Wzorzec wymagań materiałowych to w opisywanym wdrożeniu osobny plik tekstowy w stałym układzie, a indeks doboru wskazuje wzorzec obowiązujący dla atestu. Limity pochodzą wyłącznie z pliku wzorca, a modelowi nie wolno uzupełniać ich z norm. Gdy wzorca nie ma w zbiorze, wynik to "brak możliwości oceny".
Dział jakości zatwierdził nową rewizję wymagań, więc ktoś musi ją zapisać tak, żeby model sprawdził według niej kolejne atesty. Zwykły dokument z tabelami i uwagami w nagłówkach nie wystarcza, bo model dopowiada to, czego w tekście nie ma. W opisywanym wdrożeniu wymagania mają więc postać pliku w stałym układzie, z którego da się zacytować każdy limit.
Wzorzec jest dokumentem dla człowieka i dla modelu
Każdy wzorzec to osobny plik tekstowy w formacie Markdown. Pliki leżą w jednym folderze razem z indeksem doboru i instrukcją dla modelu. Według dokumentacji wdrożenia wycofana rewizja trafia do podfolderu archiwum, żeby przy podpięciu całego folderu model nie widział dwóch wersji tego samego wzorca.
Plik zaczyna się od trzech elementów: tytułu z kodem wzorca, wiersza z pochodzeniem (dokument źródłowy i data) oraz ostrzeżenia. Ostrzeżenie mówi, że ten plik jest wzorcem wymagań, a nie atestem producenta, i że nie wolno z niego pobierać danych o producencie, numerze certyfikatu, numerze partii ani wynikach badań konkretnej dostawy. Ekran, na którym model dostaje atest, opisuje tekst o odczycie atestu przez model i werdykcie liczonym przez kod.
Stały układ pozwala zacytować źródło każdego limitu
Układ jest stały. Dokument otwiera sekcja "zakres stosowania" z listą sytuacji, w których wzorca nie używać. Na końcu stoją trzy sekcje: podpisy, "lista cech do sprawdzenia w atescie" i "uwagi do oceny". Zestaw sekcji pośrednich zależy od rodzaju materiału i jest ustalony we wzorcu.
Nagłówek każdej sekcji zaczyna się od kodu wzorca i rewizji. Wymagania są w tabelach "Cecha | Wymaganie", w których każda wartość kończy się kodem wzorca i rewizją. Model może więc zacytować źródło limitu, a raport pokazuje je w polach "wymaganie wzorca" i "cytat kontrolny".
| Element wzorca | Zadanie w ocenie |
|---|---|
| Zakres stosowania | Mówi, dla jakiego materiału wzorzec obowiązuje i kiedy go nie używać. |
| Tabele Cecha-Wymaganie | Źródło limitów, każda wartość z kodem i rewizją wzorca. |
| Warianty | Wskazują, które wymagania obowiązują dla danego wymiaru. |
| Lista cech do sprawdzenia | Kontrakt, w którym każda pozycja staje się osobnym wynikiem. |
| Uwagi do oceny | Reguły wyjątków i przypadków granicznych. |
| Podpisy | Pochodzenie i zatwierdzenie dokumentu. |
Limity pochodzą wyłącznie z dokumentu wzorca, a model nie uzupełnia ich z norm ani z własnej wiedzy.
We wzorcach widać cztery grupy wymagań.
- Granice liczbowe - zakres od-do albo granica jednostronna, górna lub dolna.
- Dokumenty - wymaganie kilku dokumentów łącznie.
- Zwolnienia - zwolnienie z badania z podaniem podstawy oraz zapisy "nie wymagane" i "nie dotyczy".
- Odesłania i warianty - odesłanie do zamówienia oraz wariant zależny od wymiaru.
Lista cech i uwagi do oceny prowadzą model przez ocenę
Sekcja "lista cech do sprawdzenia w atescie" jest numerowana i działa jak kontrakt. Każda jej pozycja ma stać się osobnym elementem tablicy wyników, a skład i właściwości mechaniczne rozbija się na pojedyncze parametry. Cech spoza listy model nie dodaje. Gdy wzorzec nie ma wiersza dla cechy, tej cechy się nie ocenia.
Sekcja "uwagi do oceny" zawiera reguły wyjątków. Część wzorców kieruje w niej przypadek graniczny do oceny działu jakości, czyli do wyniku "do weryfikacji", z uzasadnieniem, że o dopuszczeniu decyduje dział jakości. Inne wzorce stawiają za wymiar poza zakresem wynik "niezgodny". Wyjątki są ustalone osobno w każdym wzorcu.
Limity pochodzą wyłącznie z pliku wzorca: pole wymagania wypełnia się treścią wiersza razem z kodem wzorca. Zabronione jest branie wymagań z kolumn "wymagane" w samym atescie, uzupełnianie z norm, dopisywanie wariantów "lub" i tworzenie cech, których wzorzec nie definiuje. Zmierzone wartości porównuje się z wymaganiem klienta, a nie z zakresem deklarowanym przez producenta.
Indeks wskazuje jeden wzorzec zamiast kilku
Indeks doboru to osobny plik. Zawiera tabelę z kolumnami: wzorzec, produkt, specyfikacja i zakres wymiarów, reguły rozstrzygające oraz listę haseł wyszukiwawczych prowadzących do wzorca. Model ustala w trzech krokach rodzaj materiału, specyfikację i wymiar, a potem wybiera dokładnie jeden wzorzec.
Reguły indeksu są ostre. Numer wzorca podany w atescie ma pierwszeństwo, a gdy takiego wzorca nie ma w zbiorze, wynik brzmi "brak możliwości oceny", nigdy wzorzec podobny. Zakazy bezwzględne blokują użycie wzorca dla niewłaściwej grupy materiałów, a wartości graniczne nie są przenoszone między wzorcami, nawet dla tego samego oznaczenia materiału. Wzorce, które nie definiują części wymagań, są wymienione jawnie. Brakujące cechy oznacza się wtedy jako "nie dotyczy" i nigdy nie podstawia się wartości z innego wzorca.
Brak danych i nie dotyczy to dwa różne wyniki
Instrukcja odróżnia "nie dotyczy" od "brak danych". Wynik "nie dotyczy" dostają cechy, których nie da się potwierdzić samym atestem: odesłanie do zamówienia, oznakowanie fizyczne, pakowanie, zwolnienia oraz deklaracja przeniesienia oznaczeń, gdy brak pośrednika. Wynik "brak danych" jest tylko dla tego, co atest powinien zawierać.
Jest jedno zastrzeżenie. Sama adnotacja o pomyślnej kontroli oznakowania daje wynik "do weryfikacji", a nie "nie dotyczy". Wpływ obu wyników na werdykt pokazuje tabela w tekście o kontroli jakości pozycja po pozycji, gdzie kontroler decyduje o pozycjach już po przeczytaniu raportu.
Wzorce przeniesiono z bazy wiedzy do polecenia systemowego
To ustalenia wdrożeniowe, a nie zachowanie aplikacji. Według dokumentacji wdrożenia wzorce były najpierw w bazie wiedzy usługi modelu, gdzie model dostawał wyszukane fragmenty. Potem przeniesiono je do polecenia systemowego, ponieważ model uzupełniał limity z norm zamiast cytować wzorzec. W konfiguracji usługi ustawiono temperaturę zero i wyłączono cytowania. Aplikacja tych parametrów nie ustawia.
Do konfiguracji modelu wkleja się plik zbiorczy z trzech części: instrukcji, indeksu i pełnych treści wzorców, o rozmiarze kilkudziesięciu kilobajtów. Plik generuje się z plików wzorców, które pozostają źródłem prawdy. Aplikacja dodatkowo usuwa z odpowiedzi znaczniki cytowań. Wyszukiwanie fragmentów jako ogólną technikę opisuje strona o bazie wiedzy RAG dla firmowego asystenta AI.
Przykład z danymi fikcyjnymi: dział jakości zatwierdza nową rewizję wzorca, a wdrożeniowiec zapisuje ją jako osobny plik w stałym układzie i przenosi poprzednią rewizję do archiwum. Plik zbiorczy jest generowany na nowo i wklejany do konfiguracji modelu. Kontroler wgrywa atest na ekranie weryfikacji dla materiału "Materiał Testowy", indeks wskazuje wzorzec, a model sprawdza po kolei pozycje z listy cech i cytuje wiersze tabel razem z kodem wzorca. Gdy atest wskazuje numer wzorca, którego w zbiorze nie ma, wynik brzmi "brak możliwości oceny", a nie ocena według podobnego wzorca.
Ten sam podział, w którym model czyta, a limity porównuje procedura w bazie, opisuje artykuł o ocenie atestu w T-SQL jako wzorzec architektury. Ogólne tło daje strona o sztucznej inteligencji w logistyce.
Pytania do analizy przed spisaniem wzorców
Zanim w innym zakładzie powstanie taki zbiór wzorców, ustalamy cztery sprawy.
- Właściciel - kto w zakładzie jest autorem i właścicielem wymagań materiałowych oraz kto zatwierdza nowe rewizje.
- Format - w jakim formacie zapisać wymagania, aby model mógł je zacytować, a człowiek przeczytać bez przygotowania.
- Dobór - jak wybrać jeden wzorzec spośród kilku podobnych i co zrobić, gdy wyboru nie da się dokonać jednoznacznie.
- Cechy bez wzorca - co ma robić model z cechą, której wzorzec nie definiuje, i jak odróżnić brak informacji w atescie od cechy, której atest z natury nie potwierdza.