Zaprawy budowlane
W zależności od użytego spoiwa rozróżnia się zaprawy: wapienne, gipsowe, gipsowo-wapienne, cementowe, cementowo-wapienne oraz zaprawy żywiczne. Zaprawy budowlane stosuje się przede wszystkim do: łączenia elementów przegród budowlanych, wypełniania spoin, co uszczelnia ścianę i umożliwia równomierne przenoszenie obciążeń, ochrony elementów budynków przed wpływami zewnętrznymi przez pokrycie tynkiem i nadanie tym elementom estetycznego wyglądu, produkcji wyrobów i elementów budowlanych. Dołącznie materiałów ogniotrwałych do budowy urządzeń grzewczych (pieców) są używane zaprawy szamotowe, krzemionkowe, termalitowe i inne. W miarę rozwoju budownictwa i różnicowania się funkcji materiałów wzrasta ilość zapraw o specjalnych właściwościach i wymaganiach technicznych. Składniki dozuje się objętościowo lub wagowo.Rozróżnia się następujące marki zapraw budowlanych: M0,3; M0,6; M1,0; M2,0; M3,0; M4,0; M7,0; M12,0; M15,0 i M20,0. Liczba w znaku marki jest wartością w MPa, od której nie może być mniejsza średnia wytrzymałość na ściskanie próbek zaprawy, sporządzanych w kształcie beleczek wymiarach 4×4×16 cm. Zaprawy wapienne składają się z ciasta wapiennego rozcieńczonego wodą i piasku. Ilościowy udział składników zapraw wapiennych określa się stosunkiem objętościowym ciasta wapiennego lub wapna w stanie sypkim do piasku luźno usypanego. W dobrej zaprawie murarskiej powinno być tyle ciasta wapiennego, aby wypełniało ono wolne przestrzenie między ziarnami piasku. Do zapraw wapiennych stosowane jest wapno sucho gaszone (hydratyzowane), wapno hydrauliczne, wapno pokarbidowe oraz ciasto wapienne. Czas użytkowania zaprawy od chwili zmieszania składników nie powinien przekraczać 8 h. Przy temp. otoczenia przekraczającej 25oC czas użytkowania powinien być skrócony do 4 h. Skurcz liniowy stwardniałej zaprawy powinien być większy niż 0,1%. Zaprawy gipsowe i gipsowo-wapienne. Zaprawy gipsowe są mieszaninami spoiwa gipsowego, wody i wypełniaczy lub kruszyw. Zaprawy gipsowo-wapienne zawierają dodatek spoiwa wapiennego. Zaprawy gipsowe i gipsowo-wapienne są stosowane do tynkowania powierzchni wewnętrznych ścian i stropów oraz do murowania ścian z cegieł ceramicznych i z elementów gipsowych. Wilgotność względna powietrz w pomieszczeniach, w których stosowane są zaprawy gipsowe i wapienno-gipsowe nie powinna przekraczać 65%. Suche mieszanki anhydrytowe do wykonania monolitycznych podkładów podłogowych składają się ze zmielonego anhydrytu, wypełniaczy oraz ewentualnie z dodatkiem innych spoiw mineralnych, np. wapno, gips. Skała ta po zmieleniu z innym spoiwem mineralnym uaktywnia się w obecności wody; uwadnia się w wyniku czego zaprawy anhydrytowe uzyskują wytrzymałość na ściskanie 25÷45 MPa. Zaprawy cementowe są mieszaninami cementu, piasku i wody. Do zapraw cementowych stosowane są również dodatki uplastyczniające, uszczelniające, ulepszające wiązanie, dodatki barwiące bądź zmniejszające ścieralność. Zaprawy produkuje się z piasku i cementów portlandzkich powszechnego stosowania marek 32,5; 42,5; hutniczych oraz murarskiego. Skurcz zapraw cementowych nie powinien przekraczać 0,1%. Zastosowanie: murowanie ścian i fundamentów budynków, murowanie łuków i sklepień, mocowanie kotew i elementów złączy, podłoża pod posadzki, obrzutki tynkarskie. Zaprawy cementowo-wapienne sporządza się z cementów portlandzkich powszechnego użytku lub z cementu murarskiego, murarskiego ciasta wapiennego lub wapna hydratyzowanego oraz piasku lub miału kamiennego bądź granulowanego żużla wielkopiecowego. Zaprawy cementowo-wapienne mogą być wzbogacone dodatkami uplastyczniającymi, regulującymi wiązanie lub barwiącymi. Mieszanie składników zapraw może być wykonywane narzędziami ręcznymi w skrzyniach lub mechanicznie w mieszarkach. Czas zużycia zaprawy od chwili zmieszania składników suchych z wodą nie powinien przekraczać 5 h bądź 1 h, gdy temp. otoczenia przekracza 25oC. Wytrzymałość próbek zapraw cementowo-wapiennych poddanych próbie 25 cykli zamrażania i odmrażania nie powinna być mniejsza niż 80% wytrzymałości próbek wykonanych z tej samej zaprawy i niepodanych zamrażaniu. Skurcz zapraw nie powinien przekraczać wartości 0,1%. 4.4. ZAPRAWY TYNKARSKIE DO POCIENIONYCH WYPRAW Wyprawa (tynk) pocieniona określana jest jako tynk grubości ok. 5 mm nałożona na podłoże. Sucha mieszanka tynkarska składa się ze spoiwa, wypełniaczy, domieszek lub dodatków modyfikujących, ewentualnie pigmentów, przygotowana fabrycznie. Zaprawę tynkarską do pocienionych wypraw nazywa się suchą mieszanka zarobioną woda lub specjalna substancją.

Rodzaje zapraw i ich przeznaczenie
Interesują mnie różne rodzaje zapraw murarskich i ich przeznaczenie np. zaprawa do podłóg przemysłowych, do mostów, chodników etc. oraz zaprawa murarska, która położona na ścianę wymaga już tylko pomalowania (mortar projected). Cechy tych zapraw, w jaki sposób są robione itp.

Pytanie jest bardzo ogólne i odpowiedź szczegółowa byłaby bardzo długa, wręcz podręcznikowo długa. Dlatego też odpowiedź będzie miała charakter skrótowy. Zaprawa murarska jest szczególnym rodzajem zaprawy, która służy do łączenia elementów murowych takich jak np. cegła ceramiczna, bloczki z betonu komórkowego, bloczki z silikatów, pustaki ceramiczne. Wymaga się więc od niej specjalnych cech związanych z założoną współpracą zaprawy z danym rodzajem elementu murowego. Jeśli chodzi o cechy tych zapraw to można je podzielić na pożądane cechy świeżej zaprawy i zaprawy związanej. Jeśli chodzi o świeżą zaprawę murarską to najważniejsza jest tzw. urabialność zaprawy, którą można określić jako łatwość jej stosowania przy robotach murarskich dla danych elementów murowych i warunków atmosferycznych. Ważna jest także zdolność zaprawy do zatrzymywania wody, jej plastyczność i czas przydatności zaprawy do robót murarskich. Jeśli chodzi o ważniejsze cechy stwardniałej zaprawy murarskiej to najczęściej podawaną jej cechą jest wytrzymałość na ściskanie. Nie powinna ona być większa od wytrzymałości na ściskanie łączonego przez nią elementu murowego. Jednak z punktu zachowania spoistości i szczelności muru najważniejsza jest przyczepność zaprawy murarskiej do elementów murowych. Innymi ważnymi cechami związanej zaprawy murarskiej jest porowatość, termoizolacyjność, paroprzepuszczalność, mrozoodporność, szczelność. Nie istnieje zaprawa murarska, która jest uniwersalna i dobra do zastosowania do każdego rodzaju elementu murowego, każdego rodzaju warunków atmosferycznych, występujących podczas murowania czy każdego rodzaju warunków pracy w murze. Stosunkowo dużą uniwersalność wykazuje zaprawa cementowo-wapienna. Zaprawy murarskie wyrabiane są zarówno fabrycznie jako i bezpośrednio na budowie. Zaprawy fabryczne są zazwyczaj suchą mieszanką, do której na budowie dodaje się tylko odpowiednią ilość wody. Zaprawa do chodników rozumiana jako łącząca elementy, z których robiony jest chodnik jest specyficznym rodzajem zaprawy murarskiej, która pracuje w specyficznych warunkach i należy wtedy szczególnie pamiętać o takich jej cechach jak mrozoodporność, odporność na ścieranie, szczelność. Zaprawa do podłóg przemysłowych lub do kładzenia na ścianie nie jest zaprawą murarską i cechy tych zapraw a co jest z tym związane zbiór stawianych im wymagań jest inny niż dla zapraw murarskich. Jeśli chodzi o cechy zaprawy służącej do wykonania warstwy wierzchniej posadzki (podłogi przemysłowej) to w zależności od jej przeznaczenia technologicznego, położenia w budynku lub budowli (np. most) będzie zawsze nieco inny zbiór wymagań. W ogólności można wyróżnić: odporność mechaniczną, chemiczną, termiczną, na zabrudzenie, korozję, ogień, ultrafiolet, antyelektrostatyczność, przeciwpoślizgowość, mrozoodporność, szczelność itd. W celu spełn
źródło: http://www.sciaga.pl; www.muratordom.pl; praktiker.onet.pl; www.budujemydom.pl; www.budom-market.pl; www.pol-skone.pl

Baterie umywalkowe

Deante Fonte bateria umywalkowa stojąca DOMINO Chrom z zamknięciem odpływu. Zasięg wylewki 122 mm, wysokość korpusu 161 mm, głowica ceramiczna o średnicy 40 mm, 5 letnia gwarancja, włoski projekt i produkcja, nowoczesny wygląd. Domino jest serią baterii przeznaczoną dla osób, które od armatury w swojej łazience oczekują czegoś więcej, niż zwykłej funkcjonalności. 0 opinii dodaj opinię poleć znajomym powiększWybrane oferty: 675.00 PLN 718.00 PLN 799.00 PLN Zobacz wszystkie 11 ofert

Kabiny prysznicowe
Aquaform Lazuro kabina okrągła dwuszybowa. Lazuro okrągła, jednodrzwiowa przyciąga uwagę ciekawą formą Duże, pojedyncze drzwi przesuwne tworzą wygodne wejście do kabiny od strony ściany, a obecność stałej ścianki daje więcej możliwość wykorzystania przestrzeni w łazience. W kabinie dopracowano detale: podwójne odpinane rolki, które są nowoczesnym rozwiązaniem zarówno pod względem technicznym, jak i estetycznym oraz uchwyty w postaci aluminiowych, chromowanych sztabek montowanych bezpośrednio w szkle. Cechy charakterystyczne serii Lazuro Profile komorowe - o specjalnej konstrukcji sprawiają, że kabiny marki aquaform® są wytrzymałe i niezawodne. Wykonane z wysokiej jakości stopu aluminium profile są malowane proszkowo, polerowane chemicznie bądź pokryte wielowarstwową powłoką chromową, co gwarantuje niezmienność ich barwy. Szkło bezpieczne - zastosowane w kabinach aquaform®, charakteryzuje się wysokim stopniem bezpieczeństwa użytkowania. Wysoka jakość wykonania szkła została potwierdzona przez niezbędne certyfikaty i atesty, a także przez liczne badania i kontrole. Wypinane rolki - nowoczesne rozwiązanie umożliwiające nie tylko wygodne przesuwanie drzwi kabiny, ale także odchylanie ich od dolnego profilu, co ułatwia czyszczenie kabiny. Listwa magnetyczna - stosowana w systemach zamykania drzwi sprawia, że kabiny aquaform® charakteryzują się wyjątkową szczelnością, a drzwi domykają się w bardzo łatwy i pewny sposób. Profil U - w który wyposażone są kabiny marki aquaform®, sprawia, że nie trzeba się już martwić niezbyt prostymi ścianami. Niweluje on krzywizny i pozwala idealnie dopasować brzeg kabiny do ściany. Powłoka DP active - uszlachetnia szkło, wygładzając jego powierzchnię. Dzięki jej zastosowaniu krople wody wraz z zanieczyszczeniami szybciej spływają z powierzchni szklanych. Ułatwia to znacznie utrzymanie kabiny w czystości, gdyż na szybie wolniej osadzają się brud i kamień. Szyby z powłoką DP active nie wymagają intensywnego szorowania i stosowania ostrych środków czyszczących. Symbol CE - oznacza, że wyrób spełnia wszelkie wymogi zawarte w normach Unii Europejskiej Dane techniczne: Dane techniczne: Szerokość brodzika 900 mm Profil : chrom optic Rodzaj wypełnienia: szkło przejrzyste z powłoką DP active Zakres regulacji szerokości 870 +/- 885 mm Wysokość kabiny 1850 mm Do kabiny pasują brodziki z serii: Rondo

Jaką wybrać baterię łazienkową?

Choć rynek baterii łazienkowych jest całkiem spory, jednak często mamy kłopot z dobraniem odpowiedniego zestawu. Gdy już spodobała nam się dana bateria umywalkowa, okazuje się że jej odpowiednik wannowo-prysznicowy nie ma wymaganego przez nas termostatu. A gdy już go posiada, to w serii brakuje baterii do umywalek blatowych. Takiego kłopotu nie mamy, decydując się na serię Style 35 portugalskiej firmy Cifial.

- Baterie z serii Style 35 są jednymi z ciekawszych rozwiązań na rynku polskim - mówi Ivo Loureiro, wiceprezes firmy Cifial Polska. - Naszym atutem jest bardzo szeroka gama modeli. Np. baterii umywalkowych Style 35 jest aż siedem rodzajów, a każda dostępna w dwóch wersjach wykończenia - błyszczący chrom i matowa stal szczotkowana.

Łazienkowe baterie Style 35 charakteryzują się doskonałą proporcją między postawą a wylewką, tworząc kształt zbliżony do litery "Y". Lekkości baterii dodaje bardzo prosty mieszacz w formie cienkiego, podłużnego walca.

Baterie umywalkowe z tej kolekcji zostały zaprojektowane z myślą o właścicielach różnego typu umywalek - począwszy od małych, poprzez blatowe, a skończywszy na dużych i wysokich modelach. W kolekcji Style 35 możemy nabyć zarówno baterię umywalkową w wersji podstawowej oraz wyższą o 30 cm (obie są dostępne w wersji z korkiem clic-clac lub z korkiem automatycznym), baterię umywalkową 3-otworową ścienną oraz blatową. Inną nowością w tej kolekcji jest bateria czasowa, z której strumień wody płynie przez kilkanaście sekund od naciśnięcia przycisku. - Wprowadzenie dodatkowych elementów, takich jak korek clic-clac czy bateria czasowa z jednej strony jest użyteczne dla naszych klientów, a z drugiej - dużo bardziej ekonomiczne - dodaje Ivo Loureiro.

Podobne rozwiązania występują wśród baterii bidetowych (4 rodzaje w dwóch wersjach wykończenia), a także wannowo-prysznicowych. W przypadku tych ostatnich możemy wybierać w modelach podtynkowych, bateriach termostatycznych oraz z regulacją przepływu.

- Cifial stara się elastycznie dostosowywać swoją ofertę do potrzeb najbardziej wybrednych klientów - mówi Ivo Loureiro. - Tym bardziej cieszy nas fakt, że nasze wysiłki zostały dostrzeżone i Polacy bardzo sobie cenią możliwości kolekcji Style 35.

Jednym z ważniejszych elementów każdej łazienki jest wanna. Jeżeli dysponujemy w łazience odpowiednią ilością wolnego miejsca, wybór odpowiedniej wanny może nastręczyć trochę trudności. Obecnie produkuje się wiele modeli w różnych rozmiarach i kształtach. Wykonywane są z wielu materiałów, mogą być z hydromasażem i antypoślizgowym dnem. Mnogość rozwiązań może przyprawić o mały zawrót głowy, dlatego krótko omówmy najważniejsze kwestie związane z wyborem wanny i jej montażem. Podstawową kwestią jest wybór materiału z jakiego nasza wanna ma być wykonana. Obecnie najczęściej produkuje się wanny z żeliwa, stali i akrylu. Wanny żeliwne są nadal bardzo popularne. Żeliwo jest trwałym i solidnym materiałem, a wanna wykonana z tego materiału posłuży nam wiele lat. Dobrze utrzymują ciepło, są dość odporne na uszkodzenia mechaniczne i powstawanie zacieków. Ich minusem jest duży ciężar utrudniający instalację oraz fakt, że puste lub nienapełnione do końca, są zimne w dotyku co obniża komfort kąpieli. Wadą jest również mała różnorodność kształtów i kolorów. Wanny stalowe zdominowały swego czasu rynek armatury łazienkowej. Są lżejsze niż ich żeliwne odpowiedniki, dostępne w wielu kształtach, wymiarach i kolorach. Stosowane emalie czynią je odpornymi na zabrudzenia czy uszkodzenia mechaniczne oraz polepszają spływanie wody, co pomaga w utrzymywaniu ich czystości. Ich wady to szybkie oddawanie ciepła (które można ograniczyć stosując odpowiednią izolację) i nieprzyjemny chłód odczuwany, gdy wanna jest nienapełniona do końca. Obecnie rynek podbijają wanny akrylowe. Akryl pozwala tworzyć wanny o najprzeróżniejszych kształtach, wymiarach i kolorach. Są odporne na zabrudzenia, niekorzystny wpływ osadu wapiennego z wody kranowej, jej wysoką temperaturę i środki chemiczne. Wanny akrylowe są też najlżejsze spośród wszystkich wyżej wymienionych, jednak ich wadą jest słabsza odporność mechaniczna, niż wanien wykonanych z metalu. Przy wyborze wanny należy też zwrócić uwagę na rodzaj baterii jakie można w nich stosować i dopasować go do naszych potrzeb i możliwości jakie daje nam instalacja wodna znajdująca się w łazience. Dostępne są baterie sztorcowe osadzane na brzegu wanny (w przypadku wanien metalowych trzeba pamięt
źródło: http://www.okazje.info.pl/; www.qubat.pl; www.meble.pl; www.twojinstalator.pl; www.muratordom.pl; www.budom-market.pl; www.pol-skone.pl

Elektryczność

Elektryczność daje energię jednej z czterech podstawowych sił natury i jest własnością magazynowania energii przez materię. W tym znaczeniu "ładunek elektryczny", "wartość ładunku" i "ilość elektryczności" mogą być używane zamiennie. W przenośni i języku wyraz elektryczność oznacza także prąd elektryczny lub energię Historia [edytuj] Niektóre zjawiska elektryczne obserwowano już w czasach przedhistorycznych. Uderzenia pioruna napawały jednak ludzi strachem i były jednocześnie niemożliwe do zbadania. Starożytni Grecy poznali pierwsze zjawiska elektrostatyki. Zauważyli, że pocierając bursztyn (gr. elektron - ????????) kawałkiem futra, nadają temu kamieniowi zdolność przyciągania drobnych i lekkich przedmiotów, takich jak pyłki czy włosy. Dalszy rozwój nauki nastąpił dopiero w XVII w. Ok. 1600 r. William Gilbert powrócił do greckiej nazwy bursztynu, przez co wkrótce całą naukę nazwano elektrycznością. W 1660 r. Otto von Guericke zbudował pierwszy generator elektrostatyczny. Robert Boyle (1675) zauważył, że oddziaływania elektrostatyczne przenikają próżnię. Stephen Grey podzielił (1729) wszystkie substancje na przewodniki i izolatory. W 1745 r. powstała butelka lejdejska. Wkrótce badania nad elektrostatyką doprowadziły do pojęcia prądu elektrycznego. W 1752 r. Benjamin Franklin zbudował pierwszy piorunochron, wypuszczając swojego latawca na metalowej lince podczas burzy. Przełom XVIII i XIX w. to złoty okres elektrotechniki: Michael Faraday opracował podstawy elektromagnetyzmu, czyli wpływu pola magnetycznego na ładunki elektryczne; Luigi Galvani odkrył, że do przesyłania bodźców w układzie nerwowym u zwierząt również wykorzystywane są ładunki; Alessandro Volta zbudował pierwsze ogniwo elektryczne; André Marie Ampere pracował nad elektromagnetyzmem. Z czasem udało się ustalić i opisać najważniejsze prawa rządzące elektrycznością. Przyczynili się do tego m.in. Georg Ohm, Gustav Kirchhoff, James Clerk Maxwell i inni. Wkrótce nowa dziedzina wiedzy zaczęła być wykorzystywana w praktyce. Samuel Morse zbudował telegraf, Antonio Meucci - telefon, Thomas Edison wynalazł żarówkę, fonograf, postawił pierwszą elektrownię i zbudował pierwszą miejską sieć elektryczną, rozpoczynając tym samym elektroenergetykę, Nikola Tesla zbudował pierwszy silnik elektryczny, Werner von Siemens założył pierwszą fabrykę elektrotechniczną i opracował pierwszy tramwaj elektryczny. Powstały urządzenia takie jak radar, radio, telewizja, komputery, satelity... Większość tych nazwisk jest związana z fizycznymi jednostkami miary. Elektryczność jest wygodną i stosunkowo tanią formą przesyłania energii, bez której współczesna ludzka cywilizacja nie mogłaby istnieć. Obecnie naukowcy zajmują się opracowaniem tańszych metod wytwarzania i przekształcania energii elektrycznej, zwiększaniem wydajności istniejących urządzeń, opracowywaniem jeszcze lepszych materiałów na przewodniki i izolatory itp. Istotną sprawę stanowi ochrona życia i mienia. Mimo iż elektryczność jest już żywiołem ujarzmionym, ciągle nierozważne posługiwanie się nią może być przyczyną nieszczęścia. Choć większość praw i reguł rządzących światem elektrycznym wydaje się być znana, ciągle jeszcze pozostaje wiele do odkrycia lub rozwinięcia.

Charakterystyka produktu: Solidna pilarka ręczna z laserem przeznaczona do wykonywania ciężkich prac. Dzięki wbudowanemu laserowi możliwe jest precyzyjne cięcie ukośne, wzdłużne i poprzeczne takich materiałów, jak deski, płyty pilśniowe i wiórowe itp. Obudowa wykonana jest z wytrzymałego plastiku, natomiast tarczę chroni osłona aluminiowa. Urządzenie posiada funkcję płynnego rozruchu. Miękka, antypoślizgowa powierzchnia Ergonomiczny uchwyt Ustawienie głębokości cięcia Ustawienie płyty prowadzącej Dane techniczne: Napięcie: 230 V ~ 50 Hz Moc: 1500 W Liczba obrotów: 4.500 min-1 Średnica tarczy: 190 x 20 x 2,8; 24 Z Głębokość cięcia przy 90°: 66 mm Głębokość cięcia przy 45°: 47 mm Długość kabla zasilającego: 3 m Klasa lasera: II Waga: 5,1 kg Opakowanie kartonowe: 355 x 285 x 270 mm Wyposażenie standardowe: Tarcza 2 baterie zasilające laser

Płytki ceramiczne krok po kroku

Na podłogi natomiast układa się tylko te spełniające wymagania odporności na ścieranie, silne zabrudzenia, twardość powierzchni i wytrzymałość na zginanie.

Producenci płytek ceramicznych oferują szeroki wachlarz różnorodnych produktów. Do wyboru mamy płytki szkliwione, gresy, płytki glinianie, klinkierowe i kamienne oraz mozaikę. Różnią się między sobą właściwościami, wymiarami, wzorami i fakturami.

Płytki ceramiczne stosowane są do wykańczania ścian i podłóg głównie w pomieszczeniach o podwyższonej wilgotności, kuchniach i łazienkach, oraz w przedpokojach, na tarasach i balkonach.

Większość producentów oferuje kompletne zestawy do wykańczania i dekoracji pomieszczeń. W ich skład oprócz płytek ściennych i podłogowych wchodzą różnego rodzaju elementy uzupełniające:

• listwy dekoracyjne – wąskie, prostokątne płytki dekoracyjne, zwykle układane jako ostatni, poziomy rząd płytek lub obramowanie lustra, ale sposób ich wkomponowania zależy tylko od naszej wyobraźni,
• płytki dekoracyjne tzw. dekory z wyraźnym motywem lub rysunkiem, umieszcza się pojedynczo na ścianie w różnych, dowolnych miejscach,

• Jakie płytki kupić?

  Wybierając płytki ceramiczne warto zwrócić uwagę na parametry, które decydują o jakości płytek oraz możliwościach ich stosowania.
  

  • odporność na ścieranie (klasy od I do V PEI) - im klasa wyższa, tym płytki bardziej odporne na ścieranie, płytki klasy I, II i III stosuje się na ściany, zaś klasy IV i V na podłogi;
    
    
  • twardość, czyli odporność na zarysowania (od 1 do 10 skali Mohsa ) - im wartość wyższa, tym płytki twardsze;
    
    
  • nasiąkliwość (grupa I - do 3%, grupa IIa - od 3 do 6%, grupa IIb - od 6 do 10%, grupa III - powyżej 10%) - im niższa nasiąkliwość, tym płytki mniej porowate i trudniej przyjmują zabrudzenia;
    
    
  • antypoślizgowość - im wyższa wartość (od R9 do R13), tym płytki mniej śliskie.

   

udzieli informacji o czynnościach związanych z budową i wskaże najbliższe instytucje i firmy, z którymi kontakt jest niezbędny i pomocny przy jej realizacji,

• - wyceni wartości materiałów i robocizny stanu surowego zamkniętego jeszcze przed zakup
  źródło: http://pl.wikipedia.org/; www.narzedziowy.pl; www.budujemydom.pl; www.budom-market.pl; www.pol-skone.pl
  
  

Kabiny prysznicowe
Aquaform Lazuro kabina okrągła dwuszybowa. Lazuro okrągła, jednodrzwiowa przyciąga uwagę ciekawą formą Duże, pojedyncze drzwi przesuwne tworzą wygodne wejście do kabiny od strony ściany, a obecność stałej ścianki daje więcej możliwość wykorzystania przestrzeni w łazience. W kabinie dopracowano detale: podwójne odpinane rolki, które są nowoczesnym rozwiązaniem zarówno pod względem technicznym, jak i estetycznym oraz uchwyty w postaci aluminiowych, chromowanych sztabek montowanych bezpośrednio w szkle. Cechy charakterystyczne serii Lazuro Profile komorowe - o specjalnej konstrukcji sprawiają, że kabiny marki aquaform® są wytrzymałe i niezawodne. Wykonane z wysokiej jakości stopu aluminium profile są malowane proszkowo, polerowane chemicznie bądź pokryte wielowarstwową powłoką chromową, co gwarantuje niezmienność ich barwy. Szkło bezpieczne - zastosowane w kabinach aquaform®, charakteryzuje się wysokim stopniem bezpieczeństwa użytkowania. Wysoka jakość wykonania szkła została potwierdzona przez niezbędne certyfikaty i atesty, a także przez liczne badania i kontrole. Wypinane rolki - nowoczesne rozwiązanie umożliwiające nie tylko wygodne przesuwanie drzwi kabiny, ale także odchylanie ich od dolnego profilu, co ułatwia czyszczenie kabiny. Listwa magnetyczna - stosowana w systemach zamykania drzwi sprawia, że kabiny aquaform® charakteryzują się wyjątkową szczelnością, a drzwi domykają się w bardzo łatwy i pewny sposób. Profil U - w który wyposażone są kabiny marki aquaform®, sprawia, że nie trzeba się już martwić niezbyt prostymi ścianami. Niweluje on krzywizny i pozwala idealnie dopasować brzeg kabiny do ściany. Powłoka DP active - uszlachetnia szkło, wygładzając jego powierzchnię. Dzięki jej zastosowaniu krople wody wraz z zanieczyszczeniami szybciej spływają z powierzchni szklanych. Ułatwia to znacznie utrzymanie kabiny w czystości, gdyż na szybie wolniej osadzają się brud i kamień. Szyby z powłoką DP active nie wymagają intensywnego szorowania i stosowania ostrych środków czyszczących. Symbol CE - oznacza, że wyrób spełnia wszelkie wymogi zawarte w normach Unii Europejskiej Dane techniczne: Dane techniczne: Szerokość brodzika 900 mm Profil : chrom optic Rodzaj wypełnienia: szkło przejrzyste z powłoką DP active Zakres regulacji szerokości 870 +/- 885 mm Wysokość kabiny 1850 mm Do kabiny pasują brodziki z serii: Rondo

Prysznic jest miejscem, w którym powinniśmy czuć się bezpiecznie nawet w sytuacji przypadkowego stłuczenia szklanej ściany kabiny i powstania małych, ostrych kawałków grożących skaleczeniem.

Oferowane przez naszą firmę szkło do kabin prysznicowych wykonane jest z polistyrenu - tworzywa sztucznego, które w momencie rozbicia nie tworzy ostrych odprysków, jak to ma miejsce podczas rozbicia szkła mineralnego. Szkło polistyrenowe swój wysoki współczynnik bezpieczeństwa zawdzięcza odpowiednim właściwościom fizycznym, dzięki którym jego wytrzymałość na rozbicie jest większa niż naturalnego szkła. Rozbicie szyby z polistyrenu powoduje powstanie dużych kawałków szkła o tępych krawędziach. Bardzo ważnym aspektem wpływającym na proces wyboru szkła do kabin prysznicowych, prócz kwestii bezpieczeństwa użytkowania, jest również aspekt estetyczny.

Jednym z ważniejszych elementów każdej łazienki jest wanna. Jeżeli dysponujemy w łazience odpowiednią ilością wolnego miejsca, wybór odpowiedniej wanny może nastręczyć trochę trudności. Obecnie produkuje się wiele modeli w różnych rozmiarach i kształtach. Wykonywane są z wielu materiałów, mogą być z hydromasażem i antypoślizgowym dnem. Mnogość rozwiązań może przyprawić o mały zawrót głowy, dlatego krótko omówmy najważniejsze kwestie związane z wyborem wanny i jej montażem. Podstawową kwestią jest wybór materiału z jakiego nasza wanna ma być wykonana. Obecnie najczęściej produkuje się wanny z żeliwa, stali i akrylu. Wanny żeliwne są nadal bardzo popularne. Żeliwo jest trwałym i solidnym materiałem, a wanna wykonana z tego materiału posłuży nam wiele lat. Dobrze utrzymują ciepło, są dość odporne na uszkodzenia mechaniczne i powstawanie zacieków. Ich minusem jest duży ciężar utrudniający instalację oraz fakt, że puste lub nienapełnione do końca, są zimne w dotyku co obniża komfort kąpieli. Wadą jest również mała różnorodność kształtów i kolorów. Wanny stalowe zdominowały swego czasu rynek armatury łazienkowej. Są lżejsze niż ich żeliwne odpowiedniki, dostępne w wielu kształtach, wymiarach i kolorach. Stosowane emalie czynią je odpornymi na zabrudzenia czy uszkodzenia mechaniczne oraz polepszają spływanie wody, co pomaga w utrzymywaniu ich czystości. Ich wady to szybkie oddawanie ciepła (które można ograniczyć stosując odpowiednią izolację) i nieprzyjemny chłód odczuwany, gdy wanna jest nienapełniona do końca. Obecnie rynek podbijają wanny akrylowe. Akryl pozwala tworzyć wanny o najprzeróżniejszych kształtach, wymiarach i kolorach. Są odporne na zabrudzenia, niekorzystny wpływ osadu wapiennego z wody kranowej, jej wysoką temperaturę i środki chemiczne. Wanny akrylowe są też najlżejsze spośród wszystkich wyżej wymienionych, jednak ich wadą jest słabsza odporność mechaniczna, niż wanien wykonanych z metalu. Przy wyborze wanny należy też zwrócić uwagę na rodzaj baterii jakie można w nich stosować i dopasować go do naszych potrzeb i możliwości jakie daje nam instalacja wodna znajdująca się w łazience. Dostępne są baterie sztorcowe osadzane na brzegu wanny (w przypadku wanien metalowych trzeba pamiętać, by posiadały one stosowne otwory) lub baterie ścienne. Istotny jest także wybór syfonu do wanny czyli systemu przelewowo-odpływowego. Wanny mogą mieć różną średnicę otworu odpływowego oraz różne systemy jego zamykania (gumowy korek, przyciski typu Press, automatyczny, otwierany pokrętłem). Do większości wanien producenci dodają odpowiednie systemy montażowe. Gdy wanna jest nieobudowana, do jej montażu stosuje się specjalne szyny. Jeżeli decydujemy się na jej obudowanie mamy szereg opcji do wyboru. Możemy ją obmurować cegłą lub pustakami albo zastosować obudowy zewnętrzne z drewna, tworzyw sztucznych oraz paneli przeznaczonych do okładania płytkami ceramicznymi. Ważne aby osłona nie utrudniała dojścia do urządzeń w razie powstania awarii.

Jak wszystko, wyposażanie łazienki najlepiej rozpocząć w sposób rozważny i planowy.

Czy styropian izoluje akustycznie?

Czy jako izolację akustyczną na ścianie wewnętrznej (działowej) można zastosować styropian?

Styropian jest tworzywem spienionym, sztywnym, o zamkniętych komórkach, dlatego nie jest dobrym materiałem na izolację akustyczną. Wyklejenie ścian styropianem nie tylko nie wytłumi hałasów z zewnątrz pomieszczenia, ale może nawet pogorszyć izolacyjność akustyczną przegrody i dodatkowo potęgować dźwięki.

Dobrym rozwiązaniem może być ekran wyciszający, czyli wełna mineralna lub wata szklana umocowana na ruszcie i osłonięta płytami gipsowo-kartonowymi lub boazerią. Ruszt najlepiej wykonać z zimnogiętych ceowników stalowych, podobnych do tych, któ
źródło: http://www.qubat.pl; http://www.robelit.pl; www.twojinstalator.pl;www.muratordom.pl; www.budom-market.pl; www.pol-skone.pl

Klimatyzatory

W niniejszym artykule przedstawiona zostanie budowa i sposób działania tego urządzenia. Niektóre klimatyzatory posiadają funkcję dogrzewania klimatyzowanego pomieszczenia, jednak tutaj skupimy się na ich funkcji chłodzącej. Budowa klimatyzatora Podstawowymi podzespołami każdego klimatyzatora są: w układzie chłodzenia powietrza – wymiennik ciepła (parownik) oraz wentylator nadmuchowy w układzie chłodzenia czynnika chłodzącego – sprężarka, skraplacz i zawór rozprężny. Urządzenia te połączone rurkami tworzą szczelny, zamknięty układ, który wypełnia czynnik chłodzący Zasada działania klimatyzatora Powietrze z klimatyzowanego pomieszczenia kierowane jest przez wentylator na wymiennik ciepła zwany parownikiem, gdzie oddaje ciepło do czynnika chłodzącego, a tym samym ulega ochłodzeniu i powraca do pomieszczenia. Jest to układ chłodzenia powietrza w pomieszczeniu. Ponieważ czynnik chłodzący klimatyzatora został ogrzany, aby urządzenie mogło w dalszym ciągu działać (chłodzić) należy obniżyć temperaturę czynnika chłodzącego. W wyniku ogrzania czynnik chłodzący rozpręża się i odparowuje, a pary płyną do sprężarki, gdzie zostają poddane sprężaniu. Sprężanie powoduje wzrost ciśnienia oraz temperatury. Następnie dostają się do skraplacza, a tam oddają ciepło na zewnątrz (przy pomocy wentylatora chłodzącego skraplacz) i skraplają się - stają się przechłodzoną cieczą pod wysokim ciśnieniem. Następnie poprzez zawór rozprężny czynnik chłodzący ponownie przepływa do parownika, gdzie pobiera ciepło z powietrza pomieszczenia i cykl się zamyka. Tak działa jest klimatyzator typu kompakt, gdzie wszystkie części znajdują się w jednej obudowie. Klimatyzatory typu split składają się z dwóch oddzielnych jednostek – wewnętrznej, w skład, której wchodzi wymiennik ciepła oraz wentylator nadmuchowy. Jednostka zewnętrzna znajduje się na poza budynkiem i tworzy ją sprężarka, skraplacz oraz zawór rozprężny. Zaletą tego typu klimatyzatorów jest to, że części wytwarzające hałas znajdują się poza budynkiem. Bardziej rozbudowana wersja klimatyzatorów typu split umożliwia do jednej jednostki zewnętrznej podłączyć kilka jednostek wewnętrznych i nosi nazwę multi split.

