Smart Scan - weryfikacja i dekompozycja etykiety GS1 albo HIBC w module Auto ID

Smart Scan odczytuje jeden kod ze skanera albo z klawiatury i rozkłada go na pola danych. Protokół kontroli rozstrzyga, czy etykieta jest poprawnym kodem GS1 albo HIBC, czy tylko na taki wygląda - np. ma przekłamaną cyfrę kontrolną albo brakuje w niej separatora pól. Transakcja ma charakter demonstracyjny: nie zapisuje pozycji w dokumentach magazynowych, a każdy odczyt trafia do dziennika parsowania.

Nad polem skanowania stoi wskaźnik trzech kroków: Skan, Dekompozycja, Potwierdzenie, a w pasku modułu - etykieta Skaner gotowy. Pole Oczekiwanie na kod przyjmuje odczyt ze skanera albo tekst wpisany ręcznie; Enter albo przycisk Odczytaj uruchamia kontrolę. Pod polem leży dziesięć przykładowych kodów wbudowanych w transakcję: pięć poprawnych GS1, dwa poprawne HIBC i trzy celowo błędne, oznaczone czerwonym krzyżykiem. Niżej widać kartę Pozycja przyjęcia (DEMO) z informacją, że pola z kodu są zablokowane, a wersja demonstracyjna nie zapisuje pozycji do bazy.

Trzy kroki weryfikacji

Skaner w magazynie zwykle pracuje jak klawiatura: wysyła znaki kodu i na końcu Enter. Gdy kursor jest w innym miejscu strony, transakcja i tak przechwyci szybką serię znaków ze skanera, a etykieta w pasku zmieni się na Przechwycono strumień ze skanera.

Rozpoznanie standardu i identyfikatory symboliki AIM

Parser patrzy na pierwszy znak odczytu. Wcześniej usuwa identyfikator symboliki AIM - trzy znaki zaczynające się od ], które część skanerów dopisuje przed kodem.

Prefiks ]C1 oznacza GS1-128, ]d2 - GS1 DataMatrix, a ]Q3 - kod GS1 QR. Prefiksy ]d1 i ]Q1 oznaczają DataMatrix albo QR bez znaku FNC1 na początku: treść może wyglądać jak GS1, ale formalnie nim nie jest, więc protokół zgłasza ostrzeżenie w wierszu Symbolika nośnika. Wymagania dla takich nośników opisuje strona kodów dwuwymiarowych GS1.

Protokół kontroli etykiety

Po odczycie ekran pokazuje kartę werdyktu z listą Protokół kontroli etykiety. Każdy wiersz ma ikonę statusu, nazwę kontroli i komunikat, np. odczytany i obliczony znak kontrolny.

Cyfra kontrolna mod 10 i znak mod 43. Dla GTIN, SSCC i GLN parser mnoży cyfry numeru bez ostatniej, od prawej, na przemian przez 3 i 1, sumuje iloczyny i wylicza cyfrę, która dopełnia sumę do pełnej dziesiątki. Dla przykładowego GTIN 05909991234560 suma wynosi 140, więc cyfrą kontrolną jest 0 - wariant z jedynką na końcu parser odrzuca. W kodzie HIBC wartości wszystkich znaków, łącznie z plusem, sumuje się według 43-znakowego alfabetu, a reszta z dzielenia przez 43 wskazuje znak kontrolny. Wynik dla GS1 można porównać z kalkulatorem cyfry kontrolnej GS1.

Werdykt w trzech kolorach

Reguła werdyktu. Jeden błąd w dowolnym wierszu protokołu daje werdykt czerwony, niezależnie od liczby poprawnych wierszy. Ostrzeżenia obniżają werdykt do bursztynowego, ale nie blokują pozycji. Werdykt ocenia etykietę, nie towar: bursztynowy kolor przy minionym terminie ważności to informacja dla przyjmującego, a nie decyzja o odrzuceniu dostawy.

Trzy z typowych źródeł werdyktu bursztynowego zależą od profilu, który zmienia się w ustawieniach i mapowaniu parsera.

• Termin ważności w przeszłości - data poprawna, ale już minęła; karta Termin ważności pokazuje, od ilu dni.
• Tryb awaryjny separatora - skaner nie przekazał FNC1 i parser rozdzielił pola według profilu.
• Identyfikator bez reguły mapowania - pole odczytane bez interpretacji, np. wariant produktu 20.
• Wyłączona kontrola w profilu - weryfikacja cyfr kontrolnych albo tryb rygorystyczny HIBC wyłączone w ustawieniach.

