wtedy w zakładce Wewnętrzne, a lista w zakładce GS1 zostanie bez zmian.

Zakładka HIBC - dane podstawowe, dane wtórne i znak kontrolny

Kafelki struktury danych podstawowych pokazują kolejno: prefiks +, LIC - identyfikator etykietującego (4 znaki), PCN - numer katalogowy produktu (od 1 do 18 znaków), UoM - indeks jednostki miary (1 cyfra) oraz C - znak kontrolny mod 43. Pod nimi stoi alfabet 43 znaków, w którym pozycja znaku jest jego wartością; spacja ma wartość 38. Tabela Flagi danych wtórnych wymienia oznaczenia pól zapisywanych po ukośniku.

Znak kontrolny liczy się tak: każdy znak kodu ma wartość z alfabetu (cyfry 0-9 to wartości 0-9, litery A-Z - od 10 do 35, dalej znaki specjalne, plus ma wartość 41). Wartości wszystkich znaków, łącznie z plusem, się sumuje, a reszta z dzielenia sumy przez 43 wskazuje znak kontrolny. Dla przykładowego kodu +E123CEWNIK6F1/$$3271130LOT77A5 suma znaków przed ostatnim wynosi 435, a reszta z dzielenia przez 43 to 5 - i taki jest ostatni znak etykiety.

Etykieta łączona niesie dane podstawowe i wtórne w jednym kodzie, rozdzielone ukośnikiem. Sama etykieta podstawowa też jest poprawnym wariantem - partia i termin ważności stoją wtedy na osobnej etykiecie wtórnej. Specyfikację standardu utrzymuje organizacja HIBCC, która publikuje standardy etykietowania wyrobów medycznych, a zastosowanie kodu w magazynie omawia artykuł HIBC - standard kodowania wyrobów medycznych w magazynie.

Zakładka GS1 Digital Link - identyfikatory w adresie URL

GS1 Digital Link zapisuje te same identyfikatory w ścieżce i parametrach adresu URL, najczęściej w kodzie QR. Jeden kod obsługuje wtedy dwie strony: telefon konsumenta otwiera stronę produktu, a parser WMS wyciąga z adresu GTIN, partię, numer seryjny i termin ważności. Zakładka pokazuje budowę adresu: https://<resolver>/01/<GTIN>/10/<LOT>/21/<SN>?17=<RRMMDD>.

Zakładka podaje trzy przykłady: adres pełny z czterema identyfikatorami, adres minimalny z samym GTIN oraz adres w domenie producenta. W Smart Scan zdekodowane pary przechodzą przez pełną kontrolę GS1, więc cyfry kontrolne i daty sprawdza się tak jak w kodzie GS1-128. Adres bez par identyfikator-wartość w ścieżce parser uznaje za zwykły link. Standard opisuje strona GS1 Digital Link w serwisie GS1, a zastosowania w magazynie - artykuł GS1 Digital Link w praktyce magazynu.

Reguły wewnętrzne - podgląd profilu parsera

Zakładka Wewnętrzne pokazuje tabelę reguł mapowania z kolumnami Standard, AI / flaga, Opis, Pole w bazie danych, Typ, Długość i Aktywna. Dane pochodzą z profilu parsera zapisanego w pamięci tej przeglądarki. Gdy profilu nie ma, zakładka pokazuje zestaw fabryczny z komunikatem Profil domyślny; po zapisie profilu komunikat zmienia się na Profil użytkownika. Stopka podaje liczbę reguł i ich źródło - zestaw fabryczny ma 23 reguły.

Podgląd bez edycji. Zakładka Wewnętrzne tylko wyświetla reguły. Zmiany wprowadza się w ustawieniach parsera i utrwala przyciskiem Zapisz konfigurację - dopiero wtedy pojawią się w podglądzie. Na innym komputerze podgląd może wyglądać inaczej, bo każda przeglądarka ma własny profil.

Przykładowe kody do testów

Kody z sekcji na dole ekranu pochodzą z zestawu demonstracyjnego; ostatni ma celowo błędną cyfrę kontrolną.

Standard etykiety a kartoteka asortymentu

Kartoteka asortymentu nie ma znacznika, czy towar jest etykietowany w standardzie GS1 albo HIBC. Parser rozpoznaje standard wyłącznie po pierwszym znaku odczytu. Kod EAN towaru wpisuje się w kartotece asortymentu; tam też ustawia się wymagalność partii i terminu ważności, sprawdzaną przy przyjęciu.

Terminy ważności z etykiet są podstawą rotacji FEFO, opisanej na stronie strategia FEFO w magazynie. W Studio WMS.net regułę pobrania ustawia się dla kontrahenta i system stosuje ją przy generowaniu pozycji wydania WZ ze zlecenia ZWZ. Etykiety własne magazynu projektuje się w języku ZPL na ekranie szablonów etykiet, z tokenami odpowiadającymi identyfikatorom ze słownika. Pozostałe ekrany opisuje przegląd modułu Auto ID.