Wentylatory wyposażone w układy elektroniczne (E1-fotokomórka, E2-wyłącznik czasowy, E3-czujnik wilgotności) posiadają wbudowany wyłącznik czasowy. Załączenie wentylatora odbywa się w sposób automatyczny i w zależności od typu układu elektronicznego uruchomienie wentylatora następuje pod wpływem określonego impulsu. E1 - fotokomórka (rys.1) - załączenie wentylatora następuje pod wpływem zmiany natężenia oświetlenia w pomieszczeniu, gdzie znajduje się wentylator lub po załączeniu włącznika (I-sza i II-ga wersja połączenia wentylatora rys.5). Przełączniki 1,2,3 służą do ustawienia czasu pracy wentylatora. Poszczególne czasy możemy uzyskać ustawiając przełączniki wg. rys.2 Za pomocą przełącznika 4 możemy ustawić dwa cykle automatycznej pracy wentylatora. I. przełącznik w pozycji (ON) wentylator uruchamia się samoczynnie po zgaszeniu światła w pomieszczeniu wentylowanym i pracuje przez czas nastawiony przełącznikami nastawy czasu pracy wentylatora, II. przełącznik w pozycji (OFF) wentylator uruchamia się samoczynnie po zapaleniu światła w pomieszczeniu wentylowanym i pracuje gdy zapalone jest światło w pomieszczeniu. Po zgaszeniu światła wentylator pracuje jeszcze przez czas nastawiony przełącznikami nastawy czasu pracy wentylatora. Przełącznikiem 5 ustawiamy czułość układu uzależnioną od jasności pomieszczenia. Przełącznik 5 ustawiamy w pozycji (ON) dla pomieszczeń ciemnych natomiast w pozycji (OFF) dla częściowo oświetlonych. E2 - wyłącznik czasowy (rys.4) - załączenie wentylatora następuje po włączeniu oświetlenia (I-sza wersja połączenia wentylatora) lub po załączeniu włącznika (II-ga wersja połączenia wentylatora) patrz rys.5. Po wyłączeniu oświetlenia lub włącznika wentylator pracuje nadal przez nastawiony w sterowniku wentylatora czas opóźnienia wyłączenia wentylatora. Nastawiony czas odliczany jest od momentu wyłączenia oświetlenia lub włącznika . Nastawa czasu następuje poprzez ustawienie potencjometru układu sterowania w wymaganym położeniu. Czas opóźnienia zawiera się w przedziale od 0 do 30 min. E3- czujnik wilgotności (rys.5) - załączenie wentylatora następuje samoczynnie po uzyskaniu ustawionego progu wilgotności lub po załączeniu włącznika (I-sza i II-ga wersja połączenia wentylatora rys.3).

Klimatyzacja – proces wymiany powietrza w pomieszczeniu, mający na celu utrzymywanie zadanych warunków klimatycznych, czyli odpowiedniego zakresu temperatur i wilgotności powietrza, zapewniających dogodne warunki do pracy i funkcjonowania człowieka (warunki komfortu) lub optymalne warunki dla określonego procesu przemysłowego (np. w przemyśle elektronicznym). Warunki komfortu Komfort cieplny – zespół cech mikroklimatu, który powoduje dobre samopoczucie człowieka. Odczucia termiczne człowieka odnoszą się głównie do równowagi cieplnej całego ciała. Na równowagę tę wpływa: aktywność człowieka, odzież jaką ma na sobie, jak również parametry otoczenia: temperatura powietrza, średnia temperatura promieniowania, prędkość przepływu powietrza i wilgotność względna. Na podstawie badań prof. Ole Fangera opracowano normę ISO wg której wrażenia cieplne ciała ludzkiego przewiduje się za pomocą wskaźników PMV i PPD. Z doświadczeń inżynierów klimatyzacji wynika, że optymalne warunki dla ludzi wykonujących lekką pracę (np. praca biurowa) występują przy jednoczesnym spełnieniu następujących parametrów powietrza wewnętrznego: – temperatura: lato 23 – 26°C; zima 20 – 24°C – wilgotność względna: 40 – 60% (max 35 – 65%) – prędkość powietrza w strefie przebywania ludzi: 0,2 – 0,5 m/s Nie zachowanie któregokolwiek z tych parametrów może powodować u ludzi odczucie duszności, parności lub przeciągu. W zależności jednak od aktywności i odzieży człowieka, przyjmuje się różne zakresy parametrów powietrza wewnętrznego. Oprócz odczuć termicznych, równie istotnym elementem komfortu jest przebywanie w czystym powietrzu o odpowiedniej zawartości tlenu. Mikroklimat technologiczny Proces technologiczny może również wymagać zapewnienia odpowiedniego mikroklimatu. Oprócz jednak określenia optymalnych parametrów powietrza wewnętrznego, ważnym elementem jest tu utrzymanie założonych tolerancji wahań temperatury i wilgotności względnej czy prędkości powietrza. Nie rzadko również proces technologiczny wymaga utrzymania odpowiedniej czystości powietrza (mechanicznej, chemicznej, mikrobiologicznej). Warunki zewnętrzne Instalacja klimatyzacji musi być przygotowana do zapewnienia wymaganych przez użytkownika warunków wewnętrznych w każdych warunkach meteorologicznych. Na podstawie badań sporządzono tablice z obliczeniowymi parametrami zewnętrznymi takimi jak: temperatura, wilgotność powietrza, wietrzność i nasłonecznienie. Dane takie publikuje m.in. US The Department of Energy na stronie weather data – są to informacje z 6 kontynentów i ponad 100 krajów na świecie. Na terenie Polski parametry obliczeniowe powietrza zewnętrznego określa norma PN-76/B-03420. W języku potocznym mianem klimatyzacji określa się błędnie proces chłodzenia (np. samochód osobowy z klimatyzacją).

Panele podłogowe a wodne ogrzewanie podłogowe

Panele podłogowe mogą być wykorzystane nad wodnym ogrzewaniem podłogowym, pod warunkiem że ogrzewanie będzie stosowane na całej powierzchni podłogi (ułożone i użytkowane w opisany niżej sposób), a panele będą dopuszczone do współpracy z podłogówką.

Przy takim rozwiązaniu wylewka nad przewodami cieplnymi powinna
źródło: http://www.info-klimatyzacja.pl; www.klimtop.pl; www.wikipedia.org; www.budujemydom.pl; www.budom-market.pl; www.pol-skone.pl

Porady budowlane
Duża liczba praktycznych porad dla każdego budującego, remontującego czy już mieszkającego we własnym domu lub mieszkaniu. Opracowane przez naszych specjalistów wskazówki dotyczą planowania przestrzennego, doboru materiałów, odpowiedniego zabezpieczenia mieszkania bądź domu, pielęgnacji ogrodu itp. Aby znaleźć odpowiednią poradę wejdżcie w wybrany dział tematyczny lub skorzystajcie z wyszukiwarki. Czy w łazience można stosować płyty gipsowo-kartonowe Wykańczanie ścian płytami gipsowo-kartonowymi ma wiele zalet. Przede wszystkim uzyskuje się ścianę idealnie równą i gładką, przez co znacznie łatwiejsze jest jej malowanie, tapetowanie czy obłożenie płytkami ceramicznymi.

BRAMY ROZWIERALNE INACZEJ SKRZYDŁOWE

 Rozwiązanie najstarsze, podobne do zwykłych drzwi. Tak jak one, mogą być jedno - lub dwuskrzydłowe, choć tych pierwszych praktycznie nie produkuje się seryjnie.

Otwierane na zewnątrz pojedyncze skrzydło zajmuje bardzo dużo miejsca i utrudnia parkowanie, trzeba więc między garażem a ogrodzeniem zostawić długi podjazd - szerokość bramy plus długość samochodu. Znacznie mniej miejsca w trakcie otwierania wymagają bramy dwuskrzydłowe, dlatego są częściej wybierane.

 Bramy rozwieralne składają się z ościeżnicy i skrzydeł umocowanych na zawiasach. Wykonywane są zazwyczaj z drewna sosnowego, dębowego lub świerkowego, a otwierane i zamykane najczęściej ręcznie. Zimą często przysparzają kłopotów, bo zanim się je otworzy, sprzed garażu trzeba odgarnąć śnieg.

 Wady bram rozwieralnych odzwierciedla w pewnym stopniu ich niewygórowana cena. Mają też jednak bezsprzeczną zaletę: jest nią prosta konstrukcja, a co za tym idzie - łatwość montażu.

BRAMY UCHYLNE (PŁYTOWE)

 Przeznaczone są głównie do garaży na jeden samochód, ponieważ ich standardowa szerokość nie przekracza zwykle 3 m (wysokość wynosi nie więcej niż 2,3 m), jest niewiele firm, które produkują bramy uchylne o szerokości 4 lub 5 m.

Konstrukcja bram garażowych uchylnych może być dwojakiego rodzaju: płytowa - o konstrukcji z blachy usztywnionej płaskownikami stalowymi. Jej wierzchnią warstwę stanowi najczęściej ocynkowana blacha stalowa pokryta poliestrem; ramowa - jej główny trzon stanowi stalowa lub drewniana rama, którą można wypełnić blachą stalową pokrytą poliestrem, deskami drewnianymi lub poszyciem ze sklejki.

 Bramy uchylne są łatwe w obsłudze i bezpieczne dla użytkowników. Ciężar bramy jest zrównoważony sprężynami, więc schowanie jej pod sufitem nie wymaga użycia dużej siły. Precyzyjne prowadzenie w szynach i kilkustopniowe zawieszenie gwarantują ciche poruszanie się skrzydła.

Po jego opuszczeniu bramę można zamknąć na klucz, spowoduje to uruchomienie systemu ryglowania. Standardowym zamknięciem jest zamek z wkładką umieszczony w centralnym miejscu bramy, współpracujący z jedno- lub dwupunktowym systemem ryglowania (istnieją także bramy z trzy- lub czteropunktowym systemem regulowania).

W zależności od użytego spoiwa rozróżnia się zaprawy: wapienne, gipsowe, gipsowo-wapienne, cementowe, cementowo-wapienne oraz zaprawy żywiczne. Zaprawy budowlane stosuje się przede wszystkim do: łączenia elementów przegród budowlanych, wypełniania spoin, co uszczelnia ścianę i umożliwia równomierne przenoszenie obciążeń, ochrony elementów budynków przed wpływami zewnętrznymi przez pokrycie tynkiem i nadanie tym elementom estetycznego wyglądu, produkcji wyrobów i elementów budowlanych. Dołącznie materiałów ogniotrwałych do budowy urządzeń grzewczych (pieców) są używane zaprawy szamotowe, krzemionkowe, termalitowe i inne. W miarę rozwoju budownictwa i różnicowania się funkcji materiałów wzrasta ilość zapraw o specjalnych właściwościach i wymaganiach technicznych. Składniki dozuje się objętościowo lub wagowo.Rozróżnia się następujące marki zapraw budowlanych: M0,3; M0,6; M1,0; M2,0; M3,0; M4,0; M7,0; M12,0; M15,0 i M20,0. Liczba w znaku marki jest wartością w MPa, od której nie może być mniejsza średnia wytrzymałość na ściskanie próbek zaprawy, sporządzanych w kształcie beleczek wymiarach 4×4×16 cm. Zaprawy wapienne składają się z ciasta wapiennego rozcieńczonego wodą i piasku. Ilościowy udział składników zapraw wapiennych określa się stosunkiem objętościowym ciasta wapiennego lub wapna w stanie sypkim do piasku luźno usypanego. W dobrej zaprawie murarskiej powinno być tyle ciasta wapiennego, aby wypełniało ono wolne przestrzenie między ziarnami piasku. Do zapraw wapiennych stosowane jest wapno sucho gaszone (hydratyzowane), wapno hydrauliczne, wapno pokarbidowe oraz ciasto wapienne. Czas użytkowania zaprawy od chwili zmieszania składników nie powinien przekraczać 8 h. Przy temp. otoczenia przekraczającej 25oC czas użytkowania powinien być skrócony do 4 h. Skurcz liniowy stwardniałej zaprawy powinien być większy niż 0,1%. Zaprawy gipsowe i gipsowo-wapienne. Zaprawy gipsowe są mieszaninami spoiwa gipsowego, wody i wypełniaczy lub kruszyw. Zaprawy gipsowo-wapienne zawierają dodatek spoiwa wapiennego. Zaprawy gipsowe i gipsowo-wapienne są stosowane do tynkowania powierzchni wewnętrznych ścian i stropów oraz do murowania ścian z cegieł ceramicznych i z elementów gipsowych. Wilgotność względna powietrz w pomieszczeniach, w których stosowane są zaprawy gipsowe i wapienno-gipsowe nie powinna przekraczać 65%. Suche mieszanki anhydrytowe do wykonania monolitycznych podkładów podłogowych składają się ze zmielonego anhydrytu, wypełniaczy oraz ewentualnie z dodatkiem innych spoiw mineralnych, np. wapno, gips. Skała ta po zmieleniu z innym spoiwem mineralnym uaktywnia się w obecności wody; uwadnia się w wyniku czego zaprawy anhydrytowe uzyskują wytrzymałość na ściskanie 25÷45 MPa. Zaprawy cementowe są mieszaninami cementu, piasku i wody. Do zapraw cementowych stosowane są również dodatki uplastyczniające, uszczelniające, ulepszające wiązanie, dodatki barwiące bądź zmniejszające ścieralność. Zaprawy produkuje się z piasku i cementów portlandzkich powszechnego stosowania marek 32,5; 42,5; hutniczych oraz murarskiego. Skurcz zapraw cementowych nie powinien przekraczać 0,1%. Zastosowanie: murowanie ścian i fundamentów budynków, murowanie łuków i sklepień, mocowanie kotew i elementów złączy, podłoża pod posadzki, obrzutki tynkarskie. Zaprawy cementowo-wapienne sporządza się z cementów portlandzkich powszechnego użytku lub z cementu murarskiego, murarskiego ciasta wapiennego lub wapna hydratyzowanego oraz piasku lub miału kamiennego bądź granulowanego żużla wielkopiecowego. Zaprawy cementowo-wapienne mogą być wzbogacone dodatkami uplastyczniającymi, regulującymi wiązanie lub barwiącymi. Mieszanie składników zapraw może być wykonywane narzędziami ręcznymi w skrzyniach lub mechanicznie w mieszarkach. Czas zużycia zaprawy od chwili zmieszania składników suchych z wodą nie powinien przekraczać 5 h bądź 1 h, gdy temp. otoczenia przekracza 25oC. Wytrzymałość próbek zapraw cementowo-wapiennych poddanych próbie 25 cykli zamrażania i odmrażania nie powinna być mniejsza niż 80% wytrzymałości próbek wykonanych z tej samej zaprawy i niepodanych zamrażaniu. Skurcz zapraw nie powinien przekraczać wartości 0,1%. 4.4. ZAPRAWY TYNKARSKIE DO POCIENIONYCH WYPRAW Wyprawa (tynk) pocieniona określana jest jako tynk grubości ok. 5 mm nałożona na podłoże. Sucha mieszanka tynkarska składa się ze spoiwa, wypełniaczy, domieszek lub dodatków modyfikujących, ewentualnie pigmentów, przygotowana fabrycznie. Zaprawę tynkarską do pocienionych wypraw nazywa się suchą mieszanka zarobioną woda lub specjalna substancją.

źródło: http://praktiker.onet.pl; http://www.budujemydom.pl; www.sciaga.pl; www.budom-market.pl; www.pol-skone.pl

Gipsy

Gips minerał z gromady siarczanów. niemal monomineralna skała osadowa, siarczanowa (chemiczna). Nazwa pochodzi od gr. gypsos (łac.gypsum) oznaczającego czynność gipsowania, a także kredę lub cement. Należy do minerałów pospolitych, szeroko rozpowszechnionych. Gips - minerał [edytuj] Właściwości [edytuj] Wzór chemiczny: CaSO4×2H2O – uwodniony siarczan (VI) wapnia Układ krystalograficzny: jednoskośny Twardość w skali Mohsa: 2 Łupliwość: doskonała jednokierunkowa Rysa: biała Przełam: zadziorowaty, muszlowy Pokrój: tabliczkowy, rzadziej słupkowy Gęstość: 2,31 do 2,33 g/cm3 Barwa: bezbarwny lub różne zabarwienia (biały, szary, różowy, miodowożółty) Połysk: szklisty, perłowy, jedwabisty Tworzy kryształy o pokroju tabliczkowym, słupkowym, igiełkowym. Niektóre z nich charakteryzują się podłużnym prążkowaniem. Często wytwarza zbliźniaczenia szczególnie tzw. jaskółcze ogony. Odznacza się wyjątkową różnorodnością postaci (znanych około 70). Występuje w skupieniach zbitych, ziarnistych, grubokrystalicznych łuskowych, rozetowych, włóknistych i proszkowych. Jest plastyczny, miękki, nieco giętki, przezroczysty. Można go łatwo kroić, dobrze rozpuszcza się w gorącej wodzie. Często zawiera inkluzje różnych minerałów, substancji bitumicznych lub węglistych. Niekiedy wykazuje luminescencję – żółtą lub zieloną. Występowanie [edytuj] Tworzy się jako produkt ewaporacji (odparowania) wód słonych jezior lub mórz poniżej 42°C; (w wyższej krystalizuje jako anhydryt). Powstaje też jako produkt uwodnienia anhydrytu, wietrzenia minerałów siarczkowych a także działalności roztworów hydrotermalnych. W klimatach suchych i gorących występuje w formie wykwitów; szczególną formą są tzw. róże pustyni. Zazwyczaj występuje w towarzystwie anhydrytu, halitu, kalcytu, dolomitu, aragonitu, celestynu, barytu, siarki. Miejsca występowania – Tanzania, Kanada – Nowy Brunszwik, Nowa Szkocja, USA – Kolorado, Utah, Michigan, Nowy Meksyk, Kalifornia, Teksas. Meksyk, Chile, Rosja, Francja, Włochy, Niemcy, Hiszpania, Czechy. Zastosowanie [edytuj] ładnie wykształcone kryształy są cenione i poszukiwane przez kolekcjonerów (największe osiągają wielkość kilku metrów), jest powszechnie stosowany w budownictwie m in. jako materiał wiążący (spoiwo mineralne), używany jako surowiec rzeźbiarski, w modelarstwie, w stomatologii i chirurgii, w sztukaterii, jako alabaster stosowany jest do produkcji elementów dekoracyjnych.

Jeśli zastosujesz odpowiednie sposoby i narzędzia, cała operacja przebiegnie tak sprawnie, że nawet tego nie zauważysz. Pleśń na spoinach płytek może się pojawić zwłaszcza w pomieszczeniach wilgotnych, np. w łazience, szczególnie przy wannie lub umywalce. Ma ona postać małych, ciemnych plam. Dlaczego fugi pleśnieją Zrobiłeś fugi z silikonu sanitarnego, odpornego na wilgoć i pleśń. Dlaczego więc plamy pleśni jednak się na nich pojawiają? Winny jest tutaj nie sam silikon, ale niedbałe położenie fugi. Przy spoinowaniu powinniśmy nadać fudze odpowiedni kształt (patrz rysunki poniżej). Jeśli tego nie zrobimy – będą problemy z pleśnią.

Gipsem nazywamy zarówno minerał jak i skałę zbudowaną głównie z tego minerału. Minerał ten to dwuwodny siarczan wapnia CaSO4.H2O krystalizujący najczęściej w postaci słupkowych, bezbarwnych, przezroczystych kryształów lub tworzący ich grubotabliczkowe zrosty. Jest to minerał miękki o doskonałej lub wyraźnej łupliwości i szklistym lub perłowym połysku. Często gips występuje w formie zbliźniaczonych kryształów tworząc tzw. jaskółcze ogony.
Gips, jako skała, oprócz głównego składnika jakim jest minerał gips, zawiera domieszki innych minerałów, np: anhydrytu, węglanów oraz domieszki materiału skalnego tj. wapieni, iłów, mułów.

Gipsem nazywany jest również produkt przemysłowy powstały z wypalenia skały gipsowej. Jest to tzw. gips półwodny lub gips palony. Duże, bezbarwne kryształy gipsu nazwano selenitem ( foto ), włóknistą odmianę gipsu tworzącą żyły - satynem lub szpakiem gipsowym a jasny, drobnoziarnisty gips - alabastrem. Ciekawą własnością minerału gipsu, mającą swe praktyczne zastosowanie jest łatwość tracenia cząsteczek wody związanych z cząsteczką siarczanu wapnia przy jego ogrzaniu z jednoczesną łatwością odwracalności tego procesu.

Skały gipsowe zawarte w skorupie ziemskiej w zdecydowanej większości powstały z siarczanu wapnia rozpuszczonego w wodzie morskiej. W wyniku silnego jej parowania np: w płytkich zbiornikach wody położonych w suchym klimacie. Ilustracją takiego procesu może być obrastanie kryształkami gipsu lin spuszczonych ze statków na Morzu Martwym. Intensywność i skalę takiego parowania może uświadamiać przykład istnienia swoistej kaskady o wysokości 4,5 m występującego w wąskiej cieśninie między zatoką Kara z, otoczoną pustyniami a Morzem Kaspijskim. Parowanie w tej zatoce jest tak intensywne, że utrzymuje się tu niższy o 4,5 m poziom wody w stosunku do Morza Kaspijskiego.

Emulsja – w znaczeniu stosowanym w chemii fizycznej jest to niejednorodna mieszanina dwóch substancji, z których przynajmniej jedna jest cieczą i w której występują micele. Micele są niewielkimi drobinami wewnątrz których znajdują się cząsteczki tworzące fazę rozproszoną, na powierzchni których znajduje się otoczka solwatacyjna złożona z cząsteczek fazy rozpraszającej lub emulgatora. W tym sensie emulsja jest szczególnym przypadkiem układu koloidalnego. W mniej ścisłym sensie, stosowanym zwłaszcza w inżynierii chemicznej za emulsję uważa się każdą zawiesinę jednej cieczy w drugiej, niezależnie od tego czy występują w niej micele, natomiast nie uważa się za emulsję mieszanin gazów i ciał stałych w cieczy, nawet jeśli w powstałym układzie istnieją micele. Zazwyczaj zawiesiny, w których nie występują micele są bardzo nietrwałe i ulegają łatwej sedymentacji. Niektóre kombinacje dwóch związków chemicznych tworzą trwałe emulsje w sposób spontaniczny po odpowiednio intensywnym ich zmieszaniu. Na ogół jednak do powstania trwałej emulsji niezbędny jest trzeci związek chemiczny zwany emulgatorem, który stabilizuje powstające micele. Przykładem emulsji występujących w naturze są wszelkie produkty mleczne zawierające tłuszcz.

Jeśli zastosujesz odpowiednie sposoby i narzędzia, cała operacja przebiegnie tak sprawnie, że nawet tego nie zauważysz. Pleśń na spoinach płytek może się pojawić zwłaszcza w pomieszczeniach wilgotnych, np. w łazience, szczególnie przy wannie lub umywalce. Ma ona postać małych, ciemnych plam. Dlaczego fugi pleśnieją Zrobiłeś fugi z silikonu sanitarnego, odpornego na wilgoć i pleśń. Dlaczego więc plamy pleśni jednak się na nich pojawiają? Winny jest tutaj nie sam silikon, ale niedbałe położenie fugi. Przy spoinowaniu powinniśmy nadać fudze odpowiedni kształt (patrz rysunki poniżej). Jeśli tego nie zrobimy – będą problemy z pleśnią.

Malowanie ścian - podstawy

Płytki ceramiczne krok po kroku

Na podłogi natomiast układa s
źródło: http://pl.wikipedia.org; www.muratordom.pl; www.sciaga.pl; www.budujemydom.pl; www.budom-market.pl; www.pol-skone.pl

Płytki podłogowe

Sensual / Art - nowa ekskluzywna kolekcja rektyfikowanych płytek ceramicznych w formacie 97,7x32,5 cm oraz płytek podłogowych 32,5x32,5 cm. Kolekcja modularna; delikatna, linearna grafika płytek występuje w dwóch zestawach kolorystycznych: Rosa/Coral Tonal Coral i Azul/Blue Tonal Blue oraz towarzyszącej tonacji Beige (zestaw 14 elementów w każdej z dwóch kolorystyk). Dominującą cechą tej kolekcji jest kolor i błyszcząca powierzchnia płytki - zaaranżowaną na większej powierzchni kompozycję budują relacje tonalne pomiędzy płytkami jasnymi i ciemnymi z akcentem szklanych kulek na trójwymiarowej mozaice. Atutem kolekcji są różne propozycje dekoracji, które nadają wnętrzom indywidualny styl. Szklane tła i dekoracje murano skłaniają się w stronę minimalizmu. W zestawieniu z dekoracjami folkowymi (Paski) cała kolekcja nabiera indywidualnego charakteru. Subtelne kolorystycznie elementy z nadrukiem haftu, jednocześnie bogate w formie graficznej w sposób nietypowy uzupełniają nowoczesną, neutralną grafikę płytki tradycyjnymi motywami ludowymi - zestawienie dla wyrafinowanych gustów. W zestawieniu z dekoracjami ciętymi - Sensual inserto Mix 32,5x32,5 cm - charakter kolekcji skłania się w stronę kompozycji kubizującej. Znakomita propozycja do łazienek, salonów kąpielowych. Dostępna kolorystyka

Jednym z ważniejszych elementów każdej łazienki jest wanna. Jeżeli dysponujemy w łazience odpowiednią ilością wolnego miejsca, wybór odpowiedniej wanny może nastręczyć trochę trudności. Obecnie produkuje się wiele modeli w różnych rozmiarach i kształtach. Wykonywane są z wielu materiałów, mogą być z hydromasażem i antypoślizgowym dnem. Mnogość rozwiązań może przyprawić o mały zawrót głowy, dlatego krótko omówmy najważniejsze kwestie związane z wyborem wanny i jej montażem. Podstawową kwestią jest wybór materiału z jakiego nasza wanna ma być wykonana. Obecnie najczęściej produkuje się wanny z żeliwa, stali i akrylu. Wanny żeliwne są nadal bardzo popularne. Żeliwo jest trwałym i solidnym materiałem, a wanna wykonana z tego materiału posłuży nam wiele lat. Dobrze utrzymują ciepło, są dość odporne na uszkodzenia mechaniczne i powstawanie zacieków. Ich minusem jest duży ciężar utrudniający instalację oraz fakt, że puste lub nienapełnione do końca, są zimne w dotyku co obniża komfort kąpieli. Wadą jest również mała różnorodność kształtów i kolorów. Wanny stalowe zdominowały swego czasu rynek armatury łazienkowej. Są lżejsze niż ich żeliwne odpowiedniki, dostępne w wielu kształtach, wymiarach i kolorach. Stosowane emalie czynią je odpornymi na zabrudzenia czy uszkodzenia mechaniczne oraz polepszają spływanie wody, co pomaga w utrzymywaniu ich czystości. Ich wady to szybkie oddawanie ciepła (które można ograniczyć stosując odpowiednią izolację) i nieprzyjemny chłód odczuwany, gdy wanna jest nienapełniona do końca. Obecnie rynek podbijają wanny akrylowe. Akryl pozwala tworzyć wanny o najprzeróżniejszych kształtach, wymiarach i kolorach. Są odporne na zabrudzenia, niekorzystny wpływ osadu wapiennego z wody kranowej, jej wysoką temperaturę i środki chemiczne. Wanny akrylowe są też najlżejsze spośród wszystkich wyżej wymienionych, jednak ich wadą jest słabsza odporność mechaniczna, niż wanien wykonanych z metalu. Przy wyborze wanny należy też zwrócić uwagę na rodzaj baterii jakie można w nich stosować i dopasować go do naszych potrzeb i możliwości jakie daje nam instalacja wodna znajdująca się w łazience. Dostępne są baterie sztorcowe osadzane na brzegu wanny (w przypadku wanien metalowych trzeba pamiętać, by posiadały one stosowne otwory) lub baterie ścienne. Istotny jest także wybór syfonu do wanny czyli systemu przelewowo-odpływowego. Wanny mogą mieć różną średnicę otworu odpływowego oraz różne systemy jego zamykania (gumowy korek, przyciski typu Press, automatyczny, otwierany pokrętłem). Do większości wanien producenci dodają odpowiednie systemy montażowe. Gdy wanna jest nieobudowana, do jej montażu stosuje się specjalne szyny. Jeżeli decydujemy się na jej obudowanie mamy szereg opcji do wyboru. Możemy ją obmurować cegłą lub pustakami albo zastosować obudowy zewnętrzne z drewna, tworzyw sztucznych oraz paneli przeznaczonych do okładania płytkami ceramicznymi. Ważne aby osłona nie utrudniała dojścia do urządzeń w razie powstania awarii.

Panele podłogowe a wodne ogrzewanie podłogowe

Panele podłogowe mogą być wykorzystane nad wodnym ogrzewaniem podłogowym, pod warunkiem że ogrzewanie będzie stosowane na całej powierzchni podłogi (ułożone i użytkowane w opisany niżej sposób), a panele będą dopuszczone do współpracy z podłogówką.

Przy takim rozwiązaniu wylewka nad przewodami cieplnymi powinna mieć grubość ok. 2 cm. Zastosowanie wylewki betonowej związane jest z koniecznością zapewnienia równomiernego rozkładu temperatury, możliwością stopniowego jej podnoszenia i utrzymania.

Z uwagi na większe przesuszenie podłogi w sezonie grzewczym i związane z tym zmiany wymiarów, szczególną uwagę należy zwrócić na prawidłowy montaż posadzki i zachowanie szczelin dylatacyjnych.

Przed montażem wylewkę trzeba koniecznie ogrzać, aby zapobiec ewentualnemu wydostawaniu się wilgoci w późniejszym terminie. Należy to zrobić bez względu na porę roku.

W przypadku zastosowania betonu cementowego ogrzewanie można rozpocząć po 3 tygodniach. Temperaturę podłogówki należy codziennie zwiększać o 5°C, aż do uzyskania maksymalnej temperatury.

Ogrzewanie należy pozostawić przy maksymalnej wydajności, bez zmniejszania temperatury, na okres 72 godzin. Po zakończeniu fazy maksymalnego ogrzewania należy obniżać temperaturę codziennie o 5°C.

W celu sprawdzenia wysuszenia wylewki należy użyć kawałków folii PE (50 × 50 cm). Folię należy rozłożyć w kilku miejscach na podłożu, a krawędzie okleić szczelnie taśmą. Montaż podłogi można rozpocząć jedynie w przypadku, gdy po 24 godzinach folia nie uległa zaparowaniu, a powierzchnia wylewki nie zmieniła barwy.

Jeśli próba wypadła negatywnie, proces osuszania podłoża trzeba powtórzyć. Ogrzewanie należy wyłączyć minimum 2 dni przed montażem. Temperatura powietrza w trakcie montażu powinna wynosić 18–22°C. W przypadku znacznego wychłodzenia pomieszczenia ogrzewanie należy włączać stopniowo, podnosząc temperaturę o 5°C dziennie, aż do uzyskania maksymalnej wydajności.

Tę zasadę należy stosować zawsze przed rozpoczęciem nowego sezonu grzewczego. Temperatura powierzchni podłogi laminowanej nie powinna być wyższa niż 28°C. Podczas okresu grzewczego zaleca się utrzymywanie temperatury na poziomie 20–22°C przy wilgotności 50–70%.

Jak malować
Zazwyczaj pomieszczenia wewnętrzne maluje się dwukrotnie, nanosząc farbę "na krzyż", ale dostępne są także farby o zwiększonej sile krycia - wówczas wystarcza jedna warstwa. Żeby uzyskać właściwy efekt, podłoże musi być odpowiednio przygotowane. Podłoża chłonne lub kredujące gruntuje się preparatem zalecanym przez producenta farby. Jeżeli podłoże nie jest chłonne, np. było wcześniej pokryte farbą dyspersyjną lub tynkiem na bazie tworzyw sztucznych, wystarczy zmycie wodą z dodatkiem detergentu lub mydła malarskiego. Odpowiednie przygotowanie podłoża zapewnia właściwą przyczepność farby i ułatwia jej nanoszenie. Farby nawierzchniowe nakłada się pędzlem, wałkiem lub przez natrysk, zaś warstwę gruntującą pędzlem, gdyż wtedy najskuteczniej wnika ona w podłoże. Jeśli farba jest w nieporęcznym opakowaniu, warto przelać ją do specjalnego wiadra lub kuwety malarskiej. Bezpo
źródło: http://www.paradyz.com.pl; www.twojinstalator.pl; www.budujemydom.pl; www.budom-market.pl; www.pol-skone.pl

Pilarka ręczna

Charakterystyka produktu: Solidna pilarka ręczna z laserem przeznaczona do wykonywania ciężkich prac. Dzięki wbudowanemu laserowi możliwe jest precyzyjne cięcie ukośne, wzdłużne i poprzeczne takich materiałów, jak deski, płyty pilśniowe i wiórowe itp. Obudowa wykonana jest z wytrzymałego plastiku, natomiast tarczę chroni osłona aluminiowa. Urządzenie posiada funkcję płynnego rozruchu. Miękka, antypoślizgowa powierzchnia Ergonomiczny uchwyt Ustawienie głębokości cięcia Ustawienie płyty prowadzącej Dane techniczne: Napięcie: 230 V ~ 50 Hz Moc: 1500 W Liczba obrotów: 4.500 min-1 Średnica tarczy: 190 x 20 x 2,8; 24 Z Głębokość cięcia przy 90°: 66 mm Głębokość cięcia przy 45°: 47 mm Długość kabla zasilającego: 3 m Klasa lasera: II Waga: 5,1 kg Opakowanie kartonowe: 355 x 285 x 270 mm Wyposażenie standardowe: Tarcza 2 baterie zasilające laser

Elektryczność daje energię jednej z czterech podstawowych sił natury i jest własnością magazynowania energii przez materię. W tym znaczeniu "ładunek elektryczny", "wartość ładunku" i "ilość elektryczności" mogą być używane zamiennie. W przenośni i języku wyraz elektryczność oznacza także prąd elektryczny lub energię Historia [edytuj] Niektóre zjawiska elektryczne obserwowano już w czasach przedhistorycznych. Uderzenia pioruna napawały jednak ludzi strachem i były jednocześnie niemożliwe do zbadania. Starożytni Grecy poznali pierwsze zjawiska elektrostatyki. Zauważyli, że pocierając bursztyn (gr. elektron - ????????) kawałkiem futra, nadają temu kamieniowi zdolność przyciągania drobnych i lekkich przedmiotów, takich jak pyłki czy włosy. Dalszy rozwój nauki nastąpił dopiero w XVII w. Ok. 1600 r. William Gilbert powrócił do greckiej nazwy bursztynu, przez co wkrótce całą naukę nazwano elektrycznością. W 1660 r. Otto von Guericke zbudował pierwszy generator elektrostatyczny. Robert Boyle (1675) zauważył, że oddziaływania elektrostatyczne przenikają próżnię. Stephen Grey podzielił (1729) wszystkie substancje na przewodniki i izolatory. W 1745 r. powstała butelka lejdejska. Wkrótce badania nad elektrostatyką doprowadziły do pojęcia prądu elektrycznego. W 1752 r. Benjamin Franklin zbudował pierwszy piorunochron, wypuszczając swojego latawca na metalowej lince podczas burzy. Przełom XVIII i XIX w. to złoty okres elektrotechniki: Michael Faraday opracował podstawy elektromagnetyzmu, czyli wpływu pola magnetycznego na ładunki elektryczne; Luigi Galvani odkrył, że do przesyłania bodźców w układzie nerwowym u zwierząt również wykorzystywane są ładunki; Alessandro Volta zbudował pierwsze ogniwo elektryczne; André Marie Ampere pracował nad elektromagnetyzmem. Z czasem udało się ustalić i opisać najważniejsze prawa rządzące elektrycznością. Przyczynili się do tego m.in. Georg Ohm, Gustav Kirchhoff, James Clerk Maxwell i inni. Wkrótce nowa dziedzina wiedzy zaczęła być wykorzystywana w praktyce. Samuel Morse zbudował telegraf, Antonio Meucci - telefon, Thomas Edison wynalazł żarówkę, fonograf, postawił pierwszą elektrownię i zbudował pierwszą miejską sieć elektryczną, rozpoczynając tym samym elektroenergetykę, Nikola Tesla zbudował pierwszy silnik elektryczny, Werner von Siemens założył pierwszą fabrykę elektrotechniczną i opracował pierwszy tramwaj elektryczny. Powstały urządzenia takie jak radar, radio, telewizja, komputery, satelity... Większość tych nazwisk jest związana z fizycznymi jednostkami miary. Elektryczność jest wygodną i stosunkowo tanią formą przesyłania energii, bez której współczesna ludzka cywilizacja nie mogłaby istnieć. Obecnie naukowcy zajmują się opracowaniem tańszych metod wytwarzania i przekształcania energii elektrycznej, zwiększaniem wydajności istniejących urządzeń, opracowywaniem jeszcze lepszych materiałów na przewodniki i izolatory itp. Istotną sprawę stanowi ochrona życia i mienia. Mimo iż elektryczność jest już żywiołem ujarzmionym, ciągle nierozważne posługiwanie się nią może być przyczyną nieszczęścia. Choć większość praw i reguł rządzących światem elektrycznym wydaje się być znana, ciągle jeszcze pozostaje wiele do odkrycia lub rozwinięcia.

Panele podłogowe a wodne ogrzewanie podłogowe

Panele podłogowe mogą być wykorzystane nad wodnym ogrzewaniem podłogowym, pod warunkiem że ogrzewanie będzie stosowane na całej powierzchni podłogi (ułożone i użytkowane w opisany niżej sposób), a panele będą dopuszczone do współpracy z podłogówką.

Przy takim rozwiązaniu wylewka nad przewodami cieplnymi powinna mieć grubość ok. 2 cm. Zastosowanie wylewki betonowej związane jest z koniecznością zapewnienia równomiernego rozkładu temperatury, możliwością stopniowego jej podnoszenia i utrzymania.

Z uwagi na większe przesuszenie podłogi w sezonie grzewczym i związane z tym zmiany wymiarów, szczególną uwagę należy zwrócić na prawidłowy montaż posadzki i zachowanie szczelin dylatacyjnych.

Przed montażem wylewkę trzeba koniecznie ogrzać, aby zapobiec ewentualnemu wydostawaniu się wilgoci w późniejszym terminie. Należy to zrobić bez względu na porę roku.

W przypadku zastosowania betonu cementowego ogrzewanie można rozpocząć po 3 tygodniach. Temperaturę podłogówki należy codziennie zwiększać o 5°C, aż do uzyskania maksymalnej temperatury.

Ogrzewanie należy pozostawić przy maksymalnej wydajności, bez zmniejszania temperatury, na okres 72 godzin. Po zakończeniu fazy maksymalnego ogrzewania należy obniżać temperaturę codziennie o 5°C.

W celu sprawdzenia wysuszenia wylewki należy użyć kawałków folii PE (50 × 50 cm). Folię należy rozłożyć w kilku miejscach na podłożu, a krawędzie okleić szczelnie taśmą. Montaż podłogi można rozpocząć jedynie w przypadku, gdy po 24 godzinach folia nie uległa zaparowaniu, a powierzchnia wylewki nie zmieniła barwy.

Jeśli próba wypadła negatywnie, proces osuszania podłoża trzeba powtórzyć. Ogrzewanie należy wyłączyć minimum 2 dni przed montażem. Temperatura powietrza w trakcie montażu powinna wynosić 18–22°C. W przypadku znacznego wychłodzenia pomieszczenia ogrzewanie należy włączać stopniowo, podnosząc temperaturę o 5°C dziennie, aż do uzyskania maksymalnej wydajności.

Tę zasadę należy stosować zawsze przed rozpoczęciem nowego sezonu grzewczego. Temperatura powierzchni podłogi laminowanej nie powinna być wyższa niż 28°C. Podczas okresu grzewczego zaleca się utrzymywanie temperatury na poziomie 20–22°C przy wilgotności 50–70%.

Rodzaje farb

Jednym z kryteriów podziału farb jest rodzaj spoiwa. Obecnie do malowania wnętrz powszechnie używa się farb na bazie spoiw organicznych. Farby dyspersyjne. Popularnie nazywane są emulsyjnymi, zaś spoiwem wiążącym są w nich najczęściej wodorozcieńczalne dyspersje tworzyw sztucznych, np. żywic akrylowych. Farby te można stosować zarówno do malowania podłoży mineralnych (tynków cementowych, cementowo- wapiennych, gipsowych), jak i nowych oraz odnawianych podłoży na bazie tworzyw sztucznych. Nie są zalecane jedynie do malowania tynków wapiennych lub o dużej zawartości wapna. Te powłoki malarskie są trwałe, odporne na ścieranie, charakteryzują się dobrym kryciem (możliwe jest jednokrotne nanoszenie). Farby lateksowe. Są bardzo elastyczne i odporne na szorowanie. Spoiwem są w nich wodorozcieńczalne żywice akrylowe. Farby te tworzą powłoki skutecznie zabezpieczające przed wnikaniem wody - maluje się n
źródło: http://www.narzedziowy.pl; www.wikipedia.org.pl; www.budujemydom.pl; www.budom-market.pl; www.pol-skone.pl

Elektronarzędzia

Edward Kołodziejczyk Co to są elektronarzędzia? Co jaki czas należy przeprowadzać okresowe badania techniczne elektronarzędzi? Kto je przeprowadza? Co wchodzi w skład dokumentacji eksploatowanych elektronarzędzi? Kto dokonuje w niej wpisów, jakich wpisów i kiedy? Odpowiedzi należy szukać w instrukcjach obsługi, a także w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 sierpnia 2007 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla sprzętu elektrycznego (Dz. U. Nr 155, poz. 1089). Odpowiedź: Elektronarzędzia, maszyny przenośne – wg PN-EN 50144-1:2000 nazywane „narzędziami ręcznymi” – to urządzenia napędzane silnikiem elektrycznym lub magnetycznie, przeznaczone do wykonywania pracy mechanicznej i tak skonstruowane, że silnik i urządzenie tworzą jeden zespół, który można łatwo przenosić na miejsce pracy i który podczas pracy jest trzymany w ręku lub zawieszony. Co jaki czas należy przeprowadzać okresowe badania techniczne elektronarzędzi? Kto je przeprowadza? Co wchodzi w skład dokumentacji eksploatowanych elektronarzędzi? Kto dokonuje w niej wpisów, jakich wpisów i kiedy? Jaka jest podstawa prawna odpowiedzi na powyższe pytania? Odpowiedzi i informacji dotyczących bezpiecznej obsługi oraz konserwacji elektronarzędzi należy szukać w instrukcjach obsługi konkretnych urządzeń, do których opracowania i dostarczenia są zobowiązani obowiązującymi przepisami producenci maszyn i narzędzi przenośnych, a także w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 sierpnia 2007 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla sprzętu elektrycznego (Dz. U. Nr 155, poz. 1089) Uzasadnienie: Elektronarzędzia, maszyny przenośne – wg PN-EN 50144-1:2000 nazywane „narzędziami ręcznymi” – to urządzenia napędzane silnikiem elektrycznym lub magnetycznie, przeznaczone do wykonywania pracy mechanicznej i tak skonstruowane, że silnik i urządzenie tworzą jeden zespół, który można łatwo przenosić na miejsce pracy i który podczas pracy jest trzymany w ręku lub zawieszony. Urządzenie może być wyposażone w wałek giętki, a silnik może wówczas być albo zamocowany na stałe, albo przenośny. Odpowiedź na pytania Czytelnika mogłaby być następująca: wszelkich informacji dotyczących bezpiecznej obsługi oraz konserwacji elektronarzędzi należy szukać w instrukcjach obsługi konkretnych urządzeń, do których opracowania i dostarczenia są zobowiązani obowiązującymi przepisami producenci maszyn i narzędzi przenośnych. Wymagania bezpieczeństwa i ochrony zdrowia przy obsłudze maszyn przenośnych trzymanych w ręku lub prowadzonych ręką można znaleźć w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 sierpnia 2007 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla sprzętu elektrycznego (Dz. U. Nr 155, poz. 1089) oraz 18 Polskich Normach na ten temat, np. takich jak: - PN-EN 60745-1:2003. Bezpieczeństwo użytkowania narzędzi ręcznych o napędzie elektrycznym. Część 1. Wymagania ogólne; - PN-EN 60745-2-1:2006. Bezpieczeństwo użytkowania narzędzi ręcznych o napędzie elektrycznym. Wymagania szczegółowe dotyczące wiertarek; - PN-EN 60745-2-2:2007. Bezpieczeństwo użytkowania narzędzi ręcznych o napędzie elektrycznym. Wymagania szczegółowe dotyczące wkrętarek i kluczy udarowych; - PN-EN 50144-2-3:2005. Bezpieczeństwo użytkowania narzędzi ręcznych o napędzie elektrycznym. Wymagania szczegółowe dotyczące szlifierek, polerek i szlifierek dyskowych. Zgodnie z powyższymi przepisami maszyny zasilane energią elektryczną powinny być projektowane, wykonane i wyposażone w sposób zapobiegający lub umożliwiający zapobieganie wszelkim zagrożeniom o charakterze elektrycznym, w tym również związanym z gromadzeniem się ładunków elektrostatycznych, przenośne zaś maszyny i narzędzia ręczne muszą być tak skonstruowane, aby podczas nawet niedbałego obchodzenia się z nimi praktycznie niemożliwe było powstanie zagrożeń elektrycznych, pożarowych i innych oraz uszkodzeń mechanicznych. Praktyka i zdrowy rozsądek podpowiada, że przed włączeniem elektronarzędzia do gniazdka dobrze jest obejrzeć wtyczkę, przewód przyłączeniowy i całe narzędzie, w celu naocznego przekonania się, czy nie mają widocznych uszkodzeń. W razie zauważenia uszkodzenia, narzędzia nie należy naprawiać samemu, lecz oddać do serwisu. Jak już było powiedziane, każda maszyna i urządzenie, w tym również maszyny ręczne, powinny być wyposażone w instrukcję obsługi. Producent powinien określić w instrukcji m. in. rodzaj i częstotliwość przeglądu (kontroli) i konserwacji maszyny oraz częstotliwość wymiany części wymaganą ze względów bezpieczeństwa. Instrukcja powinna ponadto zawierać m. in. następujące dane: • informacje (instrukcję) dotyczące bezpiecznego użytkowania maszyny (narzędzia), warunków pracy, montażu, nastawiania, konserwacji itp., a także wskazówki, w jaki sposób maszyny nie należy używać; • wykaz wyposażenia przeznaczonego do maszyny; • nazwę i adres producenta lub kraj pochodzenia; • oznaczenie maksymalnej prędkości, wydajności itp., które powinny być podane również na narzędziu; • objaśnienie symboli lub piktogramów dotyczących bezpieczeństwa pracy umieszczonych na maszynie (narzędziu).

W budynkach wielorodzinnych część lokatorów zaczyna zastanawiać się nad możliwościami ocieplenia ścian zewnętrznych od wewnątrz. Co można zrobić, aby w czasie zimy zapewnić sobie komfort cieplny i jednocześnie niskie rachunki za ogrzewanie?

W budownictwie wielorodzinnym istotne dla komfortu cieplnego są ściany zewnętrzne. Muszą one spełniać odpowiednie wymogi normowe wyrażone w wartości współczynnika przenikania ciepła U <= 0,30 W/(m2·K). Największy problem w tym zakresie mają lokatorzy mieszkający w starych kamienicach czy też blokach z tzw. wielkiej płyty. Występuje tam konflikt interesów uniemożliwiający przeprowadzenie prac termoizolacyjnych ścian całego budynku. Z jednej strony stare kamienice mają zabytkowe elewacje, których nie można przykryć warstwą izolacji, z drugiej - istnieją konflikty własnościowe i nie wszyscy zgadzają się na pokrycie wydatków związanych z ociepleniem. Bloki z wielkiej płyty natomiast nie mogą zostać docieplone ze względu na nadmierne obciążenie elewacji. W takich sytuacjach najbardziej pokrzywdzeni są lokatorzy, którzy w jesienne i zimowe dni skazani są na zbyt niskie temperatury powietrza lub wysokie rachunki za ogrzewanie.

"Według norm budowlanych z lat 60. współczynnik U wynosił 1,163 W/(m2·K). Na początku lat 70. zmniejszono go do poziomu 0,75 W/(m2·K), natomiast w latach 80. uzyskał on wartość 0,55 W/(m2·K) - mówi Piotr Harassek, Junior Product Manager Xella Polska. - Wiele jest jeszcze w Polsce domów wybudowanych w tamtych latach, które wymagają ocieplenia, a ze względu na tzw. konflikt interesów izolacja zewnętrzna nie jest możliwa."

W takiej sytuacji rozwiązaniem jest wykonanie izolacji indywidualnie - we własnym zakresie. Oczywiście izolacja ścian od zewnątrz jest w tym wypadku prawie niemożliwa do wykonania - i to nie koniecznie ze względów technicznych. Trudno sobie bowiem wyobrazić, aby zmiana wyglądu elewacji na wysokości tylko jednego mieszkania spotkała się z akceptacją pozostałych mieszkańców, nie wspominając o zarządcy budynku.

Alternatywą w takich wypadkach jest izolacja od wewnątrz. Zapewni ona odpowiedni komfort cieplny, nie wpływa na wygląd zewnętrzny budynku, a jednocześnie nie grozi rozwojem pleśni. Właśnie rozwój pleśni i grzybów jest największym zagrożeniem związanym z tematyką izolacji wewnętrznej. Wysoka wilgotność powietrza w mieszkaniu sprawia, że para wodna próbuje przeniknąć p
źródło: http://www.abc.com.pl; www.e-izolacje.pl; www.budujemydom.pl; www.budom-market.pl; www.pol-skone.pl

Panele

Zazwyczaj przyjmuje się kwotę 300 – 500 zł za wykończenie m2 metra kwadratowego w syste¬mie gospodarczym, około 800 - 1000 zł na wykończenie z pomocą wynajętej ekipy i 1000 -1200 zł za m2 u dewelopera. Czy tak jest rzeczywiście? Analizę przeprowadzili doradcy firmy Home Broker. Czy wybrać opcję wykończenia przez developera? Zaletami wykończenia mieszkania przez dewelopera lub współpracującą z nim firmę są niewątpliwie wygoda i oszczędność czasu (nie jeździmy od sklepu do sklepu, nie spędzamy wielu godzin przed komputerem w poszukiwaniu ładniejszych i tańszych elementów wykończenia, nie tracimy czasu na budowie w oczekiwaniu na kolejnych kurierów – z wyposażeniem łazienki, drzwiami, kuchnią itp.). Mamy też gwarancję na wykonaną usługę i w razie ewentualnych usterek nie ma problemu z ich usunięciem. Kolejnym atutem takiego rozwiązania jest 7% VAT i możliwość sfinansowania kredytem zarówno mieszkania, jak i wykończenia. Często też możemy skorzystać z pomocy architekta, za co w innym wypadku musielibyśmy dodatkowo zapłacić. - Minusem może okazać się niewystarczająca gama produktów do wyboru oraz mniej indywidualny wystrój naszego mieszkania. Przy małym wyborze może się okazać, że sąsiedzi mają taką samą kuchnię, a czasy, kiedy we wszystkich mieszkaniach było identycznie, źle nam się kojarzą - Grzegorz Baciński – Analityk Rynku Nieruchomości Home Broker. A ceny? Te kształtują się różnie, w zależności od wybranej opcji, ale nawet na najtańsze z nich nie każdego będzie stać. System gospodarczy kusi niską ceną, choć czasami może się to okazać pozorem. Wszak czas i benzyna też kosztują. Wady tego sposobu to czasochłonność – wymagająca dużo zaangażowania w poszukiwania i łapanie okazji – tu tańsza glazura, tam wanna, jeszcze gdzie indziej Panele. No chyba, że pół roku przed odbiorem mieszkania zaczynamy kupowanie kolejnych potrzebnych rzeczy i magazynujemy je w oczekiwaniu na odbiór kluczy. Jeśli sami nie jesteśmy „złotą rączką”, będziemy zależni od dostępności czasowej taty, wujka czy kolegi. Dodatkowo może się zdarzyć, że znający się na różnych pracach wykończeniowo-remontowych zajmują się nimi okazjonalnie i wykonanie tych prac zajmuje im więcej czasu niż dobrze zorganizowanej i biegłej w swym rzemiośle ekipie. - Musimy również pamiętać, że prace wykończeniowe powinny przebiegać w pewnej kolejności, więc jeżeli np. chcemy przesunąć kontakty, a elektryk nie ma czasu, wówczas musimy poczekać – nie będziemy przecież kłaść gładzi i malować, żeby potem jeszcze pruć ściany – uważa Grzegorz Baciński. A może wykończenie z pomocą wynajętej ekipy? - Ta opcja jest z pewnością droższa od systemu gospodarczego, ale na pewno tańsza od propozycji dewelopera. Istnieje jednak ryzyko, że nawet jeśli zrobiliśmy wstępną przymiarkę kosztów, w praktyce nie będzie łatwo trzymać się założenia, że np. glazurę nie kupimy maksymalnie za 40 zł/m2, bo właśnie spodobała nam się droższa – za 60 zł/m2. Mało kto zrezygnuje z ładniejszego produktu, mając świadomość, że urządza wreszcie własne mieszkanie, w którym, z racji chociażby kredytu, będzie mieszkał dłużej niż 5 lat – radzi Grzegorz Baciński. Również w przypadku wykończenia musimy mieć świadomość potrzebnego na to czasu. Raczej nie zdarza się, że wszystko kupimy w jednym miejscu, nie unikniemy więc wędrówki po sklepach. Dobrze w tej sytuacji porozmawiać wcześniej z ekipą wykończeniową - ustalić harmonogram prac i tak dostosować do niego harmonogram zakupów, żeby zminimalizow ać straty czasu. Kolejna sprawa to znalezienie wykonawcy. Według Grzegorza Bacińskiego kłopot z fachowcami, którzy wyemigrowali na wyspy nie jest już tak dotkliwy, odkąd spadła cena funta i część z nich wróciła do kraju. Problemem jest natomiast pewność co do poziomu świadczonych usług – cena nie zawsze gwarantuje wysoką jakość wykonania. Najlepiej brać wykonawców poleconych przez znajomych, u których możemy ocenić jakość wykonanych robót. Dobrze jest spisać umowę albo poprosić o wycenę na piśmie, żeby uniknąć nieporozumień i prób zmiany cen w trakcie prac wykończeniowych.

W budynkach wielorodzinnych część lokatorów zaczyna zastanawiać się nad możliwościami ocieplenia ścian zewnętrznych od wewnątrz. Co można zrobić, aby w czasie zimy zapewnić sobie komfort cieplny i jednocześnie niskie rachunki za ogrzewanie?

W budownictwie wielorodzinnym istotne dla komfortu cieplnego są ściany zewnętrzne. Muszą one spełniać odpowiednie wymogi normowe wyrażone w wartości współczynnika przenikania ciepła U <= 0,30 W/(m2·K). Największy problem w tym zakresie mają lokatorzy mieszkający w starych kamienicach czy też blokach z tzw. wielkiej płyty. Występuje tam konflikt interesów uniemożliwiający przeprowadzenie prac termoizolacyjnych ścian całego budynku. Z jednej strony stare kamienice mają zabytkowe elewacje, których nie można przykryć warstwą izolacji, z drugiej - istnieją konflikty własnościowe i nie wszyscy zgadzają się na pokrycie wydatków związanych z ociepleniem. Bloki z wielkiej płyty natomiast nie mogą zostać docieplone ze względu na nadmierne obciążenie elewacji. W takich sytuacjach najbardziej pokrzywdzeni są lokatorzy, którzy w jesienne i zimowe dni skazani są na zbyt niskie temperatury powietrza lub wysokie rachunki za ogrzewanie.

"Według norm budowlanych z lat 60. współczynnik U wynosił 1,163 W/(m2·K). Na początku lat 70. zmniejszono go do poziomu 0,75 W/(m2·K), natomiast w latach 80. uzyskał on wartość 0,55 W/(m2·K) - mówi Piotr Harassek, Junior Product Manager Xella Polska. - Wiele jest jeszcze w Polsce domów wybudowanych w tamtych latach, które wymagają ocieplenia, a ze względu na tzw. konflikt interesów izolacja zewnętrzna nie jest możliwa."

W takiej sytuacji rozwiązaniem jest wykonanie izolacji indywidualnie - we własnym zakresie. Oczywiście izolacja ścian od zewnątrz jest w tym wypadku prawie niemożliwa do wykonania - i to nie koniecznie ze względów technicznych. Trudno sobie bowiem wyobrazić, aby zmiana wyglądu elewacji na wysokości tylko jednego mieszkania spotkała się z akceptacją pozostałych mieszkańców, nie wspominając o zarządcy budynku.

Alternatywą w takich wypadkach jest izolacja od wewnątrz. Zapewni ona odpowiedni komfort cieplny, nie wpływa na wygląd zewnętrzny budynku, a jednocześnie nie grozi rozwojem pleśni. Właśnie rozwój pleśni i grzybów jest największym zagrożeniem związanym z tematyką izolacji wewnętrznej. Wysoka wilgotność powietrza w mieszkaniu sprawia, że para wodna próbuje przeniknąć przez ściany na zewnątrz. Dlatego tak ważne jest dokładne wykonanie powłoki paroszczelnej lub stosowanie materiałów, które w naturalny sposób wspomagają regulację wilgotności pomieszczeń.

Zaprawy ciepłochronne

Ze względu na bardzo dobry współczynnik przewodzenia ciepła lambda, zaprawy ciepłochronne można stosować wszędzie tam, gdzie trzeba wybudować mury o dobrych właściwościach termoizolacyjnych.

Coraz popularniejsze staje się budowanie domów z materiałów przeznaczonych do wznoszenia ścian jednowarstwowych. Aby ściany były ciepłe, konieczne jest stosowani
źródło: www.abc.com.pl/; www.e-izolacje.pl; www.muratordom.pl; budom-market.pl; www.pol-skone.pl

Umywalki

Opis: Kształt umywalki ROSA był tworzony tak, aby komponował z krzywiznami wanny ROSA. Jest odpowiednia do zastosowania w łazienkach o małych rozmiarach wyposażonych w tą wannę. Jej perfekcyjny design i użyteczność dodatkowo wzbogaca uchwyt na ręcznik w dolnej części umywalki. Równe krawędzie umywalki umożliwiają jej umieszczenie przy wannie lub w rogu łazienki. Umywalka wykonana jest ze zmielonego dolomitu i żywicy poliestrowej technologią "czystego lania".

Farby - to skomplikowana mieszanka chemiczna. Jej najważniejszym składnikiem jest substancja, wiążąca w jedną całość wszystkie komponenty i formująca błonę. Jednak farby to nie tylko substancja wiążąca, to również pigment nadający kolor, to wypełniacze polepszające wiązanie i nadające gęstość błonce, to także dodatki regulujące połysk i grząskość. To materiały chroniące od starzenia się i płowienia (filtry UV), plastyfikatory zwiększające elastyczność powłoki itd. To wszystko znajduje się w farbach wysokiej jakości (w tanich tego nie ma) i warunkuje łatwość użycia farb, dobrą jakość i długowieczność powłoki. Jak widzimy, farby - to zbilansowany i subtelny system, który należy odpowiednio stosować. Tylko w tym przypadku pełnią ochronną i dekoracyjną funkcję. Obecnie wszyscy producenci oferują dwa rodzaje farb: emalie alkidowe i rozcieńczane wodą farby akrylowe. W pierwszym przypadku, materiałem wiążącym jest mieszanka naturalnych olejów roślinnych ze smołą, wyprodukowaną z glicerolu i anhydrytu, i rozpuszczoną w organicznych rozcieńczalnikach. Taka substancja wiążąca zapewnia dobre nawilżenie pigmentu i dobrze miesza się z innymi komponentami. Powierzchnia jest elastyczna i odporna na działanie warunków atmosferycznych. Jednak taki materiał wiążący długo schnie, a powłoka jest niedostatecznie odporność na substancje chemiczne. W drugim przypadku, substancje używane do wiązania farb akrylowych są produkowane z pochodnych ropy naftowej. Powierzchnia farb akrylowych jest mocna, długo pozostaje elastyczna, do jej rozcieńczania niepotrzebne są organiczne rozcieńczalniki (rozcieńcza się wodą) i nie zanieczyszcza powietrza szkodliwymi materiałami. Już dobre dziesięciolecie trwają debaty, które z tych farb są lepsze, lecz nie ma na to jednoznacznej odpowiedzi. Jedne i drugie mają plusy i minusy. Rozcieńczane wodą farby akrylowe (emulsje), są wygodne podczas malowania, gdyż praktycznie nie mają zapachu, dobrze schną, nie płowieją, długo pozostają elastyczne. Najczęściej są oznaczone „niebieskim ludzikiem", co oznacza, że są to farby ekologiczne. Jednak jest to kwestia sporna, ponieważ narzędzia po pracy trzeba myć wodą, a ta woda spływa do rzek i jezior. Ludzie podejrzliwie patrzą na farby rozcieńczane wodą, myśląc, że podczas deszczu się zmyją, jednak nie mają racji. Chemicy skomponowali je tak, że farby rozcieńcza się wodą podczas ich produkcji i malowania. Po wyschnięciu stają się one nierozpuszczalne w wodzie. Dlatego zaschnięte po malowaniu farbami akrylowymi narzędzia można umyć tylko organicznym rozpuszczalnikiem, wodą - już nie. Malując farbami akrylowymi i robiąc przerwy, radzi się nie myć narzędzi(pędzla, wałka), a owinąć je woreczkiem foliowym, żeby do nich nie przedostało się powietrze, umyć natomiast tylko po całkowitym zakończeniu pracy(żeby bez potrzeby nie używać i nie zanieczyszczać, jak już wspomniano, wody). Emalie dalej przodują wśród farb. Przede wszystkim dlatego, że surowce potrzebne do ich produkcji można pozyskiwać co roku z roślin oleistych. Z drugiej zaś strony, ich właściwości są naprawdę dobre i cały czas ulepszane poprzez tworzenie nowych rodzajów. Do kategorii tak zwanych farb „bytowych" zaliczamy farby w skład których nie wchodzą (lub są w minimalnych ilościach) materiały szkodliwe. Nasi specjaliści od higieny śledzą nowości z dziedziny ekologii i BHP, które tworzą kraje Unii Europejskiej i inne kraje Europy Zachodniej oraz USA i nie dają pozwolenia na sprzedaż farb dla masowego odbiorcy, które są przeznaczone dla zawodowców i mogą być używane tylko w specjalnych pomieszczeniach produkcyjnych z odpowiednią wentylacją i przestrzegając specjalnych zasad BHP.

Rodzaje farb

Jednym z kryteriów podziału farb jest rodzaj spoiwa. Obecnie do malowania wnętrz powszechnie używa się farb na bazie spoiw organicznych. Farby dyspersyjne. Popularnie nazywane są emulsyjnymi, zaś spoiwem wiążącym są w nich najczęściej wodorozcieńczalne dyspersje tworzyw sztucznych, np. żywic akrylowych. Farby te można stosować zarówno do malowania podłoży mineralnych (tynków cementowych, cementowo- wapiennych, gipsowych), jak i nowych oraz odnawianych podłoży na bazie tworzyw sztucznych. Nie są zalecane jedynie do malowania tynków wapiennych lub o dużej zawartości wapna. Te powłoki malarskie są trwałe, odporne na ścieranie, charakteryzują się dobrym kryciem (możliwe jest jednokrotne nanoszenie). Farby lateksowe. Są bardzo elastyczne i odporne na szorowanie. Spoiwem są w nich wodorozcieńczalne żywice akrylowe. Farby te tworzą powłoki skutecznie zabezpieczające przed wnikaniem wody - maluje się nimi m.in. powierzchnie wymagające częstego zmywania. Mogą być nanoszone na tynki cementowo- wapienne, podłoża betonowe, gipsowe, płyty kartonowo-gipsowe (w tym pokryte farbą dyspersyjną lub tapetą z włókien szklanych). Farby lateksowe są szczególnie polecane do malowania pomieszczeń o podwyższonej wilgotności, np. kuchni i łazienek oraz korytarzy i klatek schodowych.
Farby dyspersyjno-krzemianowe. Tworzą one wysokoparoprzepuszczalne powłoki, umożliwiające przyjmowanie i oddawanie wilgoci - szczególnie w przypadku podłoży gipsowych. Z tego względu są polecane do malowania sufitów i górnych fragmentów ścian w pomieszczeniach o podwyższonej wilgotności oraz do pierwotnego malowania świeżych (jeszcze całkowicie niewysezonowanych) podłoży mineralnych. Mogą być stosowane do malowania podłoży mineralnych (betonu, tynków wapiennych, cementowo-wapiennych, cementowych, gipsowych, płyt gipsowo- kartonowych), w tym również pokrytych farbami na bazie tworzyw sztucznych. Nie wymagają wcześniejszego gruntowania lub białkowania podłoża i mogą być stosowane już po 14 dniach od wykonania tynku cementowo- wapiennego. Szczególnym rodzajem są farby izolujące. Powstają na bazie wodorozcieńczalnych lub rozpuszczalnikowych żywic alkidowych, a przeznaczone są do odnawiania mocno zabrudzonych powierzchni ścian i sufitów. Skutecznie kryją plamy z nikotyny, sadzy, rdzy oraz wyschnięte plamy po zaciekach. Charakteryzują się bardzo dobrą przyczepnością do podłoży. Mogą być stosowane we wszystkich rodzajach pomieszczeń, w tym także tych o podwyższonej wilgotności powietrza. Przeznaczone są do malowania zarówno podłoży mineralnych, jak i pokrytych powłoką na bazie tworzyw sztucznych. Przy renowacji pomieszczeń mieszkalnych i użyteczności publicznej szczególnie polecane są wyroby wodorozcieńczalne, całkowicie bezpieczne w stosowaniu i pozbawione szkodliwych rozpuszczalników.

Murowanie z klinkieru

Niezwykle efektowny i bardzo trwały klinkier ma wielu zwolenników wśród inwestorów budujących domyjednorodzinne. Można wznieść z niego całe ściany budynku, choć ze względu na koszt wykonuje się głównie warstwyelewacyjne. Klinkier znajduje zastosowanie także we wnętrzach i ogrodzie. Jednak tylko wtedy będzie naprawdę efektowny, jeśli zostanie prawidłowo wymurowany.

Rodzaje klinkieru
Z klinkieru można wykonywać ściany nośne, ścianki elewa
źródło: http://www.lazienki.abc24.pll; http://pl.pl.allconstructions.com; budom-market.pl; www.pol-skone.pl

Wanny

Jednym z ważniejszych elementów każdej łazienki jest wanna. Jeżeli dysponujemy w łazience odpowiednią ilością wolnego miejsca, wybór odpowiedniej wanny może nastręczyć trochę trudności. Obecnie produkuje się wiele modeli w różnych rozmiarach i kształtach. Wykonywane są z wielu materiałów, mogą być z hydromasażem i antypoślizgowym dnem. Mnogość rozwiązań może przyprawić o mały zawrót głowy, dlatego krótko omówmy najważniejsze kwestie związane z wyborem wanny i jej montażem. Podstawową kwestią jest wybór materiału z jakiego nasza wanna ma być wykonana. Obecnie najczęściej produkuje się wanny z żeliwa, stali i akrylu. Wanny żeliwne są nadal bardzo popularne. Żeliwo jest trwałym i solidnym materiałem, a wanna wykonana z tego materiału posłuży nam wiele lat. Dobrze utrzymują ciepło, są dość odporne na uszkodzenia mechaniczne i powstawanie zacieków. Ich minusem jest duży ciężar utrudniający instalację oraz fakt, że puste lub nienapełnione do końca, są zimne w dotyku co obniża komfort kąpieli. Wadą jest również mała różnorodność kształtów i kolorów. Wanny stalowe zdominowały swego czasu rynek armatury łazienkowej. Są lżejsze niż ich żeliwne odpowiedniki, dostępne w wielu kształtach, wymiarach i kolorach. Stosowane emalie czynią je odpornymi na zabrudzenia czy uszkodzenia mechaniczne oraz polepszają spływanie wody, co pomaga w utrzymywaniu ich czystości. Ich wady to szybkie oddawanie ciepła (które można ograniczyć stosując odpowiednią izolację) i nieprzyjemny chłód odczuwany, gdy wanna jest nienapełniona do końca. Obecnie rynek podbijają wanny akrylowe. Akryl pozwala tworzyć wanny o najprzeróżniejszych kształtach, wymiarach i kolorach. Są odporne na zabrudzenia, niekorzystny wpływ osadu wapiennego z wody kranowej, jej wysoką temperaturę i środki chemiczne. Wanny akrylowe są też najlżejsze spośród wszystkich wyżej wymienionych, jednak ich wadą jest słabsza odporność mechaniczna, niż wanien wykonanych z metalu. Przy wyborze wanny należy też zwrócić uwagę na rodzaj baterii jakie można w nich stosować i dopasować go do naszych potrzeb i możliwości jakie daje nam instalacja wodna znajdująca się w łazience. Dostępne są baterie sztorcowe osadzane na brzegu wanny (w przypadku wanien metalowych trzeba pamiętać, by posiadały one stosowne otwory) lub baterie ścienne. Istotny jest także wybór syfonu do wanny czyli systemu przelewowo-odpływowego. Wanny mogą mieć różną średnicę otworu odpływowego oraz różne systemy jego zamykania (gumowy korek, przyciski typu Press, automatyczny, otwierany pokrętłem). Do większości wanien producenci dodają odpowiednie systemy montażowe. Gdy wanna jest nieobudowana, do jej montażu stosuje się specjalne szyny. Jeżeli decydujemy się na jej obudowanie mamy szereg opcji do wyboru. Możemy ją obmurować cegłą lub pustakami albo zastosować obudowy zewnętrzne z drewna, tworzyw sztucznych oraz paneli przeznaczonych do okładania płytkami ceramicznymi. Ważne aby osłona nie utrudniała dojścia do urządzeń w razie powstania awarii.

Jak wszystko, wyposażanie łazienki najlepiej rozpocząć w sposób rozważny i planowy.

Funkcjonalność

Zanim rozpoczniemy wędrówkę po sklepach warto sobie spisać wymagane i pożądane przez nas cechy wyposażenia i uszeregować je według ważności. Przykładowo: w przypadku wanny będzie to jej długość i głębokość, kształt, dodatkowe funkcje (hydromasaż), powierzchnia antypoślizgowa etc. Oczywiście część możliwości poznajemy dopiero oglądając i porównując konkretne modele wyposażenia, jednak ważne jest abyśmy wiedzieli czego przede wszystkim oczekujemy od sprzętów w naszej łazience.

Piękne wnętrze

Kolejną kwestią jest estetyka wnętrza. Warto zastanowić się nad takim doborem wyposażenia, by jego poszczególne elementy doskonale ze sobą współgrały, tworząc harmonijne i wysmakowane wnętrze. Jednak nie każdy z nas ma dyplom artysty plastyka czy architekta wnętrz. Dlatego niezwykle pomocne są tu serie wyposażenia zaprojektowane specjalnie w taki sposób, by móc je swobodnie ze sobą łączyć i dopasowywać. Serie te projektowane są z myślą o łazienkach różnej wielkości i kształtów, a ich poszczególne elementy występują w kilku wariantach rozmiarowych i funkcjonalnych, tak by można je było zastosować nawet w nietypowych wnętrzach. Łazienki urządzone z wykorzystaniem serii ceramiki, mebli, wanien czy kabin prysznicowych już na pierwszy rzut oka wyglądają na przemyślane i dobrze zaplanowane, stwarzają wrażenie porządku i eleganckiej harmonii.

Przykłady tak właśnie urządzonych łazienek podajemy poniżej.

Sensual / Art - nowa ekskluzywna kolekcja rektyfikowanych płytek ceramicznych w formacie 97,7x32,5 cm oraz płytek podłogowych 32,5x32,5 cm. Kolekcja modularna; delikatna, linearna grafika płytek występuje w dwóch zestawach kolorystycznych: Rosa/Coral Tonal Coral i Azul/Blue Tonal Blue oraz towarzyszącej tonacji Beige (zestaw 14 elementów w każdej z dwóch kolorystyk). Dominującą cechą tej kolekcji jest kolor i błyszcząca powierzchnia płytki - zaaranżowaną na większej powierzchni kompozycję budują relacje tonalne pomiędzy płytkami jasnymi i ciemnymi z akcentem szklanych kulek na trójwymiarowej mozaice. Atutem kolekcji są różne propozycje dekoracji, które nadają wnętrzom indywidualny styl. Szklane tła i dekoracje murano skłaniają się w stronę minimalizmu. W zestawieniu z dekoracjami folkowymi (Paski) cała kolekcja nabiera indywidualnego charakteru. Subtelne kolorystycznie elementy z nadrukiem haftu, jednocześnie bogate w formie graficznej w sposób nietypowy uzupełniają nowoczesną, neutralną grafikę płytki tradycyjnymi motywami ludowymi - zestawienie dla wyrafinowanych gustów. W zestawieniu z dekoracjami ciętymi - Sensual inserto Mix 32,5x32,5 cm - charakter kolekcji skłania się w stronę kompozycji kubizującej. Znakomita propozycja do łazienek, salonów kąpielowych. Dostępna kolorystyka

Zaprawy klejowe

Oferta rynkowa klejów przeznaczonych do stosowania na zewnątrz jest tak bogata, że trudno nie mieć dylematu.

Pierwsze kroki na drodze do dobrego wyboru

Jedno z podstawowych kryteriów wyboru kleju to dostosowanie go ma być stosowany. Nie wszystkie zaprawy klejowe są przeznaczone zarówno do płaszczyzn poziomych, jak i pionowych. Są takie, które producenci – ze względu na ich półpłynną konsystencję – zalecają jedynie do przyklejania posadzek. Istotny jest również stan podłoża, do którego chcemy coś przykleić. Na nowo wykonanej wylewce betonowej sprawdzą się zaprawy cementowe. Jeżeli podłoże jest drewniane,metalowe albo po prostu stare, zniszczone o słabej nośności, wymagazaprawy o lepszej przyczepności, dlatego w takim przypadku należy się zdecydować na zaprawy żywiczne. Bardzo istotne jest także dostosowanie kleju do rodzaju okładziny. Choć większości inwestorów wydaje się to oczywiste, niestety wiedza na ten temat jest często tylko fragmentaryczna.Oczywiście wiadomo, że są specjalne kleje do płytek ceramicznych i kamienia, ale już z tego, że podział jest znacznie bardziej szczegółowy, wiele nie zdaje sobie sprawy.

Optymalne podłoże

Jeżeli przygotowanie podłoża pod okładzinę mamy jeszcze przed sobą, warto postarać się o to, by było jak najlepsze. Dzięki temu nie będziemy musieli kupować specjalistycznej – znacznie droższej od tradycyjnej – zaprawy.
Uwaga! Bardzo dobrym podłożem pod przyklejaną okładzinę jest wylewka betonowa.
Każde podłoże pod okładzinę musi być:

• stabilne – nie może się odkształcać pod wpływem naprężeń spowodowanych skokami temperatury. Wszystkie naprężenia muszą być kompensowane przez dyla
  źródło: http://www.twojinstalator.pl; http://porady.kolo.com.pl; www.paradyz.com.pl; www.muratordom.pl; www.budom-market.pl; www.pol-skone.pl
  
  

Wentylatory

Wentylatory wyposażone w układy elektroniczne (E1-fotokomórka, E2-wyłącznik czasowy, E3-czujnik wilgotności) posiadają wbudowany wyłącznik czasowy. Załączenie wentylatora odbywa się w sposób automatyczny i w zależności od typu układu elektronicznego uruchomienie wentylatora następuje pod wpływem określonego impulsu. E1 - fotokomórka (rys.1) - załączenie wentylatora następuje pod wpływem zmiany natężenia oświetlenia w pomieszczeniu, gdzie znajduje się wentylator lub po załączeniu włącznika (I-sza i II-ga wersja połączenia wentylatora rys.5). Przełączniki 1,2,3 służą do ustawienia czasu pracy wentylatora. Poszczególne czasy możemy uzyskać ustawiając przełączniki wg. rys.2 Za pomocą przełącznika 4 możemy ustawić dwa cykle automatycznej pracy wentylatora. I. przełącznik w pozycji (ON) wentylator uruchamia się samoczynnie po zgaszeniu światła w pomieszczeniu wentylowanym i pracuje przez czas nastawiony przełącznikami nastawy czasu pracy wentylatora, II. przełącznik w pozycji (OFF) wentylator uruchamia się samoczynnie po zapaleniu światła w pomieszczeniu wentylowanym i pracuje gdy zapalone jest światło w pomieszczeniu. Po zgaszeniu światła wentylator pracuje jeszcze przez czas nastawiony przełącznikami nastawy czasu pracy wentylatora. Przełącznikiem 5 ustawiamy czułość układu uzależnioną od jasności pomieszczenia. Przełącznik 5 ustawiamy w pozycji (ON) dla pomieszczeń ciemnych natomiast w pozycji (OFF) dla częściowo oświetlonych. E2 - wyłącznik czasowy (rys.4) - załączenie wentylatora następuje po włączeniu oświetlenia (I-sza wersja połączenia wentylatora) lub po załączeniu włącznika (II-ga wersja połączenia wentylatora) patrz rys.5. Po wyłączeniu oświetlenia lub włącznika wentylator pracuje nadal przez nastawiony w sterowniku wentylatora czas opóźnienia wyłączenia wentylatora. Nastawiony czas odliczany jest od momentu wyłączenia oświetlenia lub włącznika . Nastawa czasu następuje poprzez ustawienie potencjometru układu sterowania w wymaganym położeniu. Czas opóźnienia zawiera się w przedziale od 0 do 30 min. E3- czujnik wilgotności (rys.5) - załączenie wentylatora następuje samoczynnie po uzyskaniu ustawionego progu wilgotności lub po załączeniu włącznika (I-sza i II-ga wersja połączenia wentylatora rys.3).

Klimatyzatory

W niniejszym artykule przedstawiona zostanie budowa i sposób działania tego urządzenia. Niektóre klimatyzatory posiadają funkcję dogrzewania klimatyzowanego pomieszczenia, jednak tutaj skupimy się na ich funkcji chłodzącej. Budowa klimatyzatora Podstawowymi podzespołami każdego klimatyzatora są: w układzie chłodzenia powietrza – wymiennik ciepła (parownik) oraz wentylator nadmuchowy w układzie chłodzenia czynnika chłodzącego – sprężarka, skraplacz i zawór rozprężny. Urządzenia te połączone rurkami tworzą szczelny, zamknięty układ, który wypełnia czynnik chłodzący Zasada działania klimatyzatora Powietrze z klimatyzowanego pomieszczenia kierowane jest przez wentylator na wymiennik ciepła zwany parownikiem, gdzie oddaje ciepło do czynnika chłodzącego, a tym samym ulega ochłodzeniu i powraca do pomieszczenia. Jest to układ chłodzenia powietrza w pomieszczeniu. Ponieważ czynnik chłodzący klimatyzatora został ogrzany, aby urządzenie mogło w dalszym ciągu działać (chłodzić) należy obniżyć temperaturę czynnika chłodzącego. W wyniku ogrzania czynnik chłodzący rozpręża się i odparowuje, a pary płyną do sprężarki, gdzie zostają poddane sprężaniu. Sprężanie powoduje wzrost ciśnienia oraz temperatury. Następnie dostają się do skraplacza, a tam oddają ciepło na zewnątrz (przy pomocy wentylatora chłodzącego skraplacz) i skraplają się - stają się przechłodzoną cieczą pod wysokim ciśnieniem. Następnie poprzez zawór rozprężny czynnik chłodzący ponownie przepływa do parownika, gdzie pobiera ciepło z powietrza pomieszczenia i cykl się zamyka. Tak działa jest klimatyzator typu kompakt, gdzie wszystkie części znajdują się w jednej obudowie. Klimatyzatory typu split składają się z dwóch oddzielnych jednostek – wewnętrznej, w skład, której wchodzi wymiennik ciepła oraz wentylator nadmuchowy. Jednostka zewnętrzna znajduje się na poza budynkiem i tworzy ją sprężarka, skraplacz oraz zawór rozprężny. Zaletą tego typu klimatyzatorów jest to, że części wytwarzające hałas znajdują się poza budynkiem. Bardziej rozbudowana wersja klimatyzatorów typu split umożliwia do jednej jednostki zewnętrznej podłączyć kilka jednostek wewnętrznych i nosi nazwę multi split.

Ruch powietrza wentylacyjnego – zamiast odbywać się w sposób naturalny – może zostać wymuszony przez wentylatory.

Taką wymuszoną wentylację nazywamy mechaniczną. Jeśli wentylatory:

• tylko usuwają zużyte powietrze, a świeże napływa nawiewnikami okiennymi lub ściennymi, mamy wówczas do czynienia z mechaniczną wentylacją wywiewną (wyciągową),
  
  
• zapewniają zarówno wyciąg powietrza zużytego, jak i nawiew świeżego, to wentylację określa się jako nawiewno-wywiewną.
• Urządzenia zapewniające wentylację wywiewną stosowane są powszechnie w postaci wentylatorów w łazienkach i w okapach kuchennych, jednak najczęściej postrzega się je jako uzupełnienie nie dość wydajnej wentylacji grawitacyjnej. W domach jednorodzinnych rzadko spotyka się instalację wentylacyjną od początku, konsekwentnie zaprojektowaną jako wyciągową

Wentylacja mechaniczna pozwala na dość precyzyjne sterowanie intensywnością wymiany powietrza, tym bardziej że składa się zwykle z kilku niezależnych wentylatorów (w kuchni, łazience itd.), z których każdy może być sterowany własnym czujnikiem, mierzącym np. wilgotność powietrza.

Wentylator może też współpracować z programatorem czasowym. Wentylacja wyciągowa jest przy tym dość prosta w budowie i nie wymaga długiej sieci kanałów poziomych ani wysokich kominów wentylacyjnych.

Wentylacja nawiewno-wywiewna jest bardziej złożona, bo wymaga zapewnienia nie tylko wywiewu z części pomieszczeń (kuchnia, wc, łazienki), ale i kontrolowanego nawiewu świeżego powietrza do pozostałych. Do tego potrzebna jest rozbudowana sieć kanałów, łączących się z centralą wentylacyjną, przez którą przepływa zarówno całe powietrze usuwane, jak i dostarczane do domu.

W domach jednorodzinnych centrale wentylacyjne wyposaża się coraz częściej w wymienniki, dzięki którym można odzyskiwać ciepło z powietrza usuwanego na zewnątrz. Centrala wentylacyjna jest też wyposażona w filtry oczyszczające nawiewane powietrze, co jest szczególnie ważne, jeśli wśród mieszkańców domu są alergicy lub gdy dom stoi przy ruchliwej drodze

O ile istniejącą czy projektowaną grawitacyjną instalację wentylacyjną można łatwo przerobić na wentylacj
źródło: http://www.klimatop.pl; www.info-klimatyzacja.pl; www.budujemydom.pl; www.porta.com.pl; www.budom-market.pl; www.pol-skone.pl

Meble łazienkowe

Kilka lat temu innowacyjność weszła szerokimi krokami również do naszych łazienek. I nie chodzi w tym przypadku jedynie o nietypowe kształty umywalek, wanien lub wzory kabin prysznicowych. Mowa o meblach łazienkowych, których producenci co chwilę zaskakują swoimi nowoczesnymi rozwiązaniami. Meble łazienkowe znacznie poprawiają funkcjonalność łazienki. Mamy wtedy miejsce do przechowywania niezbędnych rzeczy oraz większy porządek w łazience. Obecnie producenci mebli prześcigają się w pomysłach. W ich ofercie można znaleźć zarówno meble białe, jak i kolorowe. Dużo mebli łazienkowych łączy elementy białe, lakierowane z drewnianymi lub drewnopodobnymi. Najnowsze trendy Najnowsze kolekcje mebli łazienkowych mają drzwiczki wykonane z aluminiowych profili wypełnionych ozdobnym szkłem. Zazwyczaj szafki dostępne są w kilku wersjach, np.: biały mat, biały połysk oraz wenge. Szeroki wybór regałów i szafek wiszących oraz szafki pod umywalki i umywalki ceramiczne w kilku szerokościach dają ogromne możliwości aranżacyjne. Kolejne serie mebli do łazienek to niezwykle efektowne połączenie błyszczącej bieli i masywnej płyty o wzorze egzotycznego drewna wenge. Szafki wyposażono w solidne metalowe uchwyty. W szufladach zastosowano system cichego zamykania, dzięki któremu szuflada w ostatniej fazie zamykania zwalnia tempo i cichutko się domyka. Szafki pod umywalkę zostały wyposażone w blaty stosowane zazwyczaj w meblach kuchennych. Kolejne modne meble to minimalizm w czystej postaci. Charakterystyczny, wyraźny wzór egzotycznego drewna stanowi o efektownym wyglądzie mebli. Masywną prostą formę szafek podkreśla biała umywalka o geometrycznych kształtach. Umywalki na topie Najnowsza kolekcja umywalek na metalowych stelażach składa się z umywalek ceramicznych o szerokości od 55 do 95 cm oraz z kolorowych umywalek szklanych w szerokości od 60 do 80 cm. Dostępne są dwa rodzaje stelaży: stelaż ze stali nierdzewnej z półką występujący w szerokościach dostosowanych do szerokości umywalek oraz stelaż w postaci dwóch metalowych wsporników. Trwałość i solidność Nowoczesne meble łazienkowe są wykonane ze specjalnych materiałów wodoodpornych. Zarówno meble wykonane z płyty MDF, jak i drewniane są odporne na wilgoć. Większość mebli łazienkowych jest lakierowana. Jest to dodatkowa warstwa chroniąca przed wodą. Powłoka lakieru ochronnego z reguły jest na całej widocznej powierzchni mebla, ale są też meble lakierowane jedynie z przodu. Meble łazienkowe, które nie są lakierowane lub odpowiednio impregnowane, są rzadkością i cechują się bardzo niską ceną. Niestety, po ich zamoczeniu pojawiają się pęknięcia. Walory dekoracyjne W zależności od naszego gustu możemy zdecydować się na meble stylizowane na antyczne, klasyczne lub współczesne. Jedne mają masywny, rustykalny wygląd. Inne są lekkie i łączą w sobie elegancję boków kolorowych i nowoczesność szkła. Jedne meble mają proste kształty, inne są ornamentowane, zaokrąglane. Są różnego rodzaju uchwyty meblowe, dodatki metalowe i szklane. Niektóre meble są delikatne, wkomponowane w łazienkę, inne są duże, nadają łazience specyficzny, wyjątkowy styl. Typowy zestaw Typowy zestaw mebli składa się z szafki pod umywalkę i umywalki, słupka wysokiego, słupka niskiego, szafki wiszącej i lustra bądź szafki lustrzanej. Pierwsze pytanie, jakie powinniśmy sobie postawić przy wyborze mebli łazienkowych, dotyczy tego, czy interesuje nas sama szafka z umywalką, czy też aktualnie bądź w perspektywie czasowej planujemy dobrać inne meble (słupki, szafki wiszące). Jeśli decydujemy się na samą szafkę z umywalką, mamy szerszy wybór rodzajów. Warto jednak zauważyć, że później kłopotliwe jest dobranie estetyczne pozostałych mebli łazienkowych, gdy kupimy szafkę z umywalką spoza serii zestawów mebli. Z reguły też szafka z umywalką, do której jest specjalny zestaw mebli, jest droższa niż prosta szafka z umywalką spoza zestawu. Istnieje możliwość kupienia tylko niektórych elementów zestawu mebli.

Najczęściej instaluje się dziś grzejniki płytowe. Muszą mieć wymiary odpowiednio dobrane do zapotrzebowania na ciepło określone w projekcie i dopasowne do miejsca, w którym maja być zainstalowane. Grzejniki są odpowiednio oznaczone w zależności od sposobu podłączenia. Te przystosowane fabrycznie do podłączenia z boku są typu C, a podłączane od dołu – typu V lub VK (zależnie od producenta). Większość obecnie produkowanych grzejników typu V można w razie potrzeby podłączyć z boku. Są one zatem bardziej uniwersalne od grzejników typu C, których nie należy podłączać od dołu bez specjalnego zastawu przyłączeniowego. Grzejniki typu V są drożdże od tych typu C. Grzejniki, które nie mają stałych zaczepów i wbudowanych na stałe zaworów można podłączyć zarówno z lewej jak i z prawej strony. Grzejniki mające takie zaczepy (głównie jednopłytowe) trzeba zasilać tak, jak przewidział producent. Grzejniki typu V mają wbudowany zawór grzejnikowy, pozostaje tylko dokupić odpowiednią głowicę termostatyczną. Grzejniki typu C nie mają wbudowanego zaworu, dlatego powinny być dodatkowo wyposażone w zawór grzejnikowy – umożliwia regulację mocy, i ewentualnie powrotny (zamiast zwykłego śrubunku) – pozwala na odcięcie go od instalacji i zdemontowanie bez konieczności spuszczania wody z instalacji. Pamiętajmy, że grzejniki kanałowe mają przeważnie podejścia boczne. Jeżeli są długie, lepiej je podłączyć krzyżowo. Kupując grzejnik, sprawdźmy koniecznie, jakie akcesoria dostaniemy w komplecie. Kompletny grzejnik powinien zawierać: jeśli typu C: zastaw uchwytów (zawiesi) do montażu, osobno trzeba dokupić tylko kołki rozporowe; odpowietrznik; korek do zakorkowania nieużywanego króćca; jeśli typu V: zestaw uchwytów (zawiesi) do montażu osobno trzeba dokupić kołki rozporowe; odpowietrznik; korki do zakorkowania nieużywanego króćca; wkładkę zaworową; Większość grzejników można zamontować, nie wyjmując ich z fabrycznych opakowań. Po zawieszeniu na ścianie powinny w nich pozostać, nawet jeśli instalacja c.o. zostanie uruchomiona na czas prowadzenia prac wykończeniowych. W ten sposób będzie można uniknąć ich zabrudzenia i prawie pewnego uszkodzenia. Z tego samego powodu głowice termostatyczne należy zamontować po zakończeniu wszystkich prac wykończeniowych. Po rozprowadzeniu rur c.o. (zwłaszcza w podłodze) najlepiej od razu podłączyć do nich grzejniki i – jeśli będzie taka potrzeba - zdjąc je do niektórych prac wykończeniowych. W przeciwnym razie w miejscu montażu grzejnika należy pozostawić rury ze sporym zapasem. Łatwiej będzie je przyciąć na odpowiednią długość, niż potem je przedłużać (kształtki są dużo droższe, a poza tym można uzyskać wyjątkowo szpetne połączenia). Sprawdźmy liczbę króćców przyłączeniowych grzejnika. Niektórzy producenci wkręcają w nie od razu wkładki zaworowe lub odpowietrzniki i korki, inni dostarczają akcesoria osobno. Grzejnik może wiec mieć króćce puste lub zabezpieczone plastikowymi korkami przed zanieczyszczeniem. Jeżeli korki będą pomalowane tak jak grzejnik mogą wyglądać jak prawdziwe. Niestety przed napełnieniem instalacji wodą trzeba je koniecznie wymienić na metalowe, ponieważ nie są szczelne. Jeżeli grzejnik ma zamontowany odpowietrznik ( a prawie każdy ma ) należy go zawiesić w taki sposób, aby króciec z odpowietrznikiem był trochę wyżej. Nie wieszamy zatem grzejnika dokładnie poziomo, tylko pod niewielkim kątem. Dzięki temu będzie łatwiej usunąć pęcherzyki powietrza podczas odpowietrzania grzejnika. Jeśli się okaże, ze przewód zasilający jest zamieniony miejscem z powrotnym, nie należy wpadać panikę, ale sp
źródło: http://www.pressmedia.com.pl; www.muratordom.pl; www.budom-market.pl; www.pol-skone.pl

Drzwi Poznań

System zamykania drzwi antywłamaniowych elementy ryglujące - haki wykonane z hartowanej stali - specjalne wyprofilowanie pozwala na optymalne dociągnięcie drzwi do ościeżnicy. niezależny zamek dodatkowy - niezależny zamek dodatkowy, z możliwością samodzielnego zamontowania na zasuwnicy zamek główny - rygiel wzmocniony hartowanymi trzpieniami, chroniącymi przed przepiłowaniem - zapadka standardowa lub rolka (wymienny element z możliwością regulacji do 4,5 mm) blokada przeciw wyważeniowa elementy ryglujące - haki wykonane z hartowanej stali - specjalne wyprofilowanie pozwala na optymalne dociągnięcie drzwi do ościeżnicy. Najsolidniejsze drzwi antywłamaniowe produkowano z drewna chyba w średniowieczu: wytrzymywały one kilkunastu rozpędzonych mężczyzn, trzymających wielką belkę. Drzwi owe miały, oczywiście, dodatkowe zabezpieczenie, tzn. innych mężczyzn, którzy od góry polewali tych z belką smołą. Współczesny właściciel domu jednorodzinnego powinien choćby ze statystyk policyjnych wiedzieć, że połowa wszystkich włamań odbywa się przez drzwi. Kiedy jednak na rynku oferowane są drzwi antywłamaniowe w cenie od półtora do kilku tysięcy złotych, najbardziej nawet nieskory do liczenia inwestor powinien wpaść na pomysł, że nie wszystko co się jako antywłamaniowe reklamuje – antywłamaniowym jest. Tajemnica pierwsza – odpowiednie dokumenty W średniowieczu drzwi wejściowe atestowali rycerze w najróżniejszy, często bolesny sposób. W XXI wieku mamy kilka instytucji, którym każdy, kto chce sprzedawać drzwi antywłamaniowe musi dostarczyć swój wyrób. Wyrób ów otrzymuje stosowne dopuszczenia oraz certyfikaty, które (mimo że jesteśmy w Unii) muszą być polskie, a z nich wynika, co kupujecie. Podstawowe dokumenty to Aprobata Techniczna (wydawana przez Instytut Techniki Budowlanej, dopuszczająca wyrób do stosowania w budownictwie) oraz certyfikat. Dokumenty te muszą występować równocześnie, tzn. nie można posługiwać się dla tych samych drzwi antywłamaniowych Aprobatą Techniczną nie mając certyfikatu i odwrotnie. Inwestor musi żądać okazania tych dokumentów, bowiem znane są przykłady producentów, którzy nie mając Aprobaty sprzedają drzwi wyłącznie z certyfikatem. Jest to oszustwo, które łatwo wykryć, bowiem na stronie internetowej www.itb.pl wymienione są wszystkie firmy i oznaczenia dokumentów, jakie uzyskały ich wyroby. Kto w dzisiejszych czasach da się wziąć na lep najróżniejszych zapewnień sprzedawców, że to co oferują jest doskonale antywłamaniowe, mimo że nie ma na to dokumentów – zamiast wydawać na drzwi może u pewnej sympatycznej cyganki na Plantach zamówić sobie pochlapanie domu wodą z ziołami, które nie dość, że odczyniają w ogóle całe zło, to na dodatek kosztują znacznie taniej. Pierwsza tajemnica drzwi antywłamaniowych brzmi zatem następująco: muszą mieć stosowne dokumenty. Ponieważ drzwi takie sprzedaje się w komplecie z ościeżnicą, zamkami, zawiasami, wkładką i całym dodatkowym wyposażeniem – cały komplet musi mieć co najmniej aprobatę techniczną oraz certyfikat którejś z wymienionych instytucji: Centralnego Laboratorium Kryminalistyki Komendy Głównej Policji, Instytutu Mechaniki Precyzyjnej, Instytutu Techniki Budowlanej. Przykłady: jeżeli z Aprobaty wynika, że dopuszczone do stosowania są drzwi z zamkiem np. listwowym i drugim (nawierzchniowym lub wpuszczanym), to nie można ich oferować wyłącznie z zamkiem listwowym; jeżeli z certyfikatu wynika, że tylko drzwi o określonej budowie spełniają normy danej klasy odporności na włamanie, to nie wolno określać wszystkich produkowanych przez siebie drzwi jako „antywłamaniowe”.
Najczęściej drzwiami nazywa się samo ich skrzydło. Tymczasem są one zbudowane z kilku części, których liczba i rodzaj zależą od przeznaczenia oraz sposobu otwierania drzwi. Klasyczne jednoskrzydłowe drzwi wewnętrzne uchylne składają się ze skrzydła, ościeżnicy i okuć. Skrzydło drzwiowe. Do wyboru są dwa podstawowe rodzaje jego konstrukcji: płytowa i płycinowa. Drzwi płytowe są wykonane z jednej, jednolitej płyty z materiałów drewnopochodnych lub też cienką płytą okleja się drewnianą ramę. To drugie rozwiązanie stosuje się częściej. Pustą przestrzeń między płytami wypełnia się płytami wiórowymi, kartonowymi o budowie plastra miodu lub paskami płyty pilśniowej, układanymi w jodełkę. Krawędzie skrzydła również okleja się płytą wykończeniową, dzięki czemu tworzy ono jednorodną całość. Płycinowa konstrukcja skrzydła składa się z dwóch elementów: ramy i jej wypełnienia, nazywanego płycinami. Rama zazwyczaj jest drewniana (z drewna litego lub klejonego warstwowo), a płyciny wykonuje się z drewna litego, sklejki, tworzyw sztucznych, szkła. Drzwi płycinowe mają urozmaiconą powierzchnię, płyciny bowiem mogą mieć różne kształty i wymiary. Producenci oferują również drzwi płytowo-płycinowe. Są rozwiązaniem pośrednim: na drewnianą ramę, jak w konstrukcji płytowej, nakłada się płytę drewnopodobną z tłoczeniami w kształcie płycin. Wyróżnia się drzwi przylgowe i bezprzylgowe, różniące się sposobem wykończenia krawędzi. Przylgowe mają specjalne pionowe wycięcia na krawędziach skrzydeł, zwiększające powierzchnię przylegania skrzydła do ościeżnicy. Drzwi bezprzylgowe takich wycięć nie mają. Ościeżnica (futryna). Jest to rama, którą nakłada na otwór drzwiowy i osadza w niej skrzydło drzwi. Ościeżnicę najczęściej kupuje się razem ze skrzydłem. Współcześnie produkowane drzwi mają ościeżnice z regulowaną szerokością (np. od 7,5 do 9,5 cm czy od 9,5 do 11,5 cm), dzięki czemu można je dopasować do grubości ściany. Nie trzeba więc połączenia ościeżnicy ze ścianą maskować dodatkową listwą. Okucia. Drzwi uchylne zawiesza się na zawiasach, najczęściej dwóch, ale niektórzy producenci dodają jeszcze trzeci (po środku). Jakość zawiasów i ich zamocowanie wpływają na trwałość oraz komfort eksploatacji drzwi. Zawiasy bowiem muszą udźwignąć ciężar skrzydła, od nich też zależy, z jaką łatwością drzwi będą się otwierały i czy w czasie otwierania będą skrzypiały. Następny element to klamki, z szyldem czy rozetkami, lub pokrętła. W niektórych modelach montowane są również zamki otwierane za pomocą klucza. Sposób wykończenia powierzchni drzwi zależy przede wszystkim od rodzaju materiału, z jakiego są wykonane. Drzwi drewniane można kupić lakierowane bezbarwnie, pokryte okleiną lub pomalowane farbami akrylowymi. Najczęściej wykańcza się je tak, aby powłoka podkreślała naturalny rysunek słojów drewna (lakier bezbarwny) lub do niego nawiązywała (drewnopodobny laminat albo okleina naturalna, czyli fornir). Farby kryjące stosuje się rzadziej. Drzwi z płyt drewnopochodnych również pokrywa się farbami akrylowymi lub okleiną. Do wyboru są okładziny drewnopodobne lub z jednobarwnego laminatu oraz farby kryjące. Firmy oferują zazwyczaj drzwi w tzw. kolorach podstawowych, np. białym, brązowym czy popielatym, oraz w kolorach na zamówienie – np. zielone czy niebieskie. Za te drugie trzeba zapłacić od 15 do 20% więcej. Niektóre firmy sprzedają również drzwi z niewykończoną powierzchnią. Po zamontowaniu
źródło: http://www.dudek-hh.pl, www.budujemydom.pl; www.sprzedazokien.pl; www.muratordom.pl; budom-market.pl; www.pol-skone.pl

Wapno

W budownictwie używane jest pod różnymi postaciami, choć postacią końcową jest mleko wapienne. Obecnie sprzedawane jest głównie w postaci wapna hydratyzowanego, dawniej w postaci wapna palonego. Występuje pod następującymi postaciami: wapno palone (niegaszone) – CaO, czyli tlenek wapnia. Otrzymywane przez wypalanie (prażenie) kamienia wapiennego w temperaturze 900 – 1300°C. Po wypaleniu, ma formę brył, których barwa zależy od domieszek. Im jest ich mniej, tym bardziej białe jest wapno. Wapno palone łatwo chłonie wilgoć z powietrza i wchodzi w reakcję chemiczną, w wyniku której powstaje wodorotlenek wapnia lub węglan wapnia. Wapno palone jest półproduktem do otrzymywania innych form wapna i bezpośrednio nie jest używane. W budownictwie było używane jako dodatek do trocin przy wypełnianiu ścian drewnianych szkieletowych (raczej suchogaszone). wapno gaszone (lasowane) – Ca(OH)2 – wodorotlenek wapnia. Gaszenie (lasowanie), to reakcja chemiczna tlenku wapnia z wodą i powstanie wodorotlenku wapnia: CaO + H2O = Ca(OH)2. Proces gaszenia może być przeprowadzony metodą: na mokro – dawniej metoda ta była często stosowana bezpośrednio na budowie, w wyniku daje ciasto wapienne i mleko wapienne na sucho – przy użyciu minimalnej ilości wody, niezbędnej dla prawidłowej reakcji chemicznej, proces przeprowadzany w warunkach przemysłowych. W wyniku otrzymywane jest wapno hydratyzowane. Proces gaszenia "na mokro" (dla wcześniej rozkruszonych brył) powinien trwać minimum 2 tygodnie dla wapna służącego przy wykonywaniu prac murarskich i minimum 2 miesiące dla wapna używanego do wykonywania prac tynkarskich. Jednak w ten sposób gaszono dawniej raczej większe bryły wapna, proces ten przeprowadzano nawet na rok przed planowanym użyciem materiału. W wyniku procesu gaszenia otrzymywany jest wodorotlenek wapnia. Dodatkowym produktem otrzymywanym przy tej procedurze jest mleko wapienne. ciasto wapienne – plastyczna masa otrzymywana z wapna gaszonego. Powinna mieć kolor biały z odcieniem szarego, aż do szarego. Jeśli ma kolor brązowy, to znak, że proces gaszenia przebiegał przy użyciu za małej ilości wody. Wapno zostało "spalone" podczas procesu gaszenia i nie nadaje zaprawie lepkości. Przechowywane w dołach pod cienką warstwą piasku, który chroni wapno przed wysychaniem. Wapno gaszone można było przechowywać w ten sposób nawet wiele lat. wapno hydratyzowane (suchogaszone) – wapno hydratyzowane to suchy proszek, gotowy do użycia przy przygotowywaniu zapraw wapiennych i cementowo-wapiennych. Zaleca się gaszenie wapna hydratyzownego na 24 godziny przed użyciem do murowania i tynkowania. mleko wapienne – zawiesina powstała przez rozcieńczenie ciasta wapiennego wodą. Używana jako dodatek do zapraw wapienno-cementowych. oraz do bielenia (malowania) ścian budynków i pomieszczeń gospodarczych. Ma silne własności odkażające. Rozrobienie innych form wapna do mleka przed dodaniem innych składników ułatwia równomierne mieszanie zaprawy murarskiej i zapobiega powstawaniu grudek nierozrobionego wapna, które po kilku latach rozsadzają tynk. Wodorotlenek wapnia w wapnie gaszonym występuje w postaci drobnych płytek, o jakości wapna jako spoiwa decyduje wielkość płytek im są mniejsze tym wapno jest lepsze "tłuściejsze", powierzchnia płytek poprawnie zagaszonego wapna wynosi około 30 m2/g. Proces wiązania i twardnienia wapna zachodzi w wyniku następujących procesów: przez krystalizację zaprawy tracącej wodę. Utrata wody następuje poprzez parowanie wody lub wsiąkanie wody do murowanych, tynkowanych lub malowanych ścian. Utrata wody jest główny sposobem wiązania zaprawy wapiennej. W zaprawie wapiennej z rozpuszczonego w wodzie wodorotlenku wapnia wydzielają się kryształki wodzianu wapna Ca(OH)2·2H2O, lub kryształki uwodnionego wodorotlenku wapniowego. Podczas krystalizacji, kryształki wodzianu i wodorotlenku zrastają się ze sobą, z kryształkami zaprawy i ziarnami piaski, tworząc sztuczny kamień. Procesy krystalizacji są odwracalne, co wykorzystywane jest do uplastyczniania częściowo zaschniętej zaprawy, umożliwia też przechowywanie zaprawy przez długi czas. przez karbonatyzację, czyli łączenie się z dwutlenkiem węgla, woda w reakcji odgrywa rolę katalizatora, po wyschnięciu zaprawy proces ten zachodzi znacznie wolniej. Proces jest reakcją chemiczną Ca(OH)2 + nH2O + CO2 = CaCO3 + (n+1)H2O W wyniku karbonizacji zaprawa nieodwracalnie twardnieje, proces twardnienia jest powolny obejmuje zazwyczaj niewielką część wapna zawartego w zaprawie. przez tworzenie się krzemianów wapnia. Wapno wiąże w wyniku reakcji chemicznej z dwutlenkiem krzemu SiO2, który jest głównym składnikiem piasku. Reakcja ta może zachodzić tylko w temperaturze powyżej + 100°C i w obecności wody. Wodorotlenek wapniowym łączy się z Kwarcem: 2Ca(OH)2 + SiO2 = 2CaO·SiO2·2H2O. Ten ostatni sposób twardnienia zachodzi przy produkcji cegły wapienno-paskowej i betonów komórkowych. Odpowiednie proporcje między wysychaniem a karbonizacją są ważne przy wykonywaniu powłok malarskich farbami wapiennymi. Jeżeli proces schnięcia farby następuje zbyt szybko, to proces twardnienia nie zajdzie (tzw. spalenie farby) i farba będzie ścierać się ze ściany. Jeżeli proces schnięcia będzie przebiegał zbyt wolno proces twardnienia obejmie zbyt dużą część wapna, powstała powłoka straci biały kolor, będzie szklista, nałożone następne warstwy będą odpadały.

W budynkach wielorodzinnych część lokatorów zaczyna zastanawiać się nad możliwościami ocieplenia ścian zewnętrznych od wewnątrz. Co można zrobić, aby w czasie zimy zapewnić sobie komfort cieplny i jednocześnie niskie rachunki za ogrzewanie?

W budownictwie wielorodzinnym istotne dla komfortu cieplnego są ściany zewnętrzne. Muszą one spełniać odpowiednie wymogi normowe wyrażone w wartości współczynnika przenikania ciepła U <= 0,30 W/(m2·K). Największy problem w tym zakresie mają lokatorzy mieszkający w starych kamienicach czy też blokach z tzw. wielkiej płyty. Występuje tam konflikt interesów uniemożliwiający przeprowadzenie prac termoizolacyjnych ścian całego budynku. Z jednej strony stare kamienice mają zabytkowe elewacje, których nie można przykryć warstwą izolacji, z drugiej - istnieją konflikty własnościowe i nie wszyscy zgadzają się na pokrycie wydatków związanych z ociepleniem. Bloki z wielkiej płyty natomiast nie mogą zostać docieplone ze względu na nadmierne obciążenie elewacji. W takich sytuacjach najbardziej pokrzywdzeni są lokatorzy, którzy w jesienne i zimowe dni skazani są na zbyt niskie temperatury powietrza lub wysokie rachunki za ogrzewanie.

"Według norm budowlanych z lat 60. współczynnik U wynosił 1,163 W/(m2·K). Na początku lat 70. zmniejszono go do poziomu 0,75 W/(m2·K), natomiast w latach 80. uzyskał on wartość 0,55 W/(m2·K) - mówi Piotr Harassek, Junior Product Manager Xella Polska. - Wiele jest jeszcze w Polsce domów wybudowanych w tamtych latach, które wymagają ocieplenia, a ze względu na tzw. konflikt interesów izolacja zewnętrzna nie jest możliwa."

W takiej sytuacji rozwiązaniem jest wykonanie izolacji indywidualnie - we własnym zakresie. Oczywiście izolacja ścian od zewnątrz jest w tym wypadku prawie niemożliwa do wykonania - i to nie koniecznie ze względów technicznych. Trudno sobie bowiem wyobrazić, aby zmiana wyglądu elewacji na wysokośc
źródło: http://pl.wikipedia.org; www.e-izolacje.pl; www.budujemydom.pl; budom-market.pl; www.pol-skone.pl

Materiały budowlane

Cechy te określane są parametrami technicznymi i badane przed dopuszczeniem materiałów na rynek. Materiały podlegają kontroli podczas produkcji i odbioru na budowie w zakresie możliwym do sprawdzenia: np. wymiary dostarczonych wyrobów, data przydatności do stosowania np. cementu itp. Ponadto prowadzi się kontrolę laboratoryjną dla każdej partii dostarczanych materiałów. Ilość i zakres badań określają normy państwowe. Stosowanie materiałów odpowiedniej jakości jest jednym z warunków wykonania trwałego budynku lub budowli. Znajomość cech materiałów pozwala przewidzieć zachowanie samego materiału i wybudowanego obiektu podczas zmiennych warunków atmosferycznych oraz w przypadku pożaru. Rodzaje materiałów budowlanych [edytuj] Chata z terenu IndiiPodział materiałów budowlanych można przeprowadzić na kilka sposobów: w zależności od przeznaczenia na: konstrukcyjne, izolacyjne i instalacyjne. według rodzaju tworzywa: materiały kamienne, ceramiczne, betony, drewno, metale, tworzywa sztuczne itp. w zależności od zastosowania do wykonania elementów budynku: ścienne, stropowe, dachowe itp. Poniższy podział opiera się częściowo na klasyfikacji według rodzaju tworzywa i częściowo według ich właściwości technicznych i miejsca zastosowania. Nie obejmuje wszystkich materiałów. Rozwój nauki, udoskonalanie procesów technologicznych, konkurencja na rynku powoduje stałe zmiany, wprowadza się nowe materiały, zaprzestaje się produkcji niektórych z nich. Ponadto, część materiałów może mieć zastosowanie do różnych elementów: np. cegły stosowano do budowy sklepień, czasem używa się ich przy konstrukcji stropów, ale najczęściej używa się ich przy murowaniu ścian, zatem zostały wymienione w poniższym zestawieniu w wyrobach ściennych: spoiwo mineralne gips – cement – wapno kruszywo budowlane keramzyt – kamień łamany – piasek – żwir zaprawa – tynk beton i żelbet metale żelazne (stal i żeliwo) oraz nieżelazne w postaci wyrobów hutniczych – blach, prętów do zbrojenia betonu, profili (kształtowników) hutniczych, grodzice i innych gotowych produktów, wśród których można wyróżnić łączniki: gwoździe, śruby, nity i sworznie; siatki, kraty i płyty pomostowe, ościeżnice, odlewów z żeliwa (np. elementy pieców – drzwiczki, płyty, rury i kształtki kanalizacyjne, przybory sanitarne, grzejniki itp.), produkty z innych metali a zwłaszcza z aluminium i miedzi w postaci profili do produkcji stolarki okiennej i drzwiowej z Al, rur miedzianych itp.) drewno i wyroby z drewna: deska – tarcica – parkiet – płyty drewnopochodne: wiórowe, pilśniowe – sklejka materiały stropowe pustak stropowy – płyta materiały ścienne bloczek – cegła – pustak ścienny – pustak szklany – płyta gipsowo-kartonowa Materiały do izolacji: wodochronnych: paroizolacji, izolacji przeciwwilgociowych i przeciwwodnych: dachówka – lepik asfaltowy – papa - folia cieplnych i akustycznych styropian – wełna mineralna – wełna szklana – szkło piankowe- ekofiber Wykładziny podłogowe wykładziny z gumy i tworzyw sztucznych – wykładziny tekstylne Szkło i wyroby ze szkła Materiały malarskie i okładzinowe farba – płytki ceramiczne – płyty kamienne

Zaprawy ciepłochronne

Ze względu na bardzo dobry współczynnik przewodzenia ciepła lambda, zaprawy ciepłochronne można stosować wszędzie tam, gdzie trzeba wybudować mury o dobrych właściwościach termoizolacyjnych.

Coraz popularniejsze staje się budowanie domów z materiałów przeznaczonych do wznoszenia ścian jednowarstwowych. Aby ściany były ciepłe, konieczne jest stosowanie zapraw o współczynniku przewodzenia ciepła zbliżonym do tego, jaki mają materiały ścienne. Tradycyjne zaprawy cementowe i cementowo-wapienne nie spełniają tego wymagania. Wykonane z nich spoiny stają się bowiem mostkami termicznymi i ściana może w tych miejscach przemarzać. Opracowano więc lekkie zaprawy ciepłochronne.

Gotowe zaprawy ciepłochronne to sypkie mieszanki cementowe lub cementowo-wapienne z dodatkami poprawiającymi ich izolacyjność cieplną. Najczęściej są to dodatki mineralne, takie jak perlit, który jest naturalnie spienioną skałą pochodzenia wulkanicznego, czy keramzyt. Są też mieszanki z granulkami styropianu. Dzięki dodatkom zaprawa ma mały ciężar objętościowy, dlatego jest nazywana lekką.

Zastosowanie. Ze względu na bardzo dobry współczynnik przewodzenia ciepła , zaprawy ciepłochronne można stosować wszędzie tam, gdzie trzeba wybudować mury o dobrych właściwościach termoizolacyjnych. Mają one nieco mniejszą wytrzymałość, ale wystarczającą do wybudowania domu jednorodzinnego.
Przeznaczone są do murowania na grubą spoinę ścian zewnętrznych z nowoczesnych termoizolacyjnych materiałów budowlanych: bloczków z betonu komórkowego i pustaków z ceramiki poryzowanej, styrobetonu, trocinobetonu, keramzytobetonu. Mogą też służyć do wypełniania szczelin.
Nie wolno ich natomiast używać do murowania fundamentów, ścian piwnic oraz innych murów, stykających się z ziemią lub znajdujących się do 50 cm ponad poziomem terenu, jak również kominów.

Przygotowanie zaprawy i murowanie. Zwykle zaprawy ciepłochronne są gotowe do użycia bezpośrednio po zmieszaniu z odpowiednią ilością wody, inne jednak dopiero po kilku minutach. Niektóre w trakcie murowania wymagają częstego mieszania. Różny dla poszczególnych produktów jest także czas użycia przygotowanej zaprawy – swoje właściwości zachowują przez 2 do 5 godzin. Podczas murowania powinno się zachować jednakową grubość spoin poziomych i pionowych we wszystkich warstwach muru (8-12 mm w zależności od rodzaju zaprawy). Gdy mur jest wykonywany z betonu komórkowego, trzeba bezpośrednio przed murowaniem zmoczyć wodą powierzchnie łączonych bloczków. Na ścianach przeznaczonych do tynkowania zaleca się pozostawienie nie wypełnionych spoin na głębokości około 1 cm.
W okresie upałów i bezdeszczowej pogody mury trzeba zraszać wodą przez około 3 dni. Nie wolno ich obciążać stropami przynajmniej przez 7 dni.

Malowanie ścian wewnętrznych

Co wybrać
Farby mają różny stopień połysku: połysk, półmat, mat i głęboki mat. Zazwyczaj te o wysokim połysku są bardziej odporne na zmywanie. Jednak duże powierzchnie wyglądają ładniej, gdy nie błyszczą zbyt mocno. Ponadto powłoki matowe skutecznie ukrywają nierówności podłoża oraz błędy wykonawcy. Farbami matowymi nie powinno się malować korytarza ani przedpokoju, gdyż wskutek intensywniej eksploatacji mogą powstawać miejscowe wybłyszczeniapowłoki. Farby do wnętrz są oferowane jako białe oraz w ograniczonych paletach kolorów (np. według wzornika producenta). Część dostawców ma indywidualne systemy barwienia farb (tzw. tinting). Możliwe jest wówczas uzyskanie dużej liczby kolorów (np. według systemu NCS), otrzymywanych przez odpowiednią kombinację wyrobów bazowych i pigmentów. Na rynku są też dostępne pigmenty do farb, ale lepiej nie przygotowywać koloru samodzielnie. Jeśli zabraknie nam farby, nie mamy możliwości uzyskania identycznej barwy. Powtarzalność koloru i jego odcieni gwarantuje tylko skorzystanie z systemowego mieszalnika kolorów. Najtrudniejsze jest dobranie odcienia farby. Na ścianie wygląda ona na ciemniejszą niż na małej próbce we wzorniku kolorów. Inaczej też wygląda w świetle dziennym oraz sztucznym. Najlepiej więc wybierać kolor przy świetle dziennym
źródło: http://pl.wikipedia.org; www.muratordom.pl; budom-market.pl; www.pol-skone.pl

Okna

Budując dom z poddaszem użytkowym lub adaptując poddasze nieużytkowe, trzeba zadbać o właściwe doświetlenie pomieszczeń. Można zdecydować się na okna połaciowe. Dają więcej światła Okno zamontowane w połaci dachu jest najlepszym sposobem doświetlenia poddasza. Może ono przepuszczać do 1,8 razy więcej światła niż tradycyjne okno w ścianie szczytowej lub w lukarnie. 1 m2 szyby dobrze oświetli od 8 do 12 m2 podłogi. Prostsza konstrukcja dachu Okna dachowe można dobrać tak, by mieściły się między dwoma sąsiednimi krokwiami - ogranicza to prace ciesielskie do minimum. Ciche i ciepłe Współczynnik izolacyjności cieplnej U okien połaciowych powinien wynosić maksymalnie 2-2,6 W/(m2K) – tym mniej, im zimniejszy jest region kraju, gdzie stoi dom. Natomiast współczynnik izolacyjności akustycznej Rw wynosi zazwyczaj 25-30 dB, ale są też okna o podwyższonej izolacyjności akustycznej, których współczynnik wynosi więcej niż 35 dB. Wytrzymałe Bardzo istotną cechą okien dachowych jest ich odporność na obciążenia zalegającym śniegiem, jak również powstające od uderzeń gradu. Odporność tę zapewnia właściwe oszklenie: zewnętrzna szyba (w szybie zespolonej) powinna być wzmocniona folią (jest to wtedy tak zwana szyba bezpieczna) lub też obydwie szyby powinny być wykonane ze szkła hartowanego. Szczelne Ze względu na miejsce wbudowania okna połaciowe muszą być bardzo szczelne, tak by nie przepuszczały wody spływającej po dachu. Szczelność i trwałość okien oraz kołnierzy uszczelniających i blach osłonowych określona jest w aprobacie technicznej - warto sprawdzić, czy kupowane okno ma aprobatę oraz certyfikat lub deklarację zgodności z tą aprobatą. Różne rodzaje Okna połaciowe różnią się między sobą sposobem otwierania. Jest to bardzo ważna cecha, która decyduje o wygodzie użytkowania okna. Ma też wpływ na sposób jego umieszczenia w dachu: okno powinno być zamontowane tak, by nie tylko zapewniało maksymalne doświetlenie, ale również tak, by można było sięgnąć do klamki i swobodnie je otworzyć. Sa zatem okna: obrotowe, uchylne, uchylno-obrotowe, obrotowe wysokoosiowe, rozwieralne, nierozwieralne, kolankowe. Problem - kondensacja pary wodnej Skraplanie się, czyli kondensacja pary wodnej na wewnętrznej powierzchni szyby, jest częstym problemem w pomieszczeniach na poddaszu. Aby temu zapobiec, stosowane są różne sposoby rozszczelniania zamkniętego okna: nawiewniki, szczeliny i klapki wentylacyjne. Ułatwiają one cyrkulację powietrza. Problem z parą można też rozwiązać, stosując szyby termoizolacyjne, a w oknach tworzywowych – specjalną konstrukcję profili z PVC, dzięki której zimna metalowa rama mocująca szyby, ogrzewana jest ciepłym powietrzem z pomieszczenia. Dobrą cyrkulację powietrza można zapewnić przez zamontowanie pod oknem dachowym grzejnika, ale żeby tej cyrkulacji nie zaburzać, nie należy stawiać tam mebli. Trzeba również zwrócić uwagę na sposób zamontowania parapetu: nie powinien on utrudniać przepływu powietrza. Bardzo ważne miejsce - ościeże Kształt ościeża wokół okna dachowego ma duży wpływ na ilość światła wpadającego do pomieszczenia. Żeby było go jak najwięcej, górna krawędź ościeża powinna być pozioma, a dolna pionowa. Z drugiej strony – takie ukształtowanie bardzo utrudnia poprawne wykonanie ocieplenia dachu wokół okna – a zaniedbanie tego może sprawić, że ościeże będzie przemarzać i pojawią się na nim grzyby i pleśnie. Dzieje się tak wtedy, gdy wykonawca w ogóle nie ułoży ocieplenia przy samym oknie – gdyż jest to właśnie zbyt trudne i pracochłonne – lub też zastosuje w tym miejscu zbyt małą warstwę ocieplenia – bo więcej się nie zmieściło. Rozwiązaniem tego problemu jest takie ukształtowanie okna, by możliwe było ułożenie ocieplenia nawet kosztem ilości światła wpadającego do domu.

Zaprawy ciepłochronne

Ze względu na bardzo dobry współczynnik przewodzenia ciepła lambda, zaprawy ciepłochronne można stosować wszędzie tam, gdzie trzeba wybudować mury o dobrych właściwościach termoizolacyjnych.

Coraz popularniejsze staje się budowanie domów z materiałów przeznaczonych do wznoszenia ścian jednowarstwowych. Aby ściany były ciepłe, konieczne jest stosowanie zapraw o współczynniku przewodzenia ciepła zbliżonym do tego, jaki mają materiały ścienne. Tradycyjne zaprawy cementowe i cementowo-wapienne nie spełniają tego wymagania. Wykonane z nich spoiny stają się bowiem mostkami termicznymi i ściana może w tych miejscach przemarzać. Opracowano więc lekkie zaprawy ciepłochronne.

Gotowe zaprawy ciepłochronne to sypkie mieszanki cementowe lub cementowo-wapienne z dodatkami poprawiającymi ich izolacyjność cieplną. Najczęściej są to dodatki mineralne, takie jak perlit, który jest naturalnie spienioną skałą pochodzenia wulkanicznego, czy keramzyt. Są też mieszanki z granulkami styropianu. Dzięki dodatkom zaprawa ma mały ciężar objętościowy, dlatego jest nazywana lekką.

Zastosowanie. Ze względu na bardzo dobry współczynnik przewodzenia ciepła , zaprawy ciepłochronne można stosować wszędzie tam, gdzie trzeba wybudować mury o dobrych właściwościach termoizolacyjnych. Mają one nieco mniejszą wytrzymałość, ale wystarczającą do wybudowania domu jednorodzinnego.
Przeznaczone są do murowania na grubą spoinę ścian zewnętrznych z nowoczesnych termoizolacyjnych materiałów budowlanych: bloczków z betonu komórkowego i pustaków z ceramiki poryzowanej, styrobetonu, trocinobetonu, keramzytobetonu. Mogą też służyć do wypełniania szczelin.
Nie wolno ich natomiast używać do murowania fundamentów, ścian piwnic oraz innych murów, stykających się z ziemią lub znajdujących się do 50 cm ponad poziomem terenu, jak również kominów.

Przygotowanie zaprawy i murowanie. Zwykle zaprawy ciepłochronne są gotowe do użycia bezpośrednio po zmieszaniu z odpowiednią ilością wody, inne jednak dopiero po kilku minutach. Niektóre w trakcie murowania wymagają częstego mieszania. Różny dla poszczególnych produktów jest także czas użycia przygotowanej zaprawy – swoje właściwości zachowują przez 2 do 5 godzin. Podczas murowania powinno się zachować jednakową grubość spoin poziomych i pionowych we wszystkich warstwach muru (8-12 mm w zależności od rodzaju zaprawy). Gdy mur jest wykonywany z betonu komórkowego, trzeba bezpośrednio przed murowaniem zmoczyć wodą powierzchnie łączonych bloczków. Na ścianach przeznaczonych do tynkowania zaleca się pozostawienie nie wypełnionych spoin na głębokości około 1 cm.
W okresie upałów i bezdeszczowej pogody mury trzeba zraszać wodą przez około 3 dni. Nie wolno ich obciążać stropami przynajmniej przez 7 dni.

Malowanie ścian wewnętrznych

Malowanie jest najczęściej spotykaną formą wykończenia powierzchni ścian i sufitów. Pozwala także łatwo zmienić ich wygląd podczas remontu, zaś rozmaite techniki malarskie oraz zdobnicze umożliwiają uzyskanie niezwykle interesujących efektów dekoracyjnych.

Malowanie ścian wewnętrznych to kwestia zarówno estetyczna, jak też techniczna. Rodzaj i skład chemiczny farby nie są bez znaczenia, gdyż decydują o właściwościach powłoki oraz możliwościach jej zastosowania. Zanim więc przejdziemy do tego, jak malo
źródło: http://www.muratordom.pl; budom-market.pl; www.pol-skone.pl

Farby

Farby - to skomplikowana mieszanka chemiczna. Jej najważniejszym składnikiem jest substancja, wiążąca w jedną całość wszystkie komponenty i formująca błonę. Jednak farby to nie tylko substancja wiążąca, to również pigment nadający kolor, to wypełniacze polepszające wiązanie i nadające gęstość błonce, to także dodatki regulujące połysk i grząskość. To materiały chroniące od starzenia się i płowienia (filtry UV), plastyfikatory zwiększające elastyczność powłoki itd. To wszystko znajduje się w farbach wysokiej jakości (w tanich tego nie ma) i warunkuje łatwość użycia farb, dobrą jakość i długowieczność powłoki. Jak widzimy, farby - to zbilansowany i subtelny system, który należy odpowiednio stosować. Tylko w tym przypadku pełnią ochronną i dekoracyjną funkcję. Obecnie wszyscy producenci oferują dwa rodzaje farb: emalie alkidowe i rozcieńczane wodą farby akrylowe. W pierwszym przypadku, materiałem wiążącym jest mieszanka naturalnych olejów roślinnych ze smołą, wyprodukowaną z glicerolu i anhydrytu, i rozpuszczoną w organicznych rozcieńczalnikach. Taka substancja wiążąca zapewnia dobre nawilżenie pigmentu i dobrze miesza się z innymi komponentami. Powierzchnia jest elastyczna i odporna na działanie warunków atmosferycznych. Jednak taki materiał wiążący długo schnie, a powłoka jest niedostatecznie odporność na substancje chemiczne. W drugim przypadku, substancje używane do wiązania farb akrylowych są produkowane z pochodnych ropy naftowej. Powierzchnia farb akrylowych jest mocna, długo pozostaje elastyczna, do jej rozcieńczania niepotrzebne są organiczne rozcieńczalniki (rozcieńcza się wodą) i nie zanieczyszcza powietrza szkodliwymi materiałami. Już dobre dziesięciolecie trwają debaty, które z tych farb są lepsze, lecz nie ma na to jednoznacznej odpowiedzi. Jedne i drugie mają plusy i minusy. Rozcieńczane wodą farby akrylowe (emulsje), są wygodne podczas malowania, gdyż praktycznie nie mają zapachu, dobrze schną, nie płowieją, długo pozostają elastyczne. Najczęściej są oznaczone „niebieskim ludzikiem", co oznacza, że są to farby ekologiczne. Jednak jest to kwestia sporna, ponieważ narzędzia po pracy trzeba myć wodą, a ta woda spływa do rzek i jezior. Ludzie podejrzliwie patrzą na farby rozcieńczane wodą, myśląc, że podczas deszczu się zmyją, jednak nie mają racji. Chemicy skomponowali je tak, że farby rozcieńcza się wodą podczas ich produkcji i malowania. Po wyschnięciu stają się one nierozpuszczalne w wodzie. Dlatego zaschnięte po malowaniu farbami akrylowymi narzędzia można umyć tylko organicznym rozpuszczalnikiem, wodą - już nie. Malując farbami akrylowymi i robiąc przerwy, radzi się nie myć narzędzi(pędzla, wałka), a owinąć je woreczkiem foliowym, żeby do nich nie przedostało się powietrze, umyć natomiast tylko po całkowitym zakończeniu pracy(żeby bez potrzeby nie używać i nie zanieczyszczać, jak już wspomniano, wody). Emalie dalej przodują wśród farb. Przede wszystkim dlatego, że surowce potrzebne do ich produkcji można pozyskiwać co roku z roślin oleistych. Z drugiej zaś strony, ich właściwości są naprawdę dobre i cały czas ulepszane poprzez tworzenie nowych rodzajów. Do kategorii tak zwanych farb „bytowych" zaliczamy farby w skład których nie wchodzą (lub są w minimalnych ilościach) materiały szkodliwe. Nasi specjaliści od higieny śledzą nowości z dziedziny ekologii i BHP, które tworzą kraje Unii Europejskiej i inne kraje Europy Zachodniej oraz USA i nie dają pozwolenia na sprzedaż farb dla masowego odbiorcy, które są przeznaczone dla zawodowców i mogą być używane tylko w specjalnych pomieszczeniach produkcyjnych z odpowiednią wentylacją i przestrzegając specjalnych zasad BHP.

Jakie okna...
Proszę o informację jakie wybrać okna i czym się kierować przy wyborze producenta? Na co zwracać uwagę? Kupiłem dom, który ma 18 lat i stare okna - pierwsze plastiki, które na pewno wymienię.

Porada 1. Ważne pytania przy zakupie okien platikowych
Zakup okien to poważny wydatek, zatem taka decyzja nie powinna być podejmowana pochopnie. Dobre okna powinny cechować się bezawaryjnością przez wiele, wiele lat. Proponuję zatem zapytać:
- o klasę profilu (dopuszczalna na rynku UE – klasa A),
- o grubość ścianek konstrukcyjnych (min. 2,8 mm),
- o szerokość komór wewnętrznych (optymalnie 5 mm),
- jakie maks. wymiary skrzydła dopuszcza Aprobata Techniczna na dany profil,
- o ilość punktów ryglowania skrzydła do ramy i sposób rozmieszczenia zaczepów (dla okien RU min. co 80 cm po obwodzie – ma to bezpośredni wpływ na szczelność),
- o standardowe zabezpieczenia przeciwwyważeniowe (min. 1 grzybek na skrzydło),
- o standardowe systemy rozszczelnienia i wentylacji,
- czy okucie posiada możliwość doposażenia (stopniowanie uchyłu, blokada obrotu klamki),
- czy parametry szyby zostaną wydrukowane na ramce dystansowej,
- czy w umowie kupna stolarki zostanie wpisane deklarowane wyposażenie okien.
Proponuję również zwrócić uwagę na:
- jakość obróbki zgrzewanych naroży zwłaszcza okien kolorowych,
- kolor podkładu profilu zwłaszcza w oknach kolorowych – tj. dwustronnie oklejanych drewnopodobną folią renolitową (w zależności od proponowanego systemu profili może być brązowy bądź biały),
- na nagminnie stosowaną oszczędność w doborze okuć. Należy sprawdzić, w którym miejscu zamontowane są zaczepy na tzw. „plecach”. Zdarza się, że okno od tej strony ryglowane jest tylko u samej góry, co powoduje występowanie przedmuchów, często niekorzystny sposób kalkulacji okien nietypowych,
- wysokość dopłat do kolorów (uzależniona najczęściej od systemu profilu, z którego produkowane są okna),
- wysokość dopłat do nietypowych kształtów (trójkąty, łuki),
- wysokość dopłat dodatkowego wyposażenia (specjalistyczne szyby, okucia przeciwwłamaniowe itd.).

Porada 2. Czego nie widać … w oknie?
Okno jest bardzo specyficznym wyrobem – pozornie większość okien wygląda tak samo, bez względu na producenta. Wszyscy mają okna 5 komorowe, +/- takie same kolory w standardzie, podobne kształty profili… więc gdzie są te różnice?
Jest ich zaskakująco dużo jednak wiele bardzo istotnych elementów jest niewidocznych na „pierwszy rzut oka”.
1. Profile mogą być klasy A, B lub C. Oznacza to iż ścianki konstrukcyjne mogą mieć 2,8 mm grubości (klasa A), ale i poniżej 2,5mm (klasa C) – różnica sięga zatem nawet 11% i więcej. To niepozorne 0,5 mm odgrywa jednak bardzo istotną rolę.
Producenci profili bazując na opinii, iż Klienci zwracają uwagę głównie na: magiczną ilość „5 komór”, szerokość 70 mm profilu i cenę okna - dostosowują swoją ofertę do tych oczekiwań. Gro profili „nowej generacji” 5-komorowych waży tyle samo, co „starsze modele” – które były 3-komorowe i miały szerokości 58 – 60 mm. Wszystko da się „rozdmuchać” – profile na etapie produkcji także. Powód jest jeden – cena profilu to jego waga, a nie ilość komór!
Grubość ścianek profilu ma bezpośredni wpływ na statykę, wytrzymałość stolarki i możliwości konstrukcyjne. Warto zatem sprawdzić z jakiej klasy profilu proponowane są okna. Klasa profilu podawana jest w Aprobacie Technicznej, którą winien dysponować handlowiec.
2. Wszystkie profile PCV wymagają dodatkowego usztywnienia w postaci zbrojenia. Stal jest jednak droga, ale … na „szczęście” w gotowym wyrobie jej nie widać. Wprawdzie zgodnie z wytycznymi powinno się stosować zbrojenie min. 1,5 mm, ale jak zastosuje się 1,0-1,2 mm to oszczędności są dość istotne, a więc pokusa duża. Tym samym nie zawarcie w umowie informacji o grubości zastosowanego zbrojenia już ułatwia takie „uproszczenia”
źródło: http://pl.pl.allconstructions.com; www.muratordom.pl; budom-market.pl; www.pol-skone.pl

Drzwi wejściowe

Drzwi wejściowe chronią przed złodziejami i dlatego powinny być mocne oraz pewnie osadzone.

Aby drzwi spełniały swoje funkcje, muszą być nie tylko dobre, ale trzeba je jeszcze właściwie zamontować. Źle osadzone drzwi złodziej łatwo wyrwie z ościeżnicą, przez niewystarczająco uszczelnione – będzie przedostawało się zimne powietrze i wilgoć.

Ościeżnicę drzwi ustawiamy w ościeżu tak, by po bokach i na górze została szczelina – około 1-2 cm z każdej strony.
Następnie ościeżnicę klinujemy we właściwym położeniu. Rama ościeżnicy musi być dokładnie ustawiona w pionie i w poziomie: nie może być przekoszona ani zwichrowana, gdyż wówczas drzwi nie będą do niej dobrze przylegać lub będą się same otwierać albo zatrzaskiwać.
Kliny powinny być umieszczone przy każdym narożu, a dodatkowo w takich miejscach, by odległość pomiędzy nimi była mniejsza niż 70 cm. W ustawionej i zaklinowanej ościeżnicy wiercimy otwory, ...
a następnie śrubami do mocowania drzwi przykręcamy do ściany. Śrub nie można zbyt mocno dokręcać, by nie wygiąć ościeżnicy.
Zanim szczelinę wokół ościeżnicy wypełnimy pianką montażową, trzeba całe drzwi dokładnie osłonić folią, a ościeżnicę okleić taśmą malarską. Uchronimy je w ten sposób przed zabrudzeniem.
Ościeżnicę należy rozeprzeć drewnianymi listwami, żeby rozprężająca się pianka montażowa jej nie wygięła. Z tego samego powodu przed nałożeniem pianki lepiej założyć i zamknąć skrzydło drzwiowe, by usztywniło ościeżnicę.

Kiedy ościeżnica jest już rozparta i odpowiednio zabezpieczona, wypełniamy pianką montażową szczeliny pomiędzy ościeżnicą a ościeżem. Wzmocni ona mocowanie drzwi i będzie zapobiegać ucieczce ciepła z wnętrza domu.
Po stwardnieniu nadmiar pianki odcinamy ostrym nożykiem.
Zarówno od środka, jak i od zewnątrz na uszczelnienie z pianki nakładamy jeszcze silikon, którego zadaniem jest zabezpieczenie szczeliny przed wnikaniem wody deszczowej z zewnątrz i przenikaniem pary wodnej z wnętrza domu w ścianę wokół drzwi.

Silikon rozprowadzamy szpachelką.
Montowaliśmy drzwi przed tynkowaniem ścian, mogliśmy więc wypełnioną wcześniej szczelinę pomiędzy ościeżnicą a ościeżem osłonić styropianem i otynkować. W tym celu do warstwy ocieplenia ułożonego na zewnętrznej stronie ściany musimy dokleić dodatkowe paski styropianu, które zakryją wypełnioną szczelinę.
Dopiero potem możemy rozpocząć tynkowanie: najpierw rozprowadza się pacą warstwę zaprawy, w której zatopiona będzie siatka, ...

... następnie nakładamy drugą warstwę zaprawy.
Krawędzie ościeża trzeba wzmocnić narożnikami z blachy. Jeśli drzwi są montowane w już wykończonym domu, wypełnione szczeliny można zakryć listwą maskującą.
Na koniec trzeba jeszcze ściągnąć folię, odkleić taśmę malarską, zamocować klamkę i zamek. Teraz można pomyśleć o aranżacji drzwi i przestrzeni wokół nich: dodaniu koloru, obramowania, czy ozdobnej klamki.

Kupując drzwi zewnętrzne, wewnętrzne lub panele podłogowe w Budom Markecie uzyskasz informacje o firmie montażowej, która szybko i fachowo pomoże Ci uporać się z montażem. Cena montażu uzależniona jest od rodzaju drzwi i czynności niezbędnych do ich osadzenia. Szczegółowych informacji udzielą pracownicy działu stolarki. Obecnie, przy ul. Składowej 5, na powierzchni 3500 m2, między innymi w salonach drzwi, łazienek, płytek ceramicznych, w działach materiałów budowlanych, farb, narzędzi, elektrycznym, instalacyjno-sanitarnym można zakupić towary, które zaspokoją wszelkie potrzeby i gusty. W roku 1998 w Wysogotowie na ul. Skórzewskiej 37 otworzyliśmy hurtownię drzwi oraz paneli podłogowych. W artykuły wiodących producentów w tej branży zaopatrujemy firmy z całej Wielkopolski.

Jakie okna...
Proszę o informację jakie wybrać okna i czym się kierować przy wyborze producenta? Na co zwracać uwagę? Kupiłem dom, który ma 18 lat i stare okna - pierwsze plastiki, które na pewno wymienię.

Porada 1. Ważne pytania przy zakupie okien platikowych
Zakup okien to poważny wydatek, zatem taka decyzja nie powinna być podejmowana pochopnie. Dobre okna powinny cechować się bezawaryjnością przez wiele, wiele lat. Proponuję zatem zapytać:
- o klasę profilu (dopuszczalna na rynku UE – klasa A),
- o grubość ścianek konstrukcyjnych (min. 2,8 mm),
- o szerokość komór wewnętrznych (optymalnie 5 mm),
- jakie maks. wymiary skrzydła dopuszcza Aprobata Techniczna na dany profil,
- o ilość punktów ryglowania skrzydła do ramy i sposób rozmieszczenia zaczepów (dla okien RU min. co 80 cm po obwodzie – ma to bezpośredni wpływ na szczelność),
- o standardowe zabezpieczenia przeciwwyważeniowe (min. 1 grzybek na skrzydło),
- o standardowe systemy rozszczelnienia i wentylacji,
- czy okucie posiada możliwość doposażenia (stopniowanie uchyłu, blokada obrotu klamki),
- czy parametry szyby zostaną wydrukowane na ramce dystansowej,
- czy w umowie kupna stolarki zostanie wpisane deklarowane wyposażenie okien.
Proponuję również zwrócić uwagę na:
- jakość obróbki zgrzewanych naroży zwłaszcza okien kolorowych,
- kolor podkładu profilu zwłaszcza w oknach kolorowych – tj. dwustronnie oklejanych drewnopodobną folią renolitową (w zależności od proponowanego systemu profili może być brązowy bądź biały),
- na nagminnie stosowaną oszczędność w doborze okuć. Należy sprawdzić, w którym miejscu zamontowane są zaczepy na tzw. „plecach”. Zdarza się, że okno od tej strony ryglowane jest tylko u samej góry, co powoduje występowanie przedmuchów, często niekorzystny sposób kalkulacji okien nietypowych,
- wysokość dopłat do kolorów (uzależniona najczęściej od systemu profilu, z którego produkowane są okna),
- wysokość dopłat do nietypowych kształtów (trójkąty, łuki),
- wysokość dopłat dodatkowego wyposażenia (specjalistyczne szyby, okucia przeciwwłamaniowe itd.).

Porada 2. Czego nie widać … w oknie?
Okno jest bardzo specyficznym wyrobem – pozornie większość okien wygląda tak samo, bez względu na producenta. Wszyscy mają okna 5 komorowe, +/- takie same kolory w standardzie, podobne kształty profili… więc gdzie są te różnice?
Jest ich zaskakująco dużo jednak wiele bardzo istotnych elementów jest niewidocznych na „pierwszy rzut oka”.
1. Profile mogą być klasy A, B lub C. Oznacza to iż ścianki konstrukcyjne mogą mieć 2,8 mm grubości (klasa A), ale i poniżej 2,5mm (klasa C) – różnica sięga zatem nawet 11% i więcej. To niepozorne 0,5 mm odgrywa jednak bardzo istotną rolę.
Producenci profili bazując na opinii, iż Klienci zwracają uwagę głównie na: magiczną ilość „5 komór”, szerokość 70 mm profilu i cenę okna - dostosowują swoją ofertę do tych oczekiwań. Gro profili „nowej generacji” 5-komorowych waży tyle samo, co „starsze modele” – które były 3-komorowe i miały szerokości 58 – 60 mm. Wszystko da się „rozdmuchać” – profile na etapie produkcji także. Powód jest jeden – cena profilu to jego waga, a nie ilość komór!
Grubość ścianek profilu ma bezpośredni wpływ na statykę, wytrzymałość stolarki i możliwości konstrukcyjne. Warto zatem sprawdzić z jakiej klasy profilu proponowane są okna. Klasa profilu podawana jest w Aprobacie Technicznej, którą winien dysponować handlowiec.
2. Wszystkie profile PCV wymagają dodatkowego usztywnienia w postaci zbrojenia. Stal jest jednak droga, ale … na „szczęście” w gotowym wyrobie jej nie widać. Wprawdzie zgodnie z wytycznymi powinno się stosować zbrojenie min. 1,5 mm, ale jak zastosuje się 1,0-1,2 mm to oszczędności są dość istotne, a więc pokusa duża. Tym samym nie zawarcie w u
źródło: http://www.muratordom.pl; http://sites.google.com/site/drzwistolarka; budom-market.pl; www.pol-skone.pl

Ościeżnice

KONSTRUKCJA PRODUKTU Ościeżnica wykonana z MDF-u składa się z belek głównych: poziomej i dwóch pionowych oraz listew opaskowych. Ościeżnica Porta – Prestige produkowana jest i dostarczana do Klienta w postaci kompletu elementów przeznaczonych do składania na miejscu budowy. POKRYCIE -------------------------------------------------------------------------------- Ościeżnice są pokrywane następującymi okleinami: Minimax, Portadecor, Portadur, drewnopodobną w tym NOWOŚĆ -Dąb "złoty", CPL oraz okleinami z drewna naturalnego. Kolory oklein są dopasowane do kolorystyki skrzydeł drzwiowych znajdujących się w standardowej ofercie Porta KMI Poland. AKCESORIA W CENIE PRODUKTU -------------------------------------------------------------------------------- Dwa zawiasy czopowe Trzy zawiasy w ościeżnicy o wymiarze „100", w ościeżnicy fornirowanej o wymiarze „90" oraz we wszystkich rozmiarach ościeżnicy w okleinie Portadur Uszczelka gumowa na obwodzie ościeżnicy AKCESORIA ZA DOPŁATĄ -------------------------------------------------------------------------------- Trzeci zawias w ościeżnicy o rozmiarze 60, 70, 80, 90 UWAGI -------------------------------------------------------------------------------- 1 Wymiar niedostępny dla ościeżnicy w okleinie Portadur 2 Dotyczy tylko ościeżnicy w naturalnej okleinie. Montaż ościeżnicy należy wykonać w pomieszczeniach z ostatecznie wykończonymi ścianami (np. tapety) i podłogą (np. parkiet). Aprobata Techniczna AT-15-5664/2002, ITB Warszawa. Ościeżnicę można również zamawiać w wersji „tunel" (tj. wykonaną bez wrębu oraz uszczelki, zawiasów i zaczepu zamka). WYMIARY -------------------------------------------------------------------------------- W dziewiętnastu zakresach szerokości muru, od 100 mm do 290 mm: „60", „70", „80", „90", „100"1 i „120", - „200"1 orazjednoskrzydłowe„60" - „90" z dostawką „40"2. 1 Wymiar niedostępny dla ościeżnicy w okleinie Portadur 2 Dotyczy tylko ościeżnicy w naturalnej okleinie.

Wentylatory wyposażone w układy elektroniczne (E1-fotokomórka, E2-wyłącznik czasowy, E3-czujnik wilgotności) posiadają wbudowany wyłącznik czasowy. Załączenie wentylatora odbywa się w sposób automatyczny i w zależności od typu układu elektronicznego uruchomienie wentylatora następuje pod wpływem określonego impulsu. E1 - fotokomórka (rys.1) - załączenie wentylatora następuje pod wpływem zmiany natężenia oświetlenia w pomieszczeniu, gdzie znajduje się wentylator lub po załączeniu włącznika (I-sza i II-ga wersja połączenia wentylatora rys.5). Przełączniki 1,2,3 służą do ustawienia czasu pracy wentylatora. Poszczególne czasy możemy uzyskać ustawiając przełączniki wg. rys.2 Za pomocą przełącznika 4 możemy ustawić dwa cykle automatycznej pracy wentylatora. I. przełącznik w pozycji (ON) wentylator uruchamia się samoczynnie po zgaszeniu światła w pomieszczeniu wentylowanym i pracuje przez czas nastawiony przełącznikami nastawy czasu pracy wentylatora, II. przełącznik w pozycji (OFF) wentylator uruchamia się samoczynnie po zapaleniu światła w pomieszczeniu wentylowanym i pracuje gdy zapalone jest światło w pomieszczeniu. Po zgaszeniu światła wentylator pracuje jeszcze przez czas nastawiony przełącznikami nastawy czasu pracy wentylatora. Przełącznikiem 5 ustawiamy czułość układu uzależnioną od jasności pomieszczenia. Przełącznik 5 ustawiamy w pozycji (ON) dla pomieszczeń ciemnych natomiast w pozycji (OFF) dla częściowo oświetlonych. E2 - wyłącznik czasowy (rys.4) - załączenie wentylatora następuje po włączeniu oświetlenia (I-sza wersja połączenia wentylatora) lub po załączeniu włącznika (II-ga wersja połączenia wentylatora) patrz rys.5. Po wyłączeniu oświetlenia lub włącznika wentylator pracuje nadal przez nastawiony w sterowniku wentylatora czas opóźnienia wyłączenia wentylatora. Nastawiony czas odliczany jest od momentu wyłączenia oświetlenia lub włącznika . Nastawa czasu następuje poprzez ustawienie potencjometru układu sterowania w wymaganym położeniu. Czas opóźnienia zawiera się w przedziale od 0 do 30 min. E3- czujnik wilgotności (rys.5) - załączenie wentylatora następuje samoczynnie po uzyskaniu ustawionego progu wilgotności lub po załączeniu włącznika (I-sza i II-ga wersja połączenia wentylatora rys.3).

Płytki ceramiczne krok po kroku

Na podłogi natomiast układa się tylko te spełniające wymagania odporności na ścieranie, silne zabrudzenia, twardość powierzchni i wytrzymałość na zginanie.

Producenci płytek ceramicznych oferują szeroki wachlarz różnorodnych produktów. Do wyboru mamy płytki szkliwione, gresy, płytki glinianie, klinkierowe i kamienne oraz mozaikę. Różnią się między sobą właściwościami, wymiarami, wzorami i fakturami.

Płytki ceramiczne stosowane są do wykańczania ścian i podłóg głównie w pomieszczeniach o podwyższonej wilgotności, kuchniach i łazienkach, oraz w przedpokojach, na tarasach i balkonach.

Większość producentów oferuje kompletne zestawy do wykańczania i dekoracji pomieszczeń. W ich skład oprócz płytek ściennych i podłogowych wchodzą różnego rodzaju elementy uzupełniające:

• listwy dekoracyjne – wąskie, prostokątne płytki dekoracyjne, zwykle układane jako ostatni, poziomy rząd płytek lub obramowanie lustra, ale sposób ich wkomponowania zależy tylko od naszej wyobraźni,
• płytki dekoracyjne tzw. dekory z wyraźnym motywem lub rysunkiem, umieszcza się pojedynczo na ścianie w różnych, dowolnych miejscach,

• Jakie płytki kupić?

  Wybierając płytki ceramiczne warto zwrócić uwagę na parametry, które decydują o jakości płytek oraz możliwościach ich stosowania.
  

  • odporność na ścieranie (klasy od I do V PEI) - im klasa wyższa, tym płytki bardziej odporne na ścieranie, płytki klasy I, II i III stosuje się na ściany, zaś klasy IV i V na podłogi;
    
    
  • twardość, czyli odporność na zarysowania (od 1 do 10 skali Mohsa ) - im wartość wyższa, tym płytki twardsze;
    
    
  • nasiąkliwość (grupa I - do 3%, grupa IIa - od 3 do 6%, grupa IIb - od 6 do 10%, grupa III - powyżej 10%) - im niższa nasiąkliwość, tym płytki mniej porowate i trudniej przyjmują zabrudzenia;
    
    
  • antypoślizgowość - im wyższa wartość (od R9 do R13), tym płytki mniej śliskie.

   

Jak malować
Zazwyczaj pomieszczenia wewnętrzne maluje się dwukrotnie, nanosząc farbę "na krzyż", ale dostępne są także farby o zwiększonej sile krycia - wówczas wystarcza jedna warstwa. Żeby uzyskać właściwy efekt, podłoże musi być odpowiednio przygotowane. Podłoża chłonne lub kredujące gruntuje się preparatem zalecanym przez producenta farby. Jeżeli podłoże nie jest chłonne, np. było wcześniej pokryte farbą dyspersyjną lub tynkiem na bazie tworzyw sztucznych, wystarczy zmycie wodą z dodatkiem detergentu lub mydła malarskiego. Odpowiednie przygotowanie podłoża zapewnia właściwą przyczepność farby i ułatwia jej nanoszenie. Farby nawierzchniowe nakłada się pędzlem, wałkiem lub przez natrysk, zaś warstwę gruntującą pędzlem, gdyż wtedy najskuteczniej wnika ona w podłoże. Jeśli farba jest w nieporęcznym opakowaniu, warto przelać ją do specjalnego wiadra lub kuwety malarskiej. Bezpośrednio przed użyciem gotową farbę należy
źródło: http://www.porta.com.pl; www.klimatop.pl; www.budujemydom.pl; www.budom-market.pl; www.pol-skone.pl

Grzejniki

Najczęściej instaluje się dziś grzejniki płytowe. Muszą mieć wymiary odpowiednio dobrane do zapotrzebowania na ciepło określone w projekcie i dopasowne do miejsca, w którym maja być zainstalowane. Grzejniki są odpowiednio oznaczone w zależności od sposobu podłączenia. Te przystosowane fabrycznie do podłączenia z boku są typu C, a podłączane od dołu – typu V lub VK (zależnie od producenta). Większość obecnie produkowanych grzejników typu V można w razie potrzeby podłączyć z boku. Są one zatem bardziej uniwersalne od grzejników typu C, których nie należy podłączać od dołu bez specjalnego zastawu przyłączeniowego. Grzejniki typu V są drożdże od tych typu C. Grzejniki, które nie mają stałych zaczepów i wbudowanych na stałe zaworów można podłączyć zarówno z lewej jak i z prawej strony. Grzejniki mające takie zaczepy (głównie jednopłytowe) trzeba zasilać tak, jak przewidział producent. Grzejniki typu V mają wbudowany zawór grzejnikowy, pozostaje tylko dokupić odpowiednią głowicę termostatyczną. Grzejniki typu C nie mają wbudowanego zaworu, dlatego powinny być dodatkowo wyposażone w zawór grzejnikowy – umożliwia regulację mocy, i ewentualnie powrotny (zamiast zwykłego śrubunku) – pozwala na odcięcie go od instalacji i zdemontowanie bez konieczności spuszczania wody z instalacji. Pamiętajmy, że grzejniki kanałowe mają przeważnie podejścia boczne. Jeżeli są długie, lepiej je podłączyć krzyżowo. Kupując grzejnik, sprawdźmy koniecznie, jakie akcesoria dostaniemy w komplecie. Kompletny grzejnik powinien zawierać: jeśli typu C: zastaw uchwytów (zawiesi) do montażu, osobno trzeba dokupić tylko kołki rozporowe; odpowietrznik; korek do zakorkowania nieużywanego króćca; jeśli typu V: zestaw uchwytów (zawiesi) do montażu osobno trzeba dokupić kołki rozporowe; odpowietrznik; korki do zakorkowania nieużywanego króćca; wkładkę zaworową; Większość grzejników można zamontować, nie wyjmując ich z fabrycznych opakowań. Po zawieszeniu na ścianie powinny w nich pozostać, nawet jeśli instalacja c.o. zostanie uruchomiona na czas prowadzenia prac wykończeniowych. W ten sposób będzie można uniknąć ich zabrudzenia i prawie pewnego uszkodzenia. Z tego samego powodu głowice termostatyczne należy zamontować po zakończeniu wszystkich prac wykończeniowych. Po rozprowadzeniu rur c.o. (zwłaszcza w podłodze) najlepiej od razu podłączyć do nich grzejniki i – jeśli będzie taka potrzeba - zdjąc je do niektórych prac wykończeniowych. W przeciwnym razie w miejscu montażu grzejnika należy pozostawić rury ze sporym zapasem. Łatwiej będzie je przyciąć na odpowiednią długość, niż potem je przedłużać (kształtki są dużo droższe, a poza tym można uzyskać wyjątkowo szpetne połączenia). Sprawdźmy liczbę króćców przyłączeniowych grzejnika. Niektórzy producenci wkręcają w nie od razu wkładki zaworowe lub odpowietrzniki i korki, inni dostarczają akcesoria osobno. Grzejnik może wiec mieć króćce puste lub zabezpieczone plastikowymi korkami przed zanieczyszczeniem. Jeżeli korki będą pomalowane tak jak grzejnik mogą wyglądać jak prawdziwe. Niestety przed napełnieniem instalacji wodą trzeba je koniecznie wymienić na metalowe, ponieważ nie są szczelne. Jeżeli grzejnik ma zamontowany odpowietrznik ( a prawie każdy ma ) należy go zawiesić w taki sposób, aby króciec z odpowietrznikiem był trochę wyżej. Nie wieszamy zatem grzejnika dokładnie poziomo, tylko pod niewielkim kątem. Dzięki temu będzie łatwiej usunąć pęcherzyki powietrza podczas odpowietrzania grzejnika. Jeśli się okaże, ze przewód zasilający jest zamieniony miejscem z powrotnym, nie należy wpadać panikę, ale sprawdzić, czy uda się wymienić sam zawór grzejnikowy n specjalny przystosowany do odwrotnego kierunku przepływu. Grzejników nie należy zasłaniać, a jeśli ostatecznie zdecydujemy się na taki krok, wybierzmy osłonę ażurową, nie pełną z materiału dobrze przewodzącego ciepło (metalu) ani tym bardziej z dobrego izolatora (np. drewna). Do grzejnika, który jest osłonięty, trzeba zamontować głowicę termostatyczną ze zdalnym czujnikiem, bo w przeciwnym razi temperatura mierzona przez czujnik będzie wyższa niż rzeczywista w pomieszczeniu i w rezultacie będzie ono niedogrzane.

Płytowe grzejniki stalowe nazywane też panelowymi są najpopularniejsze. Przy ich wyborze ważna jest moc grzewcza i odpowiednie dopasowanie do instalacji pod względem technicznym. Stanowią też trwały element wyposażenia wnętrza, wpływając na jego wystrój.

Dobór parametrów
Aby zapewnić komfort ciepła w domu, grzejnik w każdym pomieszczeniu powinien mieć odpowiednią moc grzewczą. Znajomość tego parametru pozwala na dobranie rodzaju i wielkości grzejników. Producenci podają moc grzejników dla konkretnych temperatur wody wpływającej (zasilania) i wypływającej (powrotu) z urządzenia oraz temperatury otoczenia (np. 75/65/20⁰C). Specjaliści twierdzą, że w nowo budowanych, dobrze izolowanych  domach, w których stolarka jest dobrej jakości zapotrzebowanie na ciepło wynosi ok. 60-80 W/m², natomiast w budynkach starszych nawet 150 W/m² może okazać się wartością niewystarczającą.
Tak naprawdę właściwe dobranie mocy grzejników wymaga wykonania dokładnego bilansu cieplnego całego domu i poszczególnych pomieszczeń. W budowanym domu sporządzenie całego projektu instalacji c.o. zleca się uprawnionemu projektantowi (czasem taki projekt wchodzi w skład opracowania architektonicznego), jeśli zaś podczas remontu wymienia się tylko grzejniki, warto zwrócić się do fachowca, np. do doradcy technicznego producenta o pomoc w ich doborze.

Budowa
Konstrukcję grzejników stanowią zgrzane ze sobą płyty stalowe, tworzące kanały przepływu wody grzejnej. Górna powierzchnia grzejników przykryta jest najczęściej osłoną typu "grill", a boczne ich krawędzie zabudowane są specjalnymi osłonami. Każdy grzejnik wyposażony jest w ręczny odpowietrznik, przez który należy odpowietrzyć instalację przed rozpoczęciem każdego sezonu grzewczego.

Grzejnik w liczbach
Płyty stalowe (grzejnik może składać się z jednej, dwóch lub trzech) stanowią powierzchnię wymiany ciepła. Efekt wymiany ciepła między wodą a otoczeniem może być zwiększony przez zastosowanie ożebrowania. Jest to arkusz faliście tłoczonej blachy, mocowany do płyt (od wewnętrznej strony płyty). Ożebrowanie potrafi zwiększyć moc grzejnika o ok. 60%.
Dlatego wprowadzone zostały jednolite oznaczenia, które informują projektanta instalacji i inwestora o parametrach określonego grzejnika. Oznaczenie jest dwucyfrowe:

• pierwsza cyfra oznacza liczbę płyt, może więc przybierać wartości 1, 2 i 3;
• druga cyfra oznacza ilość ożebrowań, może więc przybierać wartości 0,1,2,3. Jeśli ożebrowania występują, to najczęściej ich liczba jest zgodna z ilością płyt (każda płyta ma własne ożebrowanie).

Przykładowe oznaczenia:
    10 - grzejnik jednopłytowy bez ożebrowania
    22 - grzejnik dwupłytowy, każda płyta z ożebrowaniem
    30 - grzejnik trójpłytowy bez ożebrowania.

Najpowszechniej występują typy grzejników 11 (jedna płyta z ożebrowaniem), 22 (dwie płyty, każda z ożebrowaniem), 33 (trzy płyty, każda z ożebrowaniem). Na rynku stosunkowo popularne jest rozwiązanie 21 - grzejnik składa się z  dwóch płyt, ale ma tylko jedno ożebrowanie.

Podłączenie
źródło: http://www.muratordom.pl; http://www.e-instalacje.pl; www.pressmedia.com.pl; www.budom-market.pl; www.pol-skone.pl

Emulsje

Emulsja – w znaczeniu stosowanym w chemii fizycznej jest to niejednorodna mieszanina dwóch substancji, z których przynajmniej jedna jest cieczą i w której występują micele. Micele są niewielkimi drobinami wewnątrz których znajdują się cząsteczki tworzące fazę rozproszoną, na powierzchni których znajduje się otoczka solwatacyjna złożona z cząsteczek fazy rozpraszającej lub emulgatora. W tym sensie emulsja jest szczególnym przypadkiem układu koloidalnego. W mniej ścisłym sensie, stosowanym zwłaszcza w inżynierii chemicznej za emulsję uważa się każdą zawiesinę jednej cieczy w drugiej, niezależnie od tego czy występują w niej micele, natomiast nie uważa się za emulsję mieszanin gazów i ciał stałych w cieczy, nawet jeśli w powstałym układzie istnieją micele. Zazwyczaj zawiesiny, w których nie występują micele są bardzo nietrwałe i ulegają łatwej sedymentacji. Niektóre kombinacje dwóch związków chemicznych tworzą trwałe emulsje w sposób spontaniczny po odpowiednio intensywnym ich zmieszaniu. Na ogół jednak do powstania trwałej emulsji niezbędny jest trzeci związek chemiczny zwany emulgatorem, który stabilizuje powstające micele. Przykładem emulsji występujących w naturze są wszelkie produkty mleczne zawierające tłuszcz.

Jeśli zastosujesz odpowiednie sposoby i narzędzia, cała operacja przebiegnie tak sprawnie, że nawet tego nie zauważysz. Pleśń na spoinach płytek może się pojawić zwłaszcza w pomieszczeniach wilgotnych, np. w łazience, szczególnie przy wannie lub umywalce. Ma ona postać małych, ciemnych plam. Dlaczego fugi pleśnieją Zrobiłeś fugi z silikonu sanitarnego, odpornego na wilgoć i pleśń. Dlaczego więc plamy pleśni jednak się na nich pojawiają? Winny jest tutaj nie sam silikon, ale niedbałe położenie fugi. Przy spoinowaniu powinniśmy nadać fudze odpowiedni kształt (patrz rysunki poniżej). Jeśli tego nie zrobimy – będą problemy z pleśnią.

Malowanie ścian - podstawy

Harmonijny dobór kolorów pozwala stworzyć optyczną spójność wnętrza. Ściany, podłoga, meble oraz zasłony tworzą wtedy jedną całość.

1. KONTRAST

Zastosowanie kolorów kontrastowych pozwala wyeksponować pewne

elementy wyposażenia lub wnętrza, np. meble lub jedną ścianę. Mocne, zdecydowane kolory nadają wnętrzu wyrazisty charakter. Rozwiązania kontrastowe zwykle stosuje się w pokojach dzieci, w kuchni lub łazience. Zbyt intensywne kolory mogą jednak męczyć wzrok i szybko się opatrzyć.

2. INTENSYWNOŚĆ BARWY

Najbardziej intensywne są kolory podstawowe - niebieski, czerwony, żółty. Jednak pomalowanie ścian pomieszczenia na kolor ciemnoniebieski sprawiałoby wrażenie ponure. Użycie koloru jaśniejszego oraz dodanie elementów w barwach neutralnych - białym, szarym lub czarnym zmniejszy natężenie barwy.

3. ODDZIAŁYWANIE KOLORÓW.

Kolory tworzą nastrój wnętrza. Użycie odpowiednio dobranego zestawu barw nada mieszkaniu lub wnętrzu specyficzny niepowtarzalny klimat. Żółcienie wprowadzają słoneczny pogodny nastrój. Czerwienie działają pobudzająco. Brązy i beże wprowadzają ciepło i przytulność, zielenie wnoszą świeży i ożywczy nastrój, natomiast błękity uspokajają.

4. TON KOLORU

Stopień nasycenia barwy określa ton koloru. Rożne odcienie koloru uzyskuje się "łamiąc" czystą barwę dodatkiem bieli lub czerni.

Dobrym pomysłem jest stosowanie kilku odcieni tego samego koloru.

Kolor ścian powinien być o ton jaśniejszy lub ciemniejszy od wyposażenia wnętrza, np. zasłon, dywanów.

5. RODZAJE FARB

- Emulsje akrylowe stosuje się do malowania ścian i sufitów.

- Dostępne są także bardzo dobrze kryjące emulsje jednowarstwowe.

- Emulsje do szorowania znajdują zastosowanie w kuchniach i łazienkach.

- Farby dekoracyjne przeznaczone są do uzyskiwania efektów specjalnych. Są to farby bazowe i wierzchnie do tepowania,

przecierania lub nanoszenia specjalnymi wałkami.

- Emalie alkidowe lub akrylowe używa się do malowania stolarki, mebli, drewna, wyrobów drewnopochodnych oraz metalu. Alkidowe (olejne) to trwałe farby rozpuszczalnikowe (benzyna lakiernicza). Akrylowe to szybkoschnące farby wodorozcieńczalne.

Pamiętajmy, że intensywne kolory na dużej powierzchni ściany wydają się ciemniejsze niż na małej próbce.

Tak więc warto kupić farbę o ton jaśniejszą od wybranej próbki.

6. KOLORYSTYCZNE TRIKI

W małych wnętrzach stosuje się kolory jasne - biele, błękity i szarości.

Ciemne i intensywne barwy ścian zmniejszają pomieszczenie.

Ciemny sufit przy zachowaniu jasnych ścian poszerza pomieszczenie.

Zbyt niski sufit można podnieść malując go na jasny kolor.

Korytarz można skrócić malując jego krótsze ściany na ciemniejszy odcień.

Pionowe pasy na ścianach podwyższają pomieszczenie.

7. DOBÓR FARBY

Większość farb ściennych oraz emalii alkidowych i akrylowych dostępna jest w kilku lub kilkunastu kolorach w opakowaniach gotowych do użycia. Jednak dzięki mieszalnikom farb możemy dobrać konkretny odcień koloru do naszych potrzeb.

Wiele systemów mieszania kolorów pozwala uzyskać nawet 4500 odcieni.

Malowanie ścian i sufitów (technikami przecierania)

Ściany i sufity w mieszkaniach najczęściej malowane są farbami emulsyjnymi (właściwa ich nazwa to farby dyspersyjne).

Producenci wyrobów malarskich opracowali i rozpowszechnili systemy kolorowania farb emulsyjnych , co umożliwia nam pomalowanie wnętrz na wiele kolorów, ale farby te nakładane tradycyjnymi technikami (pędzel, wałek, natrysk) tworzą powłoki gładkie, jednobarwne, najczęściej matowe lub półmatowe.

Uzyskanie specjalnego efektu przy malowaniu standardowymi a także nowoczesnymi emulsjami do wnętrz, zarówno matowymi jak i z półpołyskiem wymaga stosowania specjalnych technik nakładania jak przecierania lub ścierania farb gąbką, szmatą lub łączenie tych metod.

Dzięki łatwemu nakładanie gąbką farby emulsyjnej i odpowiedniego, specjalnego lakieru możemy uzyskać wrażenie miękkości, ciepła lub chłodnego kamienia na dowolnej powierzchni. Przecierając gąbką warstwę farb i emalii można uzyskać efekt pływających chmur lub ozdobnej faktury tynku.

Stosując szmaty (gałganki) można uzyskać wygląd wgnieceń jak przy welwecie. Stosując proste, czyste szmatki lub torebki można nałożyć lub usunąć warstwę emalii tworząc wspaniałe wzory jak na bardzo kosztownych tapetach. Lakiery transparentowe lub emalie powodują, iż powłoka ma ciekawą fakturą, wygląd złota lub srebra z refleksami albo bardziej świetlisty.

Do malowania gąbką należy stosować gąbkę naturalną ( małe kawałki do malowania w rogach oraz przy framugach, futrynach itp.), natomiast jako szmaty można używać zarówno stare prześcieradła, podkoszulki bawełniane, plastikowe torebki, kawałki dywanu., irchę, grube płótno workowe itp.

Korzystnie jest wypróbować wybraną technikę i wzór na małym fragmencie ściany (ok. 1 m2), a kolory ocenić przy każdym oświetleniu, zarówno dziennym jak i elektrycznym.

Technologia ścierania gąbką lub szmatą wymaga wykonania następujących czynności:

-  Pędzlem lub wałkiem w 1 - 2 warstwach nałożyć farbę podkładową akrylową (zależnie od pożądanego koloru , zgodnie z zaleceniami producenta).

-  Po wyschnięciu podkładu należy nałożyć pędzlem lub wałkiem na powierzchnię ok. 1 m2 wybraną farbę lub specjalny lakier transparentny ( tzw. glaze - roztwór akrylowego latexu z kolorantami, korzystnie perłowymi, oraz ew. z wodą - proporcje mieszania składników zgodnie z zaleceniami producenta).

Fugi

Jeśli zastosujesz odpowiednie sposoby i narzędzia, cała operacja przebiegnie tak sprawnie, że nawet tego nie zauważysz. Pleśń na spoinach płytek może się pojawić zwłaszcza w pomieszczeniach wilgotnych, np. w łazience, szczególnie przy wannie lub umywalce. Ma ona postać małych, ciemnych plam. Dlaczego fugi pleśnieją Zrobiłeś fugi z silikonu sanitarnego, odpornego na wilgoć i pleśń. Dlaczego więc plamy pleśni jednak się na nich pojawiają? Winny jest tutaj nie sam silikon, ale niedbałe położenie fugi. Przy spoinowaniu powinniśmy nadać fudze odpowiedni kształt (patrz rysunki poniżej). Jeśli tego nie zrobimy – będą problemy z pleśnią.

Emulsja – w znaczeniu stosowanym w chemii fizycznej jest to niejednorodna mieszanina dwóch substancji, z których przynajmniej jedna jest cieczą i w której występują micele. Micele są niewielkimi drobinami wewnątrz których znajdują się cząsteczki tworzące fazę rozproszoną, na powierzchni których znajduje się otoczka solwatacyjna złożona z cząsteczek fazy rozpraszającej lub emulgatora. W tym sensie emulsja jest szczególnym przypadkiem układu koloidalnego. W mniej ścisłym sensie, stosowanym zwłaszcza w inżynierii chemicznej za emulsję uważa się każdą zawiesinę jednej cieczy w drugiej, niezależnie od tego czy występują w niej micele, natomiast nie uważa się za emulsję mieszanin gazów i ciał stałych w cieczy, nawet jeśli w powstałym układzie istnieją micele. Zazwyczaj zawiesiny, w których nie występują micele są bardzo nietrwałe i ulegają łatwej sedymentacji. Niektóre kombinacje dwóch związków chemicznych tworzą trwałe emulsje w sposób spontaniczny po odpowiednio intensywnym ich zmieszaniu. Na ogół jednak do powstania trwałej emulsji niezbędny jest trzeci związek chemiczny zwany emulgatorem, który stabilizuje powstające micele. Przykładem emulsji występujących w naturze są wszelkie produkty mleczne zawierające tłuszcz.

Jeśli zastosujesz odpowiednie sposoby i narzędzia, cała operacja

Gdzie jakie fugi?

Zaprawy stosowane do spoinowania różnią się nie tylko składem, ale przede wszystkim zakresem stosowania.

Zwykłe zaprawy cementowe

Najczęściej używane są do fugowania niewielkich płytek ceramicznych i kamiennych (ale nie marmurowych), układanych na nieodkształcalnych podłożach wewnątrz pomieszczeń – głównie na ścianach. Miejsca zastosowania takich zapraw nie powinny też być narażone na zbyt częste działanie środków czyszczących lub silnego strumienia wody, gdyż pomimo odporności na wodę, grozi to wymywaniem spoin. Zaprawy cementowe są dostępne w różnych kolorach.

Zaprawy cementowe uelastycznione

Dzięki swoim właściwościom mają bardziej uniwersalne zastosowanie. Mogą więc służyć do wypełniania zarówno cienkich, jak i grubych szczelin, przy spoinowaniu płytek ceramicznych oraz kamiennych (zasadniczo oprócz marmurowych) wewnątrz i na zewnątrz domu. Szczególnie nadają się w miejscach, gdzie płytki układane są na podłożach odkształcalnych, czyli na płytach wiórowych, gipsowo-kartonowych, ogrzewanych podłogach albo cokołach, tarasach czy balkonach. Nadają się też do spoinowania płytek ułożonych na ogrzewaniu podłogowym. Zaprawy uelastycznione dostępne są w różnych kolorach.

Zaprawy cementowo-epoksydowe

Służą do fugowania nieporowatych płytek ceramicznych (szkliwionych lub nieszkliwionych), narażonych na szczególnie ciężkie warunki eksploatacji, na przykład trwałe zawilgocenie – można nimi fugować płytki w pobliżu prysznica czy w basenie, duże obciążenia oraz oddziaływanie substancji chemicznych. Mogą być używane do spoinowania płytek ściennych i podłogowych wewnątrz i na zewnątrz budynków. Po stwardnieniu są bardzo odporne na ścieranie, z powodzeniem można je stosować na przykład do fugowania płytek układanych w wiatrołapach, holach czy garażach.

Masy elastyczne

Przeznaczone są głównie do wypełniania szczelin dylatacyjnych, znajdujących się na przykład między płytkami w narożach ścian, w miejscu połączeń ścian z posadzką, jak również takich, które dzielą powierzchnie tarasów czy balkonów. Niektóre z dostępnych na rynku mas łatwo dopasować kolorystycznie do innych mas do spoinowania, dlatego mogą być użyte obok nich na jednej ścianie lub posadzce.

Zaprawy epoksydowe

Szczególnie nadają się do spoinowania płytek ściennych i podłogowych narażonych na stałe zawilgocenie i agresję chemiczną, jaka ma miejsce na przykład w basenach. Dzięki szczelności i małej porowatości, a przy tym odporności na kwasy, zaprawy epoksydowe nie wchłaniają pary wodnej ani innych substancji powodujących trwałe zabrudzenia, na przykład tłuszczu, dlatego łatwo je utrzymać w czystości przy użyciu typowych środków myjących. Mogą być zatem stosowane na przykład do wypełnienia szczelin między płytkami ułożonymi w kuchni na podłodze czy blacie roboczym.

Zwykle zmieniane jest równocześnie napięcie elektryczne (wyjątek stanowi transformator separacyjny,
w którym napięcie nie ulega zmianie).Transformator umożliwia w ten sposób na przykład zmianę napięcia panującego w sieci wysokiego napięcia, które jest odpowiednie do przesyłania energii elektrycznej na duże odległości, na niskie napięcie, do którego dostosowane są poszczególne odbiorniki. W sieci elektroenergetycznej zmiana napięcia zachodzi kilkustopniowo w stacjach transformatorowych. Z kolei w elektrowniach, gdzie napięcie generatora zawiera się w granicach od 6 kV do dwudziestu kliku kV, stosuje się transformatory blokowe. Podwyższają one napięcia z poziomu napięcia generatora, na poziom sieci przesyłowej (z reguły 220 lub 400 kV)[1]. Według wielu autorów[2][3] transformator nie jest maszyną elektryczną lecz urządzeniem, autorzy ci argumentują, że nie posiada on części ruchomych, wchodzi on jednak zwykle w zakres nauczania maszyn elektrycznych, gdyż zachodzą w nim zjawiska identyczne (poza ruchem) jak w maszynach prądu przemiennego. Transformator zbudowany jest z dwóch lub więcej cewek (zwanych uzwojeniami), nawiniętych na wspólny rdzeń magnetyczny wykonany zazwyczaj z materiału ferromagnetycznego. Oba obwody są zazwyczaj odseparowane galwanicznie - co oznacza, że nie ma połączenia elektrycznego pomiędzy uzwojeniami, a energia przekazywana jest przez pole magnetyczne. Wyjątkiem jest autotransformator, w którym uzwojenie pierwotne
źródło: http://www.muratordom.pl; pl.wikipedia.org; www.budujemydom.pl; www.budom-market.pl; www.pol-skone.pl

Drzwi - stolarka

Kupując drzwi zewnętrzne, wewnętrzne lub panele podłogowe w Budom Markecie uzyskasz informacje o firmie montażowej, która szybko i fachowo pomoże Ci uporać się z montażem. Cena montażu uzależniona jest od rodzaju drzwi i czynności niezbędnych do ich osadzenia. Szczegółowych informacji udzielą pracownicy działu stolarki. Obecnie, przy ul. Składowej 5, na powierzchni 3500 m2, między innymi w salonach drzwi, łazienek, płytek ceramicznych, w działach materiałów budowlanych, farb, narzędzi, elektrycznym, instalacyjno-sanitarnym można zakupić towary, które zaspokoją wszelkie potrzeby i gusty. W roku 1998 w Wysogotowie na ul. Skórzewskiej 37 otworzyliśmy hurtownię drzwi oraz paneli podłogowych. W artykuły wiodących producentów w tej branży zaopatrujemy firmy z całej Wielkopolski.
System zamykania drzwi antywłamaniowych elementy ryglujące - haki wykonane z hartowanej stali - specjalne wyprofilowanie pozwala na optymalne dociągnięcie drzwi do ościeżnicy. niezależny zamek dodatkowy - niezależny zamek dodatkowy, z możliwością samodzielnego zamontowania na zasuwnicy zamek główny - rygiel wzmocniony hartowanymi trzpieniami, chroniącymi przed przepiłowaniem - zapadka standardowa lub rolka (wymienny element z możliwością regulacji do 4,5 mm) blokada przeciw wyważeniowa elementy ryglujące - haki wykonane z hartowanej stali - specjalne wyprofilowanie pozwala na optymalne dociągnięcie drzwi do ościeżnicy. Najsolidniejsze drzwi antywłamaniowe produkowano z drewna chyba w średniowieczu: wytrzymywały one kilkunastu rozpędzonych mężczyzn, trzymających wielką belkę. Drzwi owe miały, oczywiście, dodatkowe zabezpieczenie, tzn. innych mężczyzn, którzy od góry polewali tych z belką smołą. Współczesny właściciel domu jednorodzinnego powinien choćby ze statystyk policyjnych wiedzieć, że połowa wszystkich włamań odbywa się przez drzwi. Kiedy jednak na rynku oferowane są drzwi antywłamaniowe w cenie od półtora do kilku tysięcy złotych, najbardziej nawet nieskory do liczenia inwestor powinien wpaść na pomysł, że nie wszystko co się jako antywłamaniowe reklamuje – antywłamaniowym jest. Tajemnica pierwsza – odpowiednie dokumenty W średniowieczu drzwi wejściowe atestowali rycerze w najróżniejszy, często bolesny sposób. W XXI wieku mamy kilka instytucji, którym każdy, kto chce sprzedawać drzwi antywłamaniowe musi dostarczyć swój wyrób. Wyrób ów otrzymuje stosowne dopuszczenia oraz certyfikaty, które (mimo że jesteśmy w Unii) muszą być polskie, a z nich wynika, co kupujecie. Podstawowe dokumenty to Aprobata Techniczna (wydawana przez Instytut Techniki Budowlanej, dopuszczająca wyrób do stosowania w budownictwie) oraz certyfikat. Dokumenty te muszą występować równocześnie, tzn. nie można posługiwać się dla tych samych drzwi antywłamaniowych Aprobatą Techniczną nie mając certyfikatu i odwrotnie. Inwestor musi żądać okazania tych dokumentów, bowiem znane są przykłady producentów, którzy nie mając Aprobaty sprzedają drzwi wyłącznie z certyfikatem. Jest to oszustwo, które łatwo wykryć, bowiem na stronie internetowej www.itb.pl wymienione są wszystkie firmy i oznaczenia dokumentów, jakie uzyskały ich wyroby. Kto w dzisiejszych czasach da się wziąć na lep najróżniejszych zapewnień sprzedawców, że to co oferują jest doskonale antywłamaniowe, mimo że nie ma na to dokumentów – zamiast wydawać na drzwi może u pewnej sympatycznej cyganki na Plantach zamówić sobie pochlapanie domu wodą z ziołami, które nie dość, że odczyniają w ogóle całe zło, to na dodatek kosztują znacznie taniej. Pierwsza tajemnica drzwi antywłamaniowych brzmi zatem następująco: muszą mieć stosowne dokumenty. Ponieważ drzwi takie sprzedaje się w komplecie z ościeżnicą, zamkami, zawiasami, wkładką i całym dodatkowym wyposażeniem – cały komplet musi mieć co najmniej aprobatę techniczną oraz certyfikat którejś z wymienionych instytucji: Centralnego Laboratorium Kryminalistyki Komendy Głównej Policji, Instytutu Mechaniki Precyzyjnej, Instytutu Techniki Budowlanej. Przykłady: jeżeli z Aprobaty wynika, że dopuszczone do stosowania są drzwi z zamkiem np. listwowym i drugim (nawierzchniowym lub wpuszczanym), to nie można ich oferować wyłącznie z zamkiem listwowym; jeżeli z certyfikatu wynika, że tylko drzwi o określonej budowie spełniają normy danej klasy odporności na włamanie, to nie wolno określać wszystkich produkowanych przez siebie drzwi jako „antywłamaniowe”.

Jakie okna...
Proszę o informację jakie wybrać okna i czym się kierować przy wyborze producenta? Na co zwracać uwagę? Kupiłem dom, który ma 18 lat i stare okna - pierwsze plastiki, które na pewno wymienię.

Porada 1. Ważne pytania przy zakupie okien platikowych
Zakup okien to poważny wydatek, zatem taka decyzja nie powinna być podejmowana pochopnie. Dobre okna powinny cechować się bezawaryjnością przez wiele, wiele lat. Proponuję zatem zapytać:
- o klasę profilu (dopuszczalna na rynku UE – klasa A),
- o grubość ścianek konstrukcyjnych (min. 2,8 mm),
- o szerokość komór wewnętrznych (optymalnie 5 mm),
- jakie maks. wymiary skrzydła dopuszcza Aprobata Techniczna na dany profil,
- o ilość punktów ryglowania skrzydła do ramy i sposób rozmieszczenia zaczepów (dla okien RU min. co 80 cm po obwodzie – ma to bezpośredni wpływ na szczelność),
- o standardowe zabezpieczenia przeciwwyważeniowe (min. 1 grzybek na skrzydło),
- o standardowe systemy rozszczelnienia i wentylacji,
- czy okucie posiada możliwość doposażenia (stopniowanie uchyłu, blokada obrotu klamki),
- czy parametry szyby zostaną wydrukowane na ramce dystansowej,
- czy w umowie kupna stolarki zostanie wpisane deklarowane wyposażenie okien.
Proponuję również zwrócić uwagę na:
- jakość obróbki zgrzewanych naroży zwłaszcza okien kolorowych,
- kolor podkładu profilu zwłaszcza w oknach kolorowych – tj. dwustronnie oklejanych drewnopodobną folią renolitową (w zależności od proponowanego systemu profili może być brązowy bądź biały),
- na nagminnie stosowaną oszczędność w doborze okuć. Należy sprawdzić, w którym miejscu zamontowane są zaczepy na tzw. „plecach”. Zdarza się, że okno od tej strony ryglowane jest tylko u samej góry, co powoduje występowanie przedmuchów, często niekorzystny sposób kalkulacji okien nietypowych,
- wysokość dopłat do kolorów (uzależniona najczęściej od systemu profilu, z którego produkowane są okna),
- wysokość dopłat do nietypowych kształtów (trójkąty, łuki),
- wysokość dopłat dodatkowego wyposażenia (specjalistyczne szyby, okucia przeciwwłamaniowe itd.).

Porada 2. Czego nie widać … w oknie?
Okno jest bardzo specyficznym wyrobem – pozornie większość okien wygląda tak samo, bez względu na producenta. Wszyscy mają okna 5 komorowe, +/- takie same kolory w standardzie, podobne kształty profili… więc gdzie są te różnice?
Jest ich zaskakująco dużo jednak wiele bardzo istotnych elementów jest niewidocznych na „pierwszy rzut oka”.
1. Profile mogą być klasy A, B lub C. Oznacza to iż ścianki konstrukcyjne mogą mieć 2,8 mm grubości (klasa A), ale i poniżej 2,5mm (klasa C) – różnica sięga zatem nawet 11% i więcej. To niepozorne 0,5 mm odgrywa jednak bardzo istotną rolę.
Producenci profili bazując na opinii, iż Klienci zwracają uwagę głównie na: magiczną ilość „5 komór”, szerokość 70 mm profilu i cenę okna - dostosowują swoją ofertę do tych oczekiwań. Gro profili „nowej generacji
źródło: http://sites.google.com/site/drzwistolarka/; www.dudek-hh.pl; www.muratordom.pl; budom-market.pl; www.pol-skone.pl

Drabiny

Drabiny domowe z wejściem jednostronnym linia półprofesjonalna drabiny aluminiowe do prac lekkich zasięg roboczy: 2,6 - 3,7m obciążenie: 150 kg / stopień spełniają normy EN-131 Drabiny 2-elementowe uniwersalne linia półprofesjonalna zasięg roboczy: 2,6 - 3,7m obciążenie: 150 kg / stopień spełniają normy EN-131 przeznaczone do prac lekkich Drabiny 1-elementowe ze szczeblami: linia półprofesjonalna zasięg roboczy: 2,6 - 3,7m obciążenie: 150 kg / stopień spełniają normy EN-131

W budownictwie używane jest pod różnymi postaciami, choć postacią końcową jest mleko wapienne. Obecnie sprzedawane jest głównie w postaci wapna hydratyzowanego, dawniej w postaci wapna palonego. Występuje pod następującymi postaciami: wapno palone (niegaszone) – CaO, czyli tlenek wapnia. Otrzymywane przez wypalanie (prażenie) kamienia wapiennego w temperaturze 900 – 1300°C. Po wypaleniu, ma formę brył, których barwa zależy od domieszek. Im jest ich mniej, tym bardziej białe jest wapno. Wapno palone łatwo chłonie wilgoć z powietrza i wchodzi w reakcję chemiczną, w wyniku której powstaje wodorotlenek wapnia lub węglan wapnia. Wapno palone jest półproduktem do otrzymywania innych form wapna i bezpośrednio nie jest używane. W budownictwie było używane jako dodatek do trocin przy wypełnianiu ścian drewnianych szkieletowych (raczej suchogaszone). wapno gaszone (lasowane) – Ca(OH)2 – wodorotlenek wapnia. Gaszenie (lasowanie), to reakcja chemiczna tlenku wapnia z wodą i powstanie wodorotlenku wapnia: CaO + H2O = Ca(OH)2. Proces gaszenia może być przeprowadzony metodą: na mokro – dawniej metoda ta była często stosowana bezpośrednio na budowie, w wyniku daje ciasto wapienne i mleko wapienne na sucho – przy użyciu minimalnej ilości wody, niezbędnej dla prawidłowej reakcji chemicznej, proces przeprowadzany w warunkach przemysłowych. W wyniku otrzymywane jest wapno hydratyzowane. Proces gaszenia "na mokro" (dla wcześniej rozkruszonych brył) powinien trwać minimum 2 tygodnie dla wapna służącego przy wykonywaniu prac murarskich i minimum 2 miesiące dla wapna używanego do wykonywania prac tynkarskich. Jednak w ten sposób gaszono dawniej raczej większe bryły wapna, proces ten przeprowadzano nawet na rok przed planowanym użyciem materiału. W wyniku procesu gaszenia otrzymywany jest wodorotlenek wapnia. Dodatkowym produktem otrzymywanym przy tej procedurze jest mleko wapienne. ciasto wapienne – plastyczna masa otrzymywana z wapna gaszonego. Powinna mieć kolor biały z odcieniem szarego, aż do szarego. Jeśli ma kolor brązowy, to znak, że proces gaszenia przebiegał przy użyciu za małej ilości wody. Wapno zostało "spalone" podczas procesu gaszenia i nie nadaje zaprawie lepkości. Przechowywane w dołach pod cienką warstwą piasku, który chroni wapno przed wysychaniem. Wapno gaszone można było przechowywać w ten sposób nawet wiele lat. wapno hydratyzowane (suchogaszone) – wapno hydratyzowane to suchy proszek, gotowy do użycia przy przygotowywaniu zapraw wapiennych i cementowo-wapiennych. Zaleca się gaszenie wapna hydratyzownego na 24 godziny przed użyciem do murowania i tynkowania. mleko wapienne – zawiesina powstała przez rozcieńczenie ciasta wapiennego wodą. Używana jako dodatek do zapraw wapienno-cementowych. oraz do bielenia (malowania) ścian budynków i pomieszczeń gospodarczych. Ma silne własności odkażające. Rozrobienie innych form wapna do mleka przed dodaniem innych składników ułatwia równomierne mieszanie zaprawy murarskiej i zapobiega powstawaniu grudek nierozrobionego wapna, które po kilku latach rozsadzają tynk. Wodorotlenek wapnia w wapnie gaszonym występuje w postaci drobnych płytek, o jakości wapna jako spoiwa decyduje wielkość płytek im są mniejsze tym wapno jest lepsze "tłuściejsze", powierzchnia płytek poprawnie zagaszonego wapna wynosi około 30 m2/g. Proces wiązania i twardnienia wapna zachodzi w wyniku następujących procesów: przez krystalizację zaprawy tracącej wodę. Utrata wody następuje poprzez parowanie wody lub wsiąkanie wody do murowanych, tynkowanych lub malowanych ścian. Utrata wody jest główny sposobem wiązania zaprawy wapiennej. W zaprawie wapiennej z rozpuszczonego w wodzie wodorotlenku wapnia wydzielają się kryształki wodzianu wapna Ca(OH)2·2H2O, lub kryształki uwodnionego wodorotlenku wapniowego. Podczas krystalizacji, kryształki wodzianu i wodorotlenku zrastają się ze sobą, z kryształkami zaprawy i ziarnami piaski, tworząc sztuczny kamień. Procesy krystalizacji są odwracalne, co wykorzystywane jest do uplastyczniania częściowo zaschniętej zaprawy, umożliwia też przechowywanie zaprawy przez długi czas. przez karbonatyzację, czyli łączenie się z dwutlenkiem węgla, woda w reakcji odgrywa rolę katalizatora, po wyschnięciu zaprawy proces ten zachodzi znacznie wolniej. Proces jest reakcją chemiczną Ca(OH)2 + nH2O + CO2 = CaCO3 + (n+1)H2O W wyniku karbonizacji zaprawa nieodwracalnie twardnieje, proces twardnienia jest powolny obejmuje zazwyczaj niewielką część wapna zawartego w zaprawie. przez tworzenie się krzemianów wapnia. Wapno wiąże w wyniku reakcji chemicznej z dwutlenkiem krzemu SiO2, który jest głównym składnikiem piasku. Reakcja ta może zachodzić tylko w temperaturze powyżej + 100°C i w obecności wody. Wodorotlenek wapniowym łączy się z Kwarcem: 2Ca(OH)2 + SiO2 = 2CaO·SiO2·2H2O. Ten ostatni sposób twardnienia zachodzi przy produkcji cegły wapienno-paskowej i betonów komórkowych. Odpowiednie proporcje między wysychaniem a karbonizacją są ważne przy wykonywaniu powłok malarskich farbami wapiennymi. Jeżeli proces schnięcia farby następuje zbyt szybko, to proces twardnienia nie zajdzie (tzw. spalenie farby) i farba będzie ścierać się ze ściany. Jeżeli proces schnięcia będzie przebiegał zbyt wolno proces twardnienia obejmie zbyt dużą część wapna, powstała powłoka straci biały kolor, będzie szklista, nałożone następne warstwy będą odpadały.

W budynkach wielorodzinnych część lokatorów zaczyna zastanawiać się nad możliwościami ocieplenia ścian zewnętrznych od wewnątrz. Co można zrobić, aby w czasie zimy zapewnić sobie komfort cieplny i jednocześnie niskie rachunki za ogrzewanie?

W budownictwie wielorodzinnym istotne dla komfortu cieplnego są ściany zewnętrzne. Muszą one spełniać odpowiednie wymogi normowe wyrażone w wartości współczynnika przenikania ciepła U <= 0,30 W/(m2·K). Największy problem w tym zakresie mają lokatorzy mieszkający w starych kamienicach czy też blokach z tzw. wielkiej płyty. Występuje tam konflikt interesów uniemożliwiający przeprowadzenie prac termoizolacyjnych ścian całego budynku. Z jednej strony stare kamienice mają zabytkowe elewacje, których nie można przykryć warstwą izolacji, z drugiej - istnieją konflikty własnościowe i nie wszyscy zgadzają się na pokrycie wydatków związanych z ociepleniem. Bloki z wielkiej płyty natomiast nie mogą zostać docieplone ze względu na nadmierne obciążenie elewacji. W takich sytuacjach najbardziej pokrzywdzeni są lokatorzy, którzy w jesienne i zimowe dni skazani są na zbyt niskie temperatury powietrza lub wysokie rachunki za ogrzewanie.

"Według norm budowlanych z lat 60. współczynnik U wynosił 1,163 W/(m2·K). Na początku lat 70. zmniejszono go do poziomu 0,75 W/(m2·K), natomiast w latach 80. uzyskał on wartość 0,55 W/(m2·K) - mówi Piotr Harassek, Junior Product Manager Xella Polska. - Wiele jest jeszcze w Polsce domów wybudowanych w tamtych latach, które wymagają ocieplenia, a ze względu na tzw. konflikt interesów izolacja zewnętrzna nie jest możliwa."

W takiej
źródło: http://www.drabiny.info/drabiny.html; www.wikipedia.org; www.e-izolacje.pl; www.budujemydom.pl; budom-market.pl; www.pol-skone.pl

Klimatyzacja

Klimatyzacja – proces wymiany powietrza w pomieszczeniu, mający na celu utrzymywanie zadanych warunków klimatycznych, czyli odpowiedniego zakresu temperatur i wilgotności powietrza, zapewniających dogodne warunki do pracy i funkcjonowania człowieka (warunki komfortu) lub optymalne warunki dla określonego procesu przemysłowego (np. w przemyśle elektronicznym). Warunki komfortu Komfort cieplny – zespół cech mikroklimatu, który powoduje dobre samopoczucie człowieka. Odczucia termiczne człowieka odnoszą się głównie do równowagi cieplnej całego ciała. Na równowagę tę wpływa: aktywność człowieka, odzież jaką ma na sobie, jak również parametry otoczenia: temperatura powietrza, średnia temperatura promieniowania, prędkość przepływu powietrza i wilgotność względna. Na podstawie badań prof. Ole Fangera opracowano normę ISO wg której wrażenia cieplne ciała ludzkiego przewiduje się za pomocą wskaźników PMV i PPD. Z doświadczeń inżynierów klimatyzacji wynika, że optymalne warunki dla ludzi wykonujących lekką pracę (np. praca biurowa) występują przy jednoczesnym spełnieniu następujących parametrów powietrza wewnętrznego: – temperatura: lato 23 – 26°C; zima 20 – 24°C – wilgotność względna: 40 – 60% (max 35 – 65%) – prędkość powietrza w strefie przebywania ludzi: 0,2 – 0,5 m/s Nie zachowanie któregokolwiek z tych parametrów może powodować u ludzi odczucie duszności, parności lub przeciągu. W zależności jednak od aktywności i odzieży człowieka, przyjmuje się różne zakresy parametrów powietrza wewnętrznego. Oprócz odczuć termicznych, równie istotnym elementem komfortu jest przebywanie w czystym powietrzu o odpowiedniej zawartości tlenu. Mikroklimat technologiczny Proces technologiczny może również wymagać zapewnienia odpowiedniego mikroklimatu. Oprócz jednak określenia optymalnych parametrów powietrza wewnętrznego, ważnym elementem jest tu utrzymanie założonych tolerancji wahań temperatury i wilgotności względnej czy prędkości powietrza. Nie rzadko również proces technologiczny wymaga utrzymania odpowiedniej czystości powietrza (mechanicznej, chemicznej, mikrobiologicznej). Warunki zewnętrzne Instalacja klimatyzacji musi być przygotowana do zapewnienia wymaganych przez użytkownika warunków wewnętrznych w każdych warunkach meteorologicznych. Na podstawie badań sporządzono tablice z obliczeniowymi parametrami zewnętrznymi takimi jak: temperatura, wilgotność powietrza, wietrzność i nasłonecznienie. Dane takie publikuje m.in. US The Department of Energy na stronie weather data – są to informacje z 6 kontynentów i ponad 100 krajów na świecie. Na terenie Polski parametry obliczeniowe powietrza zewnętrznego określa norma PN-76/B-03420. W języku potocznym mianem klimatyzacji określa się błędnie proces chłodzenia (np. samochód osobowy z klimatyzacją).

Wentylacja mechaniczna

Ruch powietrza wentylacyjnego – zamiast odbywać się w sposób naturalny – może zostać wymuszony przez wentylatory.

Taką wymuszoną wentylację nazywamy mechaniczną. Jeśli wentylatory:

• tylko usuwają zużyte powietrze, a świeże napływa nawiewnikami okiennymi lub ściennymi, mamy wówczas do czynienia z mechaniczną wentylacją wywiewną (wyciągową),
  
  
• zapewniają zarówno wyciąg powietrza zużytego, jak i nawiew świeżego, to wentylację określa się jako nawiewno-wywiewną.
• Urządzenia zapewniające wentylację wywiewną stosowane są powszechnie w postaci wentylatorów w łazienkach i w okapach kuchennych, jednak najczęściej postrzega się je jako uzupełnienie nie dość wydajnej wentylacji grawitacyjnej. W domach jednorodzinnych rzadko spotyka się instalację wentylacyjną od początku, konsekwentnie zaprojektowaną jako wyciągową

Wentylacja mechaniczna pozwala na dość precyzyjne sterowanie intensywnością wymiany powietrza, tym bardziej że składa się zwykle z kilku niezależnych wentylatorów (w kuchni, łazience itd.), z których każdy może być sterowany własnym czujnikiem, mierzącym np. wilgotność powietrza.

Wentylator może też współpracować z programatorem czasowym. Wentylacja wyciągowa jest przy tym dość prosta w budowie i nie wymaga długiej sieci kanałów poziomych ani wysokich kominów wentylacyjnych.

Wentylacja nawiewno-wywiewna jest bardziej złożona, bo wymaga zapewnienia nie tylko wywiewu z części pomieszczeń (kuchnia, wc, łazienki), ale i kontrolowanego nawiewu świeżego powietrza do pozostałych. Do tego potrzebna jest rozbudowana sieć kanałów, łączących się z centralą wentylacyjną, przez którą przepływa zarówno całe powietrze usuwane, jak i dostarczane do domu.

W domach jednorodzinnych centrale wentylacyjne wyposaża się coraz częściej w wymienniki, dzięki którym można odzyskiwać ciepło z powietrza usuwanego na zewnątrz. Centrala wentylacyjna jest też wyposażona w filtry oczyszczające nawiewane powietrze, co jest szczególnie ważne, jeśli wśród mieszkańców domu są alergicy lub gdy dom stoi przy ruchliwej drodze

O ile istniejącą czy projektowaną grawitacyjną instalację wentylacyjną można łatwo przerobić na wentylację wyciągową, to o instalacji nawiewno-wywiewnej lepiej jest myśleć już na etapie projektu domu. Im później, tym bardziej kłopotliwa i kosztowna będzie adaptacja projektu. Zaplanowanie instalacji jest najłatwiejsze w domach parterowych z nieużytkowym poddaszem, w którego przestrzeni łatwo rozprowadzić kanały i skąd łatwy jest dostęp do każdego pomieszczenia w domu. Kanały można wówczas poprowadzić w tzw. układzie promieniowym, w którym każde pomieszczenie łączy z centralą osobny kanał, dzięki czemu wyregulowanie przepływów powietrza jest stosunkowo łatwe.

Transformator
Zwykle zmieniane jest równocześnie napięcie elektryczne (wyjątek stanowi transformator separacyjny,
w którym napięcie nie ulega zmianie).Transformator umożliwia w ten sposób na przykład zmianę napięcia panującego w sieci wysokiego napięcia, które jest odpowiednie do przesyłania energii elektrycznej na duże odległości, na niskie napięcie, do którego dostosowane są poszczególne odbiorniki. W sieci elektroenergetycznej zmiana napięcia zachodzi kilkustopniowo w stacjach transformatorowych. Z kolei w elektrowniach, gdzie napięcie generatora zawiera się w granicach od 6 kV do dwudziestu kliku kV, stosuje się transformatory blokowe. Podwyższają one napięcia z poziomu napięcia generatora, na poziom sieci przesyłowej (z reguły 220 lub 400 kV)[1]. Według wielu autorów[2][3] transformator nie jest maszyną elektryczną lecz urządzeniem, autorzy ci argumentują, że nie posiada on części ruchomych, wchodzi on jednak zwykle w zakres nauczania maszyn elektrycznych, gdyż zachodzą w nim zjawiska identyczne (poza ruchem) jak w maszynach prądu przemiennego. Transformator zbudowany jest z dwóch lub więcej cewek (zwanych uzwojeniami), nawiniętych na wspólny rdzeń magnetyczny wykonany zazwyczaj z materiału ferromagnetycznego. Oba obwody są zazwyczaj odseparowane galwanicznie - co oznacza, że nie ma połączenia elektrycznego pomiędzy uzwojeniami, a energia przekazywana jest przez pole magnetyczne. Wyjątkiem jest autotransformator, w którym uzwojenie pierwotne i uzwojenie wtórne posiadają część wspólną i są ze sobą połączone galwanicznie. Jedno z uzwojeń (zwane pierwotnym) podłączone jest do źródła prądu przemiennego, powoduje to przepływ w nim prądu przemiennego. Przemienny prąd wywołuje powstanie zmiennego pola magnetycznego. Zmienny strumień pola magnetycznego, przewodzony przez rdzeń transformatora, przepływa przez pozostałe cewki (zwane wtórnymi). Zmiana strumienia pola magnetycznego w cewkach wtórnych wywołuje zjawisko indukcji elektromagnetycznej - powstaje w nich zmienna siły elektromotoryczna (napięcie). Jeżeli pominie się opór uzwojeń oraz pojemności między zwojami uzwojeń i przyjmie się, że cały strumień magnetyczny wytworzony w uzwojeniu pierwotnym przenika przez rdzeń do uzwojenia wtórnego (nie ma strat pola magnetycznego na promieniowanie), to taki transformator nazywamy idealnym. Dla transformatora idealnego obowiązuje wzór: gdzie: U - napięcie elektryczne I - prąd elektryczny (natężenie) n - liczba zwojów wej - strona pierwotna (stosuje się również oznaczenie 1) wyj - strona wtórna (stosuje się również oznaczenie 2) Zależność pomiędzy natężeniami i napięciami wynika z wyżej opisanych zależności i z zasady zachowania energii. W tym przypadku sprowadza się to do równości mocy wejściowej i wyjściowej: Poniższy stosunek: nazywamy przekładnią transformatora. Jeżeli liczba zwojów (cewki) uzwojenia wtórnego jest mniejsza od liczby zwojów uzwojenia pierwotnego, to indukowane napięcie jest niższe od napięcia pierwotnego, taki transformator nazywa się obniżającym. Jeżeli liczba zwojów po stronie uzwojenia wtórnego jest większa od liczby zwojów po stronie uzwojenia pierwotnego, to napięcie wtórne jest wyższe od pierwotnego, a taki transformator nazywa się transformatorem podwyższającym. Straty mocy w transformatorze [edytuj] Podczas pracy transformatora (przenoszenie energii ze strony pierwotnej na wtórną) mają miejsce straty mocy. Zachodzą one w rdzeniu transformatora (tzw. straty w żelazie, wynikają z nagrzewania się rdzenia i zużywania mocy na magnesowanie rdzenia) oraz w uzwojeniu (tzw. straty w miedzi, wynikają z oporności materiału, z którego wykonane jest uzwojenie wtórne). Stosunek mocy po stronie wtórnej do mocy pobieranej przez transformator określa sprawność transformatora. Zastosowanie szkła metalicznego do budowy rdzenia transformatora pozwala kilkukrotnie zmniejszyć zachodzące tam straty[4], gdyż w rdzeniu amorficznym nie zachodzą straty ciepła. Transformatory amorficzne (o miękkim rdzeniu wykonanym ze szkła metalicznego) są jednak dwu-, trzy-, a nawet czterokrotnie droższe od zwykłych transformatorów. Ze względu na wysoką cenę nie ma na nie popytu na rynku krajowym. Natomiast są kupowane np. w USA czy w Niemczech[5]. W transformatorach dużych mocy poważną rolę odgrywają również straty w metalowych częściach konstrukcyjnych, jak ścianki, pokrywa i dno kadzi, belki jarzmowe, konstrukcje pracujące uzwojenia, itp. W praktyce stosuje się różne sposoby zmniejszania tych strat, np. wykonuje się niektóre części transformatora z materiałów niemagnetycznych, na wewnętrznych ścianach kadzi instaluje się ekrany magnetyczne, niekiedy całe kadzie wykonuje się ze stopów aluminium[6].

 Z uwagi na bardzo ostre wymagania dotyczące wartości dopuszczalnych w pomieszczeniach i stosunkowo małą skuteczność tradycyjnych metod redukcji hałasu niskoczęstotliwościowego całkowicie uzasadnione jest podejmowanie prac nad nowymi podejściami do zwalczania hałasu transformatorów, w tym zastosowaniu metod aktywnej redukcji.
Aktywne metody redukcji hałasu polegają na zmniejszeniu poziomu hałasu za pomocą dodatkowych źródeł energii wibroakustycznej. Źródła te, zwane wtórnymi sterowane są w taki sposób, aby poprzez zmianę warunków promieniowania źródła hałasu spowodować zmniejszenie energii akustycznej promieniowanej do środowiska, bądź poprzez oddziaływanie na wyemitowany hałas powodować zmniejszenie jego amplitudy. W pierwszym przypadku mamy do czynienia z aktywną redukcją w sensie globalnym, w drugim lokalnym (obszarom, w którym poziom hałasu został zmniejszony towarzyszą obszary, w których w wyniku zastosowania dodatkowych źródeł hałas jest większy). Schemat blokowy jednokanałowego układu aktywnej redukcji przedstawiony jest na Rys. 2. Składa się on z czujnika służącego do pomiaru parametrów generowanego hałasu, układu sterującego kształtującego sygnał kompensujący hałas, głośnika (źródła wtórnego) i mikrofonu (detektora sygnału błędu) informującego układ sterujący o efektach jego działania.
Z punktu widzenia projektanta układu aktywnej redukcji transformator energetyczny jako źródło hałasu charakteryzuje się następującymi właściwościami:
- właściwości korzystne:
- hałas wytwarzany przez transformator ma bardzo wyraźne (dominujące) składowe częstotliwościowe

Jeśli zastosujesz odpowiednie sposoby i narzędzia, cała operacja przebiegnie tak sprawnie, że nawet tego nie zauważysz. Pleśń na spoinach płytek może się pojawić zwłaszcza w pomieszczeniach wilgotnych, np. w łazience, szczególnie przy wannie lub umywalce. Ma ona postać małych, ciemnych plam. Dlaczego fugi pleśnieją Zrobiłeś fugi z silikonu sanitarnego, odpornego na wilgoć i pleśń. Dlaczego więc plamy pleśni jednak się na nich pojawiają? Winny jest tutaj nie sam silikon, ale niedbałe położenie fugi. Przy spoinowaniu powinniśmy nadać fudze odpowiedni kształt (patrz rysunki poniżej). Jeśli tego nie zrobimy – będą problemy z pleśnią.

Emulsja
źródło: http://pl.wikipedia.org; www.anc.pl; www.muratordom.pl; www.budujemydom.pl; www.budom-market.pl; www.pol-skone.pl

Sprzedaż drzwi Poznań
Natomiast tradycyjne drewniane drzwi płycinowe to drzwi zewnętrzne stosowane głównie w domach jednorodzinnych produkowane na zamówienie. Głównym elementem konstrukcyjnym takich drzwi jest rama zrobiona z drewnianych krawędziaków, usztywniona pionowymi i poziomymi słupkami (tzw. szprosami), które dzielą płaszczyznę wewnątrz ramy na mniejsze pola. Pola ograniczone szprosami nazywa się płycinami. Płyciny wypełniane są ozdobnie wykończonymi drewnianymi płytami, np. w formie kasetonów. W płycinach znajduje się materiał izolacyjny, (tradycyjnie rolę izolatora spełniało po prostu grube drewno). Drewniane drzwi płytowe. Elementem konstrukcyjnym jest rama zrobiona z krawędziaków z drewna klejonego. Ten typ drzwi swą nazwę zawdzięcza płytom pokrywającym obustronnie całą płaszczyznę skrzydeł drzwiowych. Płyty mogą być wykonane z kompozytów, stali, aluminium (pokrywa się je odpornymi na zarysowanie i ścieranie lakierami) lub z grubej wodoodpornej sklejki wykańczanej naturalną okleiną z dekoracyjnego gatunku drewna. Płyty mogą być płaskie lub mieć wytłoczenia imitujące płyciny. Przestrzeń między nimi wypełnia materiał izolacyjny oraz elementy usztywniające ramę skrzydła. Popularnym materiałem wykończeniowym drzwi tego typu są płyty wiórowe MDF lub HDF pokryte laminatami imitującymi naturalny rysunek i kolor drewna. Szkielet płytowych drzwi stalowych tworzy rama z kształtowników stalowych wzmocniona wewnętrznymi elementami (też ze stali): kształtownikami, prętami, profilowaną blachą. Wnętrze wypełnione jest izolacją z wełny mineralnej lub pianki poliuretanowej. Zewnętrzne okładziny wykonane mogą być z płyt stalowych wytłaczanych, gładkich, grubych profilowanych laminowanych płyt wiórowych, grubych płyt wiórowych z okleiną z naturalnego drewna lub grubej sklejki wodoodpornej. UWAGA! W drzwiach wejściowych do domu zewnętrzna strona musi być zrobiona z materiału odpornego na słońce, wilgoć, zmienne temperatury (lub odpowiednio zabezpieczona przed ich wpływem). Drzwi wychodzące na klatkę schodową nie muszą już być takie odporne. Ciepło i cicho Materiały stosowane do ocieplenia drzwi (wełna mineralna i pianka poliuretanowa) izolują równocześnie od hałasu. UWAGA! Drzwi wejściowe do mieszkań muszą mieć grubą izolację, która wytłumi odgłosy z klatki schodowej. A jest co wyciszać: ujadanie psów, tupot butów po posadzce i schodach, nawoływania dzieci itp. Z takimi odgłosami w bezpośrednim sąsiedztwie drzwi nie spotyka się właściciel domu jednorodzinnego. Nawet hałas uliczny dobiegający z pewnej odległości nie jest tak dokuczliwy jak odgłosy z blokowego korytarza. Dobre parametry izolacji akustycznej i cieplnej będą miały drzwi o grubości powyżej 54 mm. Podobną rolę odgrywają uszczelki, dziś wykonywane przeważnie z kauczuków silikonowych (nazywane są w skrócie EPDM). UWAGA! Dobre drzwi powinny mieć też tzw. przylgę, czyli listwę, która po ich zamknięciu (z boku od strony wewnętrznej) zachodzi na całym ich obwodzie na ościeżnicę. Drzwi o gładkich krawędziach, tzw. bezprzylgowe, choćby były bardzo grube, będą gorzej chroniły przed hałasem. Komfortowe i bezpieczne Wymieniając drzwi, trzeba zadbać, by nowe miały przynajmniej minimum zabezpieczeń przeciw włamaniu. 1.Drzwi drewniane wzmacnia się dodatkowo blachami stalowymi o grubości 0,6-0,7 mm mocowanymi obustronnie do konstrukcji. Od zewnątrz ich nie widać, bo są pokryte warstwą wykończenia z dowolnego materiału. ?Krawędzie drzwi powinny mieć stalowe opaski wzmacniające oraz bolce antywyważeniowe. ?Trzy łożyskowane regulowane zawiasy powinny być zamontowane do elementów konstrukcyjnych, tak aby niemożliwe było ich wyrwanie czy wybicie. ?Warto też zamontować dodatkowy zamek ze sztywną zapornicą umożliwiającą uchylenie drzwi. Służy on do zamykania mieszkania w czasie, kiedy przebywają w nim domownicy. Wokół zamków drzwi powinny mieć dodatkowe stalowe wzmocnienia. 2.Drzwi o konstrukcji stalowej mogą być produkowane jako drzwi antywłamaniowe. Aby drzwi mogły być za takie uznane, muszą mieć certyfikat Instytutu Mechaniki Precyzyjnej potwierdzający wymagane przez normy wskaźniki wytrzymałości dla drzwi antywłamaniowych klasy C. UWAGA! Zamki użyte w takich drzwiach też muszą mieć świadectwo klasy C. •Skrzydło drzwi montowane jest na specjalnie wzmacnianych zawiasach do stalowych ościeżnic mocno osadzonych w murze wkręcanymi i zamurowywanymi kotwami. •Konstrukcja skrzydeł, ościeżnicy oraz zamek muszą zapewnić wytrzymałość i odporność na wyważenie, wyłamanie i inne próby sforsowania. Maksymalnie w drzwiach antywłamaniowych dopuszcza się stosowanie dwóch zamków. Przeważnie jednak jest to jeden zamek, którego rygle i bolce znajdujące się na obwodzie skrzydła, wysuwane są w dwóch lub trzech kierunkach. UWAGA! Odradzamy kupno drzwi stalowych montowanych jako dodatkowe drzwi przed starymi drzwiami. Utrudniają wejście do domu, a dodatkowo nie można przed nimi położyć żadnej wycieraczki. Podsumowanie •Drzwi muszą być grube przynajmniej na 54-60 mm i mieć warstwę izolacji najlepiej z wełny mineralnej, ewentualnie z pianki poliuretanowej. •Drzwi drewniane powinny mieć wzmocnienia - blachy stalowe obustronnie, wzmocnienie z blachy w części przyzamkowej, blokady antywyważeniowe, okucia antywłamaniowe. •Drzwi stalowe i drewniane powinny mieć zamek z atestem Instytutu Mechaniki Precyzyjnej potwierdzającym klasę antywłamaniową. •Drzwi antywłamaniowe muszą mieć certyfikat klasy C wydawany przez Instytut Mechaniki Precyzyjnej.
 jczęściej drzwiami nazywa się samo ich skrzydło. Tymczasem są one zbudowane z kilku części, których liczba i rodzaj zależą od przeznaczenia oraz sposobu otwierania drzwi. Klasyczne jednoskrzydłowe drzwi wewnętrzne uchylne składają się ze skrzydła, ościeżnicy i okuć. Skrzydło drzwiowe. Do wyboru są dwa podstawowe rodzaje jego konstrukcji: płytowa i płycinowa. Drzwi płytowe są wykonane z jednej, jednolitej płyty z materiałów drewnopochodnych lub też cienką płytą okleja się drewnianą ramę. To drugie rozwiązanie stosuje się częściej. Pustą przestrzeń między płytami wypełnia się płytami wiórowymi, kartonowymi o budowie plastra miodu lub paskami płyty pilśniowej, układanymi w jodełkę. Krawędzie skrzydła również okleja się płytą wykończeniową, dzięki czemu tworzy ono jednorodną całość. Płycinowa konstrukcja skrzydła składa się z dwóch elementów: ramy i jej wypełnienia, nazywanego płycinami. Rama zazwyczaj jest drewniana (z drewna litego lub klejonego warstwowo), a płyciny wykonuje się z drewna litego, sklejki, tworzyw sztucznych, szkła. Drzwi płycinowe mają urozmaiconą powierzchnię, płyciny bowiem mogą mieć różne kształty i wymiary. Producenci oferują również drzwi płytowo-płycinowe. Są rozwiązaniem pośrednim: na drewnianą ramę, jak w konstrukcji płytowej, nakłada się płytę drewnopodobną z tłoczeniami w kształcie płycin. Wyróżnia się drzwi przylgowe
źródło: http://www.sprzedazokien.pl; www.budujemydom.pl; www.muratordom.pl; budom-market.pl; www.pol-skone.pl

Drzwi

Drzwi wewnętrzne są szczególnym rodzajem przegrody: dzielą i jednocześnie łączą pomieszczenia, izolują je akustycznie i termicznie, a także stanowią istotny element wnętrza. Drewno. Do wytwarzania drzwi stosuje się drewno lite lub klejone warstwowo. Drewno klejone jest bardziej popularne, zarówno dzięki dobrym parametrom technicznym, jak i niższej cenie. Szkło. Stosuje się jako wypełnienie w drzwiach płytowych. Wykorzystuje się szkło przezroczyste, półprzezroczyste, matowe, barwione, witrażowe lub ornamentowe zwykłe, hartowane i klejone. Coraz większą popularnością cieszą się pełne drzwi szklane – taflę szkła zabezpieczają jedynie wąskie ramy aluminiowe lub drewniane; możliwe jest wykonanie bez ram: taflę ujmują jedynie zawiasy i tzw. pochwyt, stosowany zamiast klamki. Aby takie drzwi były bezpieczne w użytkowaniu, używa się na nie szkła hartowanego lub klejonego. Jeśli szyba ulegnie stłuczeniu, szkło hartowane rozsypie się na kawałki o nieostrych brzegach. Jeśli zaś będzie ze szkła klejonego, folia zabezpieczająca zapobiegnie rozsypaniu się szyby na kawałki. Współczesna technika klejenia warstwowego pozwala bowiem na budowę wytrzymałej i odpornej na paczenie się konstrukcji drzwi. Najczęściej stosowane przez producentów gatunki drewna to sosna, dąb, buk, mahoń i jesion. Płyty drewnopochodne. Są to gładkie lub tłoczone płyty wiórowe albo pilśniowe – zwykłe, MDF i HDF. Na drzwi najczęściej stosuje płyty MDF (twarde) i HDF (bardzo twarde). Różnią się one sposobem wytwarzania oraz gęstością, od której zależą walory użytkowe gotowych drzwi – im gęstość materiału jest większa, tym mniej się one paczą. Gęstość płyt MDF wynosi od 650 do 850 kg/m3, a podstawowym surowcem do ich produkcji są włókna drewna świerkowego lub sosnowego. Płyty HDF zaś mają gęstość powyżej 850 kg/m3 (o ok. 50% większą niż lite drewno) i wytwarza się je ze zrębków drewna. Płyty MDF i HDF są lżejsze od litego drewna i bardziej od niego odporne na pękanie oraz rozszczepianie. Jakie wybrać drzwi zewnętrzne? (fot. Sokółka) Na rynku jest sporo firm oferujących dobrej jakości drzwi wejściowe z drewna, stali i z PVC. Kupić można także drzwi z aluminium i włókna szklanego, ale w domach jednorodzinnych stosuje się je rzadko. Drewniane. Najczęściej są z drewna sosnowego albo świerkowego, rzadziej – z drewna liściastego (dębowe, jesionowe) lub egzotycznego (teak, mahoń). Najlepiej, gdy rama skrzydła jest wykonana z drewna klejonego, bo jest odporniejsze na paczenie się. Drzwi mogą być wzmocnione blachami stalowymi ukrytymi pod okładzinami z drewna. Powierzchnia skrzydeł drzwi drewnianych może być gładka lub ozdobiona listwami bądź kasetonami. Przed wilgocią i wpływami atmosferycznymi zabezpieczane są impregnatami i lakierem albo akrylową emalią chemoutwardzalną. Wykończenie może być przezroczyste lub kryjące słoje drewna. Stosuje się też pokrycia z forniru albo powłoki winylowe. Z PVC. Profile mogą być usztywnione wkładkami stalowymi lub aluminiowymi, wentylowane i uszczelniane pianką poliuretanową. Drzwi z PVC mają trwałe kolory, ale jeśli zostaną uszkodzone, ich powierzchni nie można odnowić. Nie da się ich pomalować, można jedynie zatuszować drobne uszkodzenia specjalnymi preparatami. Drzwi wejściowe można kupić w wersji otwieranej na zewnątrz (lepszy wariant) i do wewnątrz. Najczęściej sprzedawane są w kilku podstawowych kolorach, ale za dopłatą (ok. 300 zł) można zamówić drzwi pomalowane na dowolny kolor. Mogą być wyposażone w wizjer i np. trzypunktowy zamek bolcowy wpuszczany (bez wkładki) i dwa zawiasy z blokadą antywyważeniową lub zamek wielopunktowy albo dwa niezależne zamki bolcowe trzypunktowe wpuszczane na wkładkę patentową Stalowe. W takich drzwiach ze stali ocynkowanej są głównie ościeżnice, ramy i ruszt usztywniający, ale blachą stalową może być też obłożone całe skrzydło – takie drzwi najczęściej są powleczona folią PVC – jednokolorową albo imitującą drewno. Są również drzwi, w których płyty stalowe mocowane są do ramy drewnianej i wykańczane lakierem lub folią z wytłoczonym rysunkiem słojów drewna. Aluminiowe. Mają ramy z dwu- lub trzykomorowych profili. Wypełniane są najczęściej szybami ze szkła hartowanego lub panelami z blachy aluminiowej, ale do domów jednorodzinnych najlepiej nadają się wersje wykończone okleinami drewnopodobnymi. Mają ocieplenie z pianki poliuretanowej. Drzwi aluminiowe są wytrzymałe, lecz łatwo ulegają wgnieceniom. Jak montować drzwi zewnętrzne? Montaż drzwi zewnętrznych przebiega podobnie jak wymiana innych drzwi i okien, z tym że ze względu na znaczny ciężar skrzydła oraz częstotliwość jego otwierania i zamykania zamocowanie ościeżnicy powinno być szczególnie staranne: najlepiej użyć w tym celu kołków rozprężnych (dybli) i każdy stojak ościeżnicy zamocować przynajmniej w trzech miejscach. Jeśli ściana jest trójwarstwowa i drzwi montowane są w linii ocieplenia, konieczne jest użycie specjalnych kątowników przeznaczonych do montażu drzwi zewnętrznych. By były ciepłe i ciche Drzwi zewnętrzne muszą spełniać wymogi bezpieczeństwa oraz izolacyjności cieplnej i akustycznej. Według normy, współczynnik przenikania ciepła U drzwi wejściowych nie powinno przekraczać 2,6 W/(m2 •K). O izolacyjności cieplnej drzwi decyduje masa skrzydła oraz warstwa ocieplenia umieszczonego w ramie. Może to być wełna mineralna, styropian lub pianka poliuretanowa. Drzwi wejściowe powinny mieć też dobrą izolacyjność akustyczną, to znaczy nie mniejszą niż 30 dB. Uwaga! Nie wszyscy producenci podają ten parametr. Drzwi antywłamaniowe To drzwi oznaczone klasą C. Producent, określając drzwi jako antywłamaniowe ma obowiązek wydać dla nich deklarację zgodności z aprobatą techniczną bądź przekazać klientowi kopie świadectwa lub certyfikat (wydawane przez jednostki lub laboratoria akredytowane przez Polskie Centrum Akredytacyjne). Przy czym nie jest konieczne – jak się błędnie przyjmuje – zamieszczanie na drzwiach tabliczki znamionowej potwierdzającej klasę C. Drzwi antywłamaniowe muszą być wyposażone przynajmniej w dwa zamki lub jeden wielopunktowy. Takie drzwi podnoszą znacząco bezpieczeństwo tylko pod warunkiem, że w oknach zamontowane są szyby antywłamaniowe i zabezpieczenia przeciwwyważeniowe. Jak wynika bowiem ze statystyk policyjnych, włamania do domów jednorodzinnych w 80% dokonywane są właśnie przez okna, a większość tych włamań polega na wyważeniu skrzydeł bez wybijania szyby. Drzwi zewnętrzne powinny być dla złodzieja barierą nie do przebycia. Dlatego też bezpieczeństwo jest jednym z głównych kryteriów przy ich wyborze. Warto jednak zadbać, aby drzwi naszego domu były również odporne na działanie warunków atmosferycznych, ciepłe i dźwiękoszczelne. Wzornictwo, kolor i wielkość drzwi zewnętrznych powinny pasować do architektury budynku. Designerzy reprezentują w tym wypadku dwa skrajnie różne podejścia. Pierwsze z nich polega na zharmonizowaniu wyglądu drzwi z wyglądem elewacji (tradycyjne w wyglądzie dla ścian stylizowanych na stare – oszczędne i "chłodne" dla fasad nowoczesnych), drugie zaś na świadomym wykorzystaniu kontrastu (jeżeli w wystroju domu przeważają linie poziome warto, aby drzwi miały jakiś pionowy akcent). Wygląd skrzydeł można też dobrać w taki sposób, aby pasowały do stylistyki oraz koloru okien. Drzwi powinny być jednak zawsze dopasowane do wielkości domu oraz jego proporcji. Wymiary drzwi zewnętrznych regulują przepisy. Muszą mieć minimum 90 cm szerokości i co najmniej 200 cm wysokości. Przy drzwiach dwuskrzydłowych jedno ze skrzydeł musi mieć minimum 90 cm szerokości (wymiary drugiego są dowolne). Producenci oferują tak szeroką gamę gotowych wzorów, że bez trudu można dobrać skrzydło drzwiowe, którego wygląd będzie odpowiadał naszym potrzebom. Dla szczególnych indywidualistów istnieje oczywiście możliwość złożenia indywidualnego zamówi
źródło: www.budujemydom.pl; www.muratordom.pl; www.budom-market.pl; www.pol-skone.pl