Dekompozytor kodu i karty podsumowania

Dla rozpoznanego standardu pod werdyktem pojawia się Dekompozytor kodu. Plakietka podaje standard i symbolikę, obok stoi surowy odczyt, w którym niewidoczny separator FNC1 jest pokazany jako ⟨GS⟩. Niżej leży rząd kafelków - po jednym na każde pole.

Pod kafelkami stoją cztery karty: Rozpoznany standard, identyfikator (Kod GTIN, SSCC nośnika albo LIC i numer produktu), Numer partii (Lot) i Termin ważności. Karta terminu poniżej 60 dni podaje liczbę pozostałych dni, przy dłuższym terminie - przybliżoną liczbę miesięcy, a po terminie - od ilu dni towar jest przeterminowany.

Formularz pozycji przyjęcia w wersji demonstracyjnej

Karta Pozycja przyjęcia (DEMO) pokazuje, jak dane z etykiety wypełniłyby pozycję dokumentu. Pola z kodu są zablokowane i oznaczone kłódką; operator uzupełnia tylko ilość i lokalizację.

Przycisk Przyjmij na magazyn (DEMO) najpierw sprawdza werdykt, a potem wymaga ilości i lokalizacji. Przy werdykcie czerwonym pokazuje komunikat Etykieta odrzucona. W pozostałych przypadkach dopisuje wiersz do listy Pozycje przyjęte w tej sesji i czyści ekran do kolejnego skanu. Enter w polu ilości działa jak ten przycisk, a Skanuj kolejny czyści ekran bez dodawania pozycji.

Smart Scan nie tworzy dokumentu. Lista Pozycje przyjęte w tej sesji istnieje tylko na ekranie - notka nad nią przypomina, że pozycje nie są zapisywane do bazy danych, a przycisk Wyczyść listę ją opróżnia. Stan magazynowy się nie zmienia. Towar przyjmuje się dokumentem, np. w formularzu przyjęcia bezpośredniego PZB albo w transakcji przyjęcia PZ na kolektorze Android.

Obsługa skanera i klawiatury

Kod można też wkleić w zapisie czytelnym z nawiasami, np. (01)05909991234560(10)LOT1 - nawiasy wyznaczają granice pól, więc separator nie jest potrzebny. Kontrola etykiety odbywa się w przeglądarce, a do bazy danych trafia tylko wpis dziennika; ekran pracuje przy połączeniu z serwerem aplikacji, jak cały system.

Ślad odczytu w dzienniku parsowania

Każdy odczyt, także błędny albo nierozpoznany, zapisuje się jako jeden wiersz dziennika parsowania. Wiersz zawiera surowy ciąg znaków z separatorem FNC1 zapisanym jako <GS>, standard, symbolikę, werdykt i pierwszy komunikat błędu albo ostrzeżenia. Obok stoją wartości z kodu: GTIN, SSCC, LIC, partia, daty i ilość, a także login i magazyn użytkownika.

Pasek filtrów ma przełącznik okresu Dziś, 7 dni, 30 dni, filtr werdyktu, listę standardów i wyszukiwarkę. Cztery kafelki liczą: odczyty w filtrze, poprawne etykiety, błędy, ostrzeżenia. Sekcja Rejestr odczytów (TOP 500) ma przycisk Eksport XLS; w chwili wykonania zrzutu dziennik w bazie demonstracyjnej był pusty.

Zapis do dziennika nie blokuje weryfikacji: gdy się nie powiedzie, Smart Scan pokazuje werdykt normalnie, a odczyt nie pojawi się w rejestrze. Analizę odczytów opisuje strona dziennik parsowania i rejestr błędów, a wskaźniki dnia - dashboard Auto ID; oba ekrany pokazują odczyty z magazynu zalogowanego użytkownika. Typowe usterki etykiet omawia artykuł błędy parsowania kodów kreskowych i ich wykrywanie.

Przed pierwszą dostawą od nowego dostawcy próbki jego etykiet skanuje się w Smart Scan - od razu widać, czy skaner przekazuje FNC1 i czy numery mają poprawne cyfry kontrolne. Tak samo sprawdza się etykiety własne - numer nadany w module jednostek logistycznych SSCC po wydruku powinien dać werdykt zielony. Pozostałe ekrany opisuje przegląd modułu Auto ID.