Sklepy z drzwiami Poznań

Drzwi antywłamaniowe, oprócz życzliwego i czujnego sąsiada, to jeden z najprostszych i najskuteczniejszych sposobów na zabezpieczenie domu przed włamaniem. Drzwi antywłamaniowe mają swoich zwolenników i przeciwników. Pierwsi twierdzą, że w dzisiejszym świecie bezpieczny dom to dom porządnie zamknięty. Drudzy wierzą w sens takiego rozwiązania tylko w przypadku, kiedy odpowiednio zabezpieczony jest cały budynek. Według statystyk włamania do domów jednorodzinnych najczęściej dokonywane są przez drzwi balkonowe, okna oraz drzwi wejściowe. Aby dom był bezpieczny, trzeba poznać wszystkie jego słabe punkty i dobrać odpowiednie rozwiązania. Drzwi klasy C zabezpieczą główne wejście i będą stanowiły argument podczas negocjacji stawki ubezpieczenia. Stolarkę antywłamaniową najlepiej kupić u producenta lub autoryzowanego przedstawiciela – daje nam to większą szansę, że wyrób spełni wszystkie wymagane kryteria, sprzedawca będzie w stanie odpowiedzieć na nasze pytania, dostaniemy do wglądu konieczne atesty i certyfikaty. Drzwi klasy C zabezpieczą główne wejście i będą stanowiły argument podczas negocjacji stawki ubezpieczenia Do tego będziemy mogli zamówić autoryzowany montaż wykonany przez ekipę, która dobrze zna wybrany przez nas model drzwi. Kupowanie drzwi w przypadkowych punktach sprzedaży, gdzie handlowiec często wie o produkcie nie więcej niż kupujący, jest ryzykowne, choć oczywiście wykonalne. Trzeba tylko lepiej się przygotować do zakupu – przed wizytą w sklepie samodzielnie określić, jakie drzwi są nam potrzebne, a potem dokładnie sprawdzić „dokumenty” produktu. Warto zapytać, które firmy oferują drzwi antywłamaniowe z wkładkami budowlanymi. Po zakończeniu budowy wymienia się wkładkę uniemożliwiając dostanie się do domu osobom pracującym przy jego budowie. Na co zwracać uwagę - informacje praktyczne Zamek wielopunktowy (fot. Dierre Polska) Ościeżnica, skrzydło i zamek muszą wytrzymać próby wyważenia, wyłamania lub przewiercenia. Najlepszy sposób montażu stalowej ościeżnicy to zamocowanie jej do muru za pomocą kotew i obmurowanie. Zbudowane ze stalowej ramy skrzydło jest wzmocnione kratownicą z metalowych prętów. Przestrzeń pomiędzy nimi wypełnia izolacja termiczna i akustyczna – z pianki poliuretanowej, wełny mineralnej lub styropianu. Całość przykryta jest blachą stalową grubości ok. 1,5-2 mm. Przez połączenie kratownicy z blachą drzwi są bardziej sprężyste, a w konsekwencji wytrzymalsze. Jeszcze trudniejsze do sforsowania jest skrzydło, w którego konstrukcji znajdują się obrotowe pręty stalowe – przekręcają się podczas próby przecięcia, uniemożliwiając pracę narzędziom tnącym. Zawiasy w drzwiach powinny „chodzić lekko, zapewniając płynne otwieranie i zamykanie, a jednocześnie uniemożliwić wyjęcie skrzydła z ościeżnicy. Dlatego też na skrzydle znajdują się bolce antywyważeniowe, które w przypadku przecięcia zawiasów dodatkowo utrzymają skrzydło w ościeżnicy. Kolejnym zabezpieczeniem uniemożliwiającym wyważenie drzwi może być zamontowany metalowy próg – ogranicza możliwość podważenia skrzydła. Ważnym elementem drzwi antywłamaniowych jest atestowany, wpuszczany zamek centralny z wymienną wkładką, o klasie odporności C. Uruchamia on rygle, które wysuwają się w kilku kierunkach. Dobrze zabezpieczone drzwi mają ich nawet 14, słabiej – tylko 4. Większa liczba rygli podnosi odporność drzwi na próbę wyważenia, ale też ich cenę. Rygle mają najczęściej 14 mm średnicy i wysuwają się w trzech kierunkach. Jeżeli wysuwają się również w dół, należy pamiętać o czyszczeniu otworów, by nie zalegał w nich piach czy inne zanieczyszczenia. Zamek od zewnątrz powinien być zabezpieczony osłonkami z mocnej stali, które uniemożliwią jego przewiercenie. Dodatkowo można zamontować zamki pomocnicze. Wierzchni zamek powinien mieć odlewany korpus i zaczep, a wkładkę bębenkową zabezpieczoną przed przewierceniem. Warto uzbroić drzwi w sztywną zapornicę (odpowiednik tradycyjnego łańcucha), wizjer lub gałkę. Za dodatki czasami trzeba dopłacić, choć niektórzy producenci dają je w wyposażeniu standardowym. Klucz powinien mieć zastrzeżone kopiowanie i jak największą liczbę kombinacji kodu. Dzięki temu będziemy mieli pewność, że nikt nieupoważniony nie będzie mógł dorobić klucza. Polska norma kombinacji wynosi 60 tysięcy, zdarza się, że producenci proponują nawet do 4 miliardów. Tradycyjny zamek można zastąpić sterowanym elektronicznie. Otwieranie następuje wówczas za pomocą kodu, karty magnetycznej czy pilota na podczerwień. Najnowocześniejszym rozwiązaniem, dotychczas znanym jedynie z filmów, jest zamek biometryczny – otwierany za pomocą odcisku palca. Wiele zamków elektronicznych ma podwójny system otwierania – w przypadku awarii jednego z nich bez problemu można otworzyć drzwi drugim. Ich konstrukcja jest podobna do zamka tradycyjnego – oprócz elementów mechanicznych zastosowano w nich sterowanie elektroniczne. Niektóre zamki mają zamontowany czujnik nacisku, uruchamiający alarm w przypadku próby wyważenia drzwi lub manipulacji przy zamku. Na co zwracać uwagą przy zakupie drzwi antywłamaniowych? Liczba i jakość zamków – drzwi dobrej klasy mają najczęściej jeden zamek z bolcami lub sztabami wysuwanymi co najmniej w trzech kierunkach. Niektóre zamki są fabrycznie przystosowane do współpracy z systemem alarmowym. Mogą mieć czujniki nacisku lub udaru – uruchomią podczas próby włamania system alarmowy. Sposób kotwienia ościeżnicy – dla bezpieczeństwa jest co najmniej tak samo ważny jak wytrzymałość samych drzwi. Izolacja cieplna – drzwi antywłamaniowe mogą być ocieplone lub nieocieplone. Gdy montowane są jako drzwi zewnętrzne powinny być ocieplone. Regulacja kasetonu – montując drzwi nie mające możliwości regulacji dolnej ich części możemy uniemożliwić jakiekolwiek późniejsze zmiany w wysokości posadzki. Drzwi wewnętrzne są szczególnym rodzajem przegrody: dzielą i jednocześnie łączą pomieszczenia, izolują je akustycznie i termicznie, a także stanowią istotny element wnętrza. Epoka drzwi typowych dla poszczególnych rodzajów pomieszczeń dawno już minęła. Teraz mamy wprost nieograniczone możliwości wyboru ich wzorów, faktur i kolorów. Dostępne w handlu drzwi różnią się także budową, materiałem, z jakiego zostały wykonane, wymiarami, sposobem otwierania i wykończeniem powierzchni. Drewno. Do wytwarzania drzwi stosuje się drewno lite lub klejone warstwowo. Drewno klejone jest bardziej popularne, zarówno dzięki dobrym parametrom technicznym, jak i niższej cenie. Współczesna technika klejenia warstwowego pozwala bowiem na budowę wytrzymałej i odpornej na paczenie się konstrukcji drzwi. Najczęściej stosowane przez producentów gatunki drewna to sosna, dąb, buk, mahoń i jesion. Płyty drewnopochodne. Są to gładkie lub tłoczone płyty wiórowe albo pilśniowe – zwykłe, MDF i HDF. Na drzwi najczęściej stosuje płyty MDF (twarde) i HDF (bardzo twarde).

Jakie okna...
Proszę o informację jakie wybrać okna i czym się kierować przy wyborze producenta? Na co zwracać uwagę? Kupiłem dom, który ma 18 lat i stare okna - pierwsze plastiki, które na pewno wymienię.

Porada 1. Ważne pytania przy zakupie okien platikowych
Zakup okien to poważny wydatek, zatem taka decyzja nie powinna być podejmowana pochopnie. Dobre okna powinny cechować się bezawaryjnością przez wiele, wiele lat. Proponuję zatem zapytać:
- o klasę profilu (dopuszczalna na rynku UE – klasa A),
- o grubość ścianek konstrukcyjnych (min. 2,8 mm),
- o szerokość komór wewnętrznych (optymalnie 5 mm),
- jakie maks. wymiary skrzydła dopuszcza Aprobata Techniczna na dany profil,
- o ilość punktów ryglowania skrzydła do ramy i sposób rozmieszczenia zaczepów (dla okien RU min. co 80 cm po obwodzie – ma to bezpośredni wpływ na szczelność),
- o standardowe zabezpieczenia przeciwwyważeniowe (min. 1 grzybek na skrzydło),
- o standardowe systemy rozszczelnienia i wentylacji,
- czy okucie posiada możliwość
źródło: www.budujemydom.pl; www.muratordom.pl; budom-market.pl; www.pol-skone.pl

Drzwi Wielkopolska

Najczęściej drzwiami nazywa się samo ich skrzydło. Tymczasem są one zbudowane z kilku części, których liczba i rodzaj zależą od przeznaczenia oraz sposobu otwierania drzwi. Klasyczne jednoskrzydłowe drzwi wewnętrzne uchylne składają się ze skrzydła, ościeżnicy i okuć. Skrzydło drzwiowe. Do wyboru są dwa podstawowe rodzaje jego konstrukcji: płytowa i płycinowa. Drzwi płytowe są wykonane z jednej, jednolitej płyty z materiałów drewnopochodnych lub też cienką płytą okleja się drewnianą ramę. To drugie rozwiązanie stosuje się częściej. Pustą przestrzeń między płytami wypełnia się płytami wiórowymi, kartonowymi o budowie plastra miodu lub paskami płyty pilśniowej, układanymi w jodełkę. Krawędzie skrzydła również okleja się płytą wykończeniową, dzięki czemu tworzy ono jednorodną całość. Płycinowa konstrukcja skrzydła składa się z dwóch elementów: ramy i jej wypełnienia, nazywanego płycinami. Rama zazwyczaj jest drewniana (z drewna litego lub klejonego warstwowo), a płyciny wykonuje się z drewna litego, sklejki, tworzyw sztucznych, szkła. Drzwi płycinowe mają urozmaiconą powierzchnię, płyciny bowiem mogą mieć różne kształty i wymiary. Producenci oferują również drzwi płytowo-płycinowe. Są rozwiązaniem pośrednim: na drewnianą ramę, jak w konstrukcji płytowej, nakłada się płytę drewnopodobną z tłoczeniami w kształcie płycin. Wyróżnia się drzwi przylgowe i bezprzylgowe, różniące się sposobem wykończenia krawędzi. Przylgowe mają specjalne pionowe wycięcia na krawędziach skrzydeł, zwiększające powierzchnię przylegania skrzydła do ościeżnicy. Drzwi bezprzylgowe takich wycięć nie mają. Ościeżnica (futryna). Jest to rama, którą nakłada na otwór drzwiowy i osadza w niej skrzydło drzwi. Ościeżnicę najczęściej kupuje się razem ze skrzydłem. Współcześnie produkowane drzwi mają ościeżnice z regulowaną szerokością (np. od 7,5 do 9,5 cm czy od 9,5 do 11,5 cm), dzięki czemu można je dopasować do grubości ściany. Nie trzeba więc połączenia ościeżnicy ze ścianą maskować dodatkową listwą. Okucia. Drzwi uchylne zawiesza się na zawiasach, najczęściej dwóch, ale niektórzy producenci dodają jeszcze trzeci (po środku). Jakość zawiasów i ich zamocowanie wpływają na trwałość oraz komfort eksploatacji drzwi. Zawiasy bowiem muszą udźwignąć ciężar skrzydła, od nich też zależy, z jaką łatwością drzwi będą się otwierały i czy w czasie otwierania będą skrzypiały. Następny element to klamki, z szyldem czy rozetkami, lub pokrętła. W niektórych modelach montowane są również zamki otwierane za pomocą klucza. Sposób wykończenia powierzchni drzwi zależy przede wszystkim od rodzaju materiału, z jakiego są wykonane. Drzwi drewniane można kupić lakierowane bezbarwnie, pokryte okleiną lub pomalowane farbami akrylowymi. Najczęściej wykańcza się je tak, aby powłoka podkreślała naturalny rysunek słojów drewna (lakier bezbarwny) lub do niego nawiązywała (drewnopodobny laminat albo okleina naturalna, czyli fornir). Farby kryjące stosuje się rzadziej. Drzwi z płyt drewnopochodnych również pokrywa się farbami akrylowymi lub okleiną. Do wyboru są okładziny drewnopodobne lub z jednobarwnego laminatu oraz farby kryjące. Firmy oferują zazwyczaj drzwi w tzw. kolorach podstawowych, np. białym, brązowym czy popielatym, oraz w kolorach na zamówienie – np. zielone czy niebieskie. Za te drugie trzeba zapłacić od 15 do 20% więcej. Niektóre firmy sprzedają również drzwi z niewykończoną powierzchnią. Po zamontowaniu można je pomalować na kolor pasujący do pozostałych elementów wyposażenia wnętrza, albo też okleić okleiną jednobarwną czy imitującą buk, orzech, jesion, dąb, mahoń. 1) Zmontowanie ościeżnicy z gotowych elementów dostarczonych razem z drzwiami i ustabilizowanie ościeżnicy klinami z prawej: 2) Wstawienie rozpórek w dolnej i środkowej części ościeżnicy i sprawdzenie, czy szerokość górnej części jest taka sama. Rozpórki wstawia się po to, by nie doszło do wypaczenia ościeżnicy wskutek pęcznienia pianki montażowej Wywiercenie otworów na kołki w stojakach (pionowych elementach) ościeżnicy. Z każdej strony powinny znaleźć się co najmniej dwa takie otwory z lewej: 4) Ostrożne wstrzyknięcie pianki montażowej tak, by nie wypaczyła ościeżnicy z prawej: 5) Usunięcie nadmiaru pianki Wymiana drzwi wewnętrznych Drzwi wewnętrzne nie muszą spełniać wysokich wymogów wytrzymałościowych, ale oprócz prawidłowego montażu powinny być trwałe i stylistycznie pasować do wnętrza. Kłopotliwa może się okazać wymiana drzwi z ościeżnicą metalową, która często jest uwięziona dołem w wylewce cementowej. Demontażu takich drzwi nie da się przeprowadzić bez uszkodzenia tynków i posadzki. Ale od hałaśliwego i rujnującego posadzki kucia może być czasem łatwiejsze odcięcie dołu ościeżnicy palnikiem. (fot. Interdoor) Niezależnie od sposobu usunięcia starej ościeżnicy wymianę drzwi dobrze jest zaplanować łącznie z remontem ścian i podłóg. Wprawdzie można zamówić nowe skrzydła drzwiowe dopasowane do starych ościeżnic, ale takie skrzydła będą droższe, a stara ościeżnica może je szpecić. Jakie wybrać? Nowe drzwi wewnętrzne możemy wybierać spośród drewnianych, z płyt drewnopochodnych, a nawet szklanych. Drewniane. Mogą być z drewna litego lub klejonego warstwowo – te są bardziej popularne, głównie ze względu na niższą cenę i bardzo dobre parametry techniczne: wysoką wytrzymałość i odporność na paczenie się. Najczęściej stosowane gatunki drewna to: sosna, dąb, buk, mahoń i jesion. Z płyty drewnopochodnych. Mogą to być gładkie lub tłoczone płyty wiórowe albo pilśniowe – zwykłe, MDF i HDF. Najczęściej stosuje się płyty MDF (twarde) i inaczej wytwarzane HDF (bardzo twarde) o większej gęstości. Im jest ona większa, tym materiał trwalszy i drzwi mniej się paczą. Oba rodzaje płyt są bardziej odporne na pękanie oraz rozszczepianie niż lite drewno. Drzwi wewnętrzne z płyty MDF, w przeciwieństwie do naturalnego drewna, nie mają naturalnych pęknięć ani sęków. Są materiałem jednorodnym, przez co nie ulegają wypaczeniu ani rozsychaniu. Mogą być malowane lub okleinowane naturalnymi fornirami (np. buk, dąb, klon, teak, wenge, jatoba) Szklane. Skrzydła mogą mieć wąskie ramy aluminiowe albo drewniane, ale mogą też być bezramowe: taką bezramową taflę szkła zawiesza się bezpośrednio na zawiasach, a zamiast klamki stosuje pochwyt. Aby drzwi były bezpieczne, wykonuje się je ze szkła hartowanego lub klejonego. Zbita szyba hartowana rozsypuje się na kawałki o nieostrych brzegach, a folia zabezpieczająca szkło klejone zapobiega jego rozsypaniu się na kawałki.
Zmontowanie ościeżnicy z gotowych elementów dostarczonych razem z drzwiami i ustabilizowanie ościeżnicy klinami z prawej: 2) Wstawienie rozpórek w dolnej i środkowej części ościeżnicy i sprawdzenie, czy szerokość górnej części jest taka sama. Rozpórki wstawia się po to, by nie doszło do wypaczenia ościeżnicy wskutek pęcznienia pianki montażowej Wywiercenie otworów na kołki w stojakach (pionowych elementach) ościeżnicy. Z każdej strony powinny znaleźć się co najmniej dwa takie otwory z lewej: 4) Ostrożne wstrzyknięcie pianki montażowej tak, by nie wypaczyła ościeżnicy z prawej: 5) Usunięcie nadmiaru pianki Wymiana drzwi wewnętrznych Drzwi wewnętrzne nie muszą spełniać wysokich wymogów wytrzymałościowych, ale oprócz prawidłowego montażu powinny być trwałe i stylistycznie pasować do wnętrza. Kłopotliwa może się okazać wymiana drzwi z ościeżnicą metalową, która często jest uwięziona dołem w wylewce cementowej. Demontażu takich drzwi nie da się przeprowadzić bez uszkodzenia tynków i posadzki. Ale od hałaśliwego i rujnującego posadzki kucia może być czasem łatwiejsze odcięcie dołu ościeżnicy palnikiem. (fot. Interdoor) Niezależnie od sposobu usunięcia starej ościeżnicy wymianę drzwi dobrze jest zaplanować łącznie z remontem ścian i podłóg. Wprawdzie można zamówić nowe skrzydła drzwiowe dopasowane do starych ościeżnic, ale takie
źródło: www.budujemydom.pl; www.muratordom.pl; budom-market.pl; www.pol-skone.pl

Wielkopolska drzwi
Drzwi zewnętrzne powinny być dla złodzieja barierą nie do przebycia. Dlatego też bezpieczeństwo jest jednym z głównych kryteriów przy ich wyborze. Warto jednak zadbać, aby drzwi naszego domu były również odporne na działanie warunków atmosferycznych, ciepłe i dźwiękoszczelne. Wzornictwo, kolor i wielkość drzwi zewnętrznych powinny pasować do architektury budynku. Designerzy reprezentują w tym wypadku dwa skrajnie różne podejścia. Pierwsze z nich polega na zharmonizowaniu wyglądu drzwi z wyglądem elewacji (tradycyjne w wyglądzie dla ścian stylizowanych na stare – oszczędne i "chłodne" dla fasad nowoczesnych), drugie zaś na świadomym wykorzystaniu kontrastu (jeżeli w wystroju domu przeważają linie poziome warto, aby drzwi miały jakiś pionowy akcent). Wygląd skrzydeł można też dobrać w taki sposób, aby pasowały do stylistyki oraz koloru okien. Drzwi powinny być jednak zawsze dopasowane do wielkości domu oraz jego proporcji. Wymiary drzwi zewnętrznych regulują przepisy. Muszą mieć minimum 90 cm szerokości i co najmniej 200 cm wysokości. Przy drzwiach dwuskrzydłowych jedno ze skrzydeł musi mieć minimum 90 cm szerokości (wymiary drugiego są dowolne). Producenci oferują tak szeroką gamę gotowych wzorów, że bez trudu można dobrać skrzydło drzwiowe, którego wygląd będzie odpowiadał naszym potrzebom. Dla szczególnych indywidualistów istnieje oczywiście możliwość złożenia indywidualnego zamówienia (zarówno jeśli chodzi o wymiary, jak i o wzory, kolory, a także rodzaje zabezpieczeń). Należy jednak pamiętać, że takie drzwi mogą być do 40% droższe od standardowych. Przed złożeniem zamówienia warto przemyśleć w jaki sposób będą zamykały się drzwi – do wewnątrz, czy na zewnątrz. Specjaliści są zgodni, że drugi wariant jest bardziej korzystny. Po pierwsze takie skrzydło znacznie trudniej jest wypchnąć z zawiasów, po drugie drzwi są szczelniejsze, ponieważ wiatr dociska je do ościeżnicy. BOGATY WYBÓR Przy zakupie drzwi zewnętrznych można wybierać pomiędzy rozmaitymi materiałami. Skrzydła wytwarzane są bowiem z: drewna, utwardzonego PVC, włókna szklanego, stali oraz aluminium. Drzwi drewniane Rama skrzydła powinna być wykonana z drewna klejonego. Laminat zapobiega bowiem odkształcaniu się konstrukcji pod wpływem wilgoci. Do wykonania drzwi wykorzystuje się najczęściej drewno sosnowe i świerkowe. Warto jednak zainteresować się również wyrobami z drewna drzew liściastych (dąb, jesion) oraz egzotycznych (m.in. mahoń), gdyż wielu specjalistów od wzornictwa uznaje ich estetykę za niezwykle ciekawą. Do wytwarzania skrzydeł producenci nie bardzo chętnie stosują płyty drewnopochodne HDF. Mogą one być płaskie lub wytłaczane oraz pokryte naturalnym drewnianym fornirem, okleiną, laminatem (o strukturze drewna), malowane bądź też lakierowane. Wzmocnienie drzwi drewnianych może stanowić stalowa blacha ukryta pod okładzinami. Do niewątpliwych zalet drzwi drewnianych należy ich dobra izolacyjność akustyczna i termiczna, a także bardzo mała rozszerzalność cieplna. Główną wadą jest natomiast wrażliwość na zmiany wilgotności. Eliminuje się ją poprzez impregnację drewna oraz nakładanie fornirów lub powłok malarskich, winylowych itp. Drzwi z utwardzonego PVC Rama skrzydła zbudowana jest z wielokomorowych profili PVC wzmocnionych wkładami ze stali ocynkowanej lub aluminium. Dla polepszenia izolacyjności cieplnej i akustycznej poszczególnych elementów stosowana jest pianka poliuretanowa. W ramie osadzone są gładkie lub wytłaczane panele z PVC (również ocieplone pianką). Producenci dbają, aby ilość dostępnych kształtów i kolorów owych paneli była jak największa. Drzwi z PVC mogą być barwione na etapie produkcji materiału lub wykończone folią, okleiną z PVC. Warto nadmienić, że ten rodzaj drzwi charakteryzują najlepsze współczynniki dźwiękochłonności oraz dobra izolacyjność cieplna. Wśród zalet wymienić należy z pewnością ich lekkość, łatwość montażu i utrzymania w czystości oraz niską cenę. Do największych wad zaliczyć należy natomiast to, że zniszczonego skrzydła nie można naprawić. Możliwe jest tylko niwelowanie drobnych uszkodzeń specjalną pastą. Drzwi z włókna szklanego Fiberglass – kompozyt poliestrowo-szklany (popularnie zwany włóknem szklanym) to nowoczesny materiał, który łączy w sobie: lekkość wytrzymałość i odporność aluminium, brak konieczności konserwacji i łatwość pielęgnacji, którą oferuje PCV, a także ciepło i wygląd drewna. Drzwi wykonane z fiberglassu nie rozsychają się, są odporne na działanie słońca i wilgoci, mają bardzo dobre parametry termoizolacyjne i akustyczne. Skrzydła mogą być gładkie lub tłoczone w nowoczesnych wzorach oraz wykończone lakierem w dowolnym kolorze (w trakcie eksploatacji mogą być dowolnie przemalowywane). Drzwiom można również nadać strukturę drewna i tradycyjne tłoczenia, dzięki czemu do złudzenia przypominają drzwi drewniane. Drzwi z kompozytu poliestrowo-szklanego charakteryzują się wysoką wytrzymałością mechaniczną, dzięki czemu nie wymagają dodatkowego usztywnienia profilami stalowymi. Mają więc mniejszą wagę i grubość skrzydła niż drzwi z PVC, aluminium czy drewna. Wypełnione w całości utwardzoną pianą poliuretanową cechują się niewielką wagą, doskonałą izolacyjnością cieplną i małą wydłużalnością termiczną. Warto jednak podkreślić, że drzwi z włókna szklanego nie należą do tanich. Drzwi stalowe Ze stali ocynkowanej mogą być wykonane zarówno ościeżnice, ramy oraz wzmacniający ruszt (drzwi antywłamaniowe), jak i całe skrzydło. Niektórzy producenci przytwierdzają natomiast płyty stalowe do ramy drewnianej. Drzwi ocieplone są sztywną pianką poliuretanową. Powierzchnia blachy powlekana jest zazwyczaj folią PVC (o różnych kolorach i fakturach) lub lakierowana na dowolny kolor. Może być również wytłaczana lub pokryta płytą HDF. Ten rodzaj drzwi dzięki swojej konstrukcji jest bardzo odporny na rozbicie, wyważenie i inne zabiegi włamywaczy. Wytrzymałość jest jednak okupiona znacznym ciężarem drzwi. Drzwi aluminiowe Ramy skrzydeł wykonane są z wielokomorowych profili aluminiowych. Aluminiowe są również panele wypełniające ramę (ocieplone pianką poliuretanową, poliamidem zbrojonym włóknem węglowym, styropianem lub wełną mineralną). Powierzchnia metalu może być anodowana (kontrolowane poddawanie powierzchni aluminium procesowi utleniania, w wyniku którego można uzyskać różne barwy), malowana proszkowo lub wykończona okleiną. Drzwi aluminiowe charakteryzuje duża dźwiękochłonność (lepsza niż skrzydeł drewnianych), trwałość i sztywność konstrukcji. Zmiana ich koloru jest możliwa dzięki lakierowaniu proszkowemu. Są mało odporne na uszkodzenia mechaniczne np. wgniecenia. Ich design pasuje raczej do domów nowoczesnych niż do tradycyjnych. PRZESZKLENIA Drzwi zewnętrzne mogą być częściowo przeszklone. Używa się do tego celu szyb: podwójnych, potrójnych lub zespolonych. Przeszklenia mogą być ponadto wykonane z szyb: antywłamaniowych, ognioodpornych lub nawet kuloodpornych. W drzwiach zewnętrznych stosuje się szkło: przezroczyste, matowe, weneckie (półprzepuszczalne), antisol oraz fusingowe (metoda fusingu polega na wtapianiu w masę szklaną różnokolorowego szkła oraz tlenków metali). Szyba może być podzielona szprosami, które mogą być zamontowane w przestrzeni między taflami szkła lub naklejane na powierzchnię okienka. Spotykane są również szprosy, które można w razie potrzeby zdemontować. Drzwi antywłamaniowe nie powinny mieć jednak zbyt dużych przeszkleń, ponieważ osłabiają one skrzydło (nawet jeśli wykonane są z najmocniejszych szyb antywłamaniowych klasy P8). IZOLACYJNOŚĆ W ścianie jednowarstwowej drzwi powinny być umieszczone w połowie jej grubości W ścianie dwuwarstwowej drzwi zaleca się montować jak najbliżej krawędzi zewnętrznej ściany nośnej W ścianie o budowie trówarstwowej drzwi powinno się umieszczać w płaszczyźnie ocieplenia Drzwi zewnętrzne muszą stanowić szczelną barierę oddzielającą wnętrze domu od świata zewnętrznego. Powinny chronić domowników przed zimnem i wilgoc
źródło: www.budujemydom.pl; www.muratordom.pl; budom-market.pl; www.pol-skone.pl

Sprzedaż drzwi antywłamaniowych

Najsolidniejsze drzwi antywłamaniowe produkowano z drewna chyba w średniowieczu: wytrzymywały one kilkunastu rozpędzonych mężczyzn, trzymających wielką belkę. Drzwi owe miały, oczywiście, dodatkowe zabezpieczenie, tzn. innych mężczyzn, którzy od góry polewali tych z belką smołą. Współczesny właściciel domu jednorodzinnego powinien choćby ze statystyk policyjnych wiedzieć, że połowa wszystkich włamań odbywa się przez drzwi. Kiedy jednak na rynku oferowane są drzwi antywłamaniowe w cenie od półtora do kilku tysięcy złotych, najbardziej nawet nieskory do liczenia inwestor powinien wpaść na pomysł, że nie wszystko co się jako antywłamaniowe reklamuje – antywłamaniowym jest. Tajemnica pierwsza – odpowiednie dokumenty W średniowieczu drzwi wejściowe atestowali rycerze w najróżniejszy, często bolesny sposób. W XXI wieku mamy kilka instytucji, którym każdy, kto chce sprzedawać drzwi antywłamaniowe musi dostarczyć swój wyrób. Wyrób ów otrzymuje stosowne dopuszczenia oraz certyfikaty, które (mimo że jesteśmy w Unii) muszą być polskie, a z nich wynika, co kupujecie. Podstawowe dokumenty to Aprobata Techniczna (wydawana przez Instytut Techniki Budowlanej, dopuszczająca wyrób do stosowania w budownictwie) oraz certyfikat. Dokumenty te muszą występować równocześnie, tzn. nie można posługiwać się dla tych samych drzwi antywłamaniowych Aprobatą Techniczną nie mając certyfikatu i odwrotnie. Inwestor musi żądać okazania tych dokumentów, bowiem znane są przykłady producentów, którzy nie mając Aprobaty sprzedają drzwi wyłącznie z certyfikatem. Jest to oszustwo, które łatwo wykryć, bowiem na stronie internetowej www.itb.pl wymienione są wszystkie firmy i oznaczenia dokumentów, jakie uzyskały ich wyroby. Tak zwany „sztywny łańcuch” umożliwia otwarcie drzwi w taki sposób, że powstaje szczelina wystarczającą do odbycia rozmowy lub odebrania poczty Kto w dzisiejszych czasach da się wziąć na lep najróżniejszych zapewnień sprzedawców, że to co oferują jest doskonale antywłamaniowe, mimo że nie ma na to dokumentów – zamiast wydawać na drzwi może u pewnej sympatycznej cyganki na Plantach zamówić sobie pochlapanie domu wodą z ziołami, które nie dość, że odczyniają w ogóle całe zło, to na dodatek kosztują znacznie taniej. Pierwsza tajemnica drzwi antywłamaniowych brzmi zatem następująco: muszą mieć stosowne dokumenty. Ponieważ drzwi takie sprzedaje się w komplecie z ościeżnicą, zamkami, zawiasami, wkładką i całym dodatkowym wyposażeniem – cały komplet musi mieć co najmniej aprobatę techniczną oraz certyfikat którejś z wymienionych instytucji: Centralnego Laboratorium Kryminalistyki Komendy Głównej Policji, Instytutu Mechaniki Precyzyjnej, Instytutu Techniki Budowlanej. Przykłady: jeżeli z Aprobaty wynika, że dopuszczone do stosowania są drzwi z zamkiem np. listwowym i drugim (nawierzchniowym lub wpuszczanym), to nie można ich oferować wyłącznie z zamkiem listwowym; jeżeli z certyfikatu wynika, że tylko drzwi o określonej budowie spełniają normy danej klasy odporności na włamanie, to nie wolno określać wszystkich produkowanych przez siebie drzwi jako „antywłamaniowe”. Tajemnica druga – klasyfikacje Rygle zamka centralnego Drzwi o podwyższonej odporności na włamanie są przypisane do określonej klasy odporności (od klasy A do klasy C lub według norm europejskich od klasy 1 do klasy 6). Drzwi klas A i B mają jedynie podwyższoną odporność na włamanie. Najwyższą odpornością charakteryzują się drzwi klasy C (odpowiednio – unijnie klasy 3-4) te są klasyfikowane jako antywłamaniowe. Po ich zamontowaniu, jeżeli producent ma podpisane umowy z ubezpieczycielami, otrzymacie stosowne zniżki w składce ubezpieczeniowej, a agent nie może od Was żądać zastosowania dodatkowego, certyfikowanego zamka. Mając natomiast drzwi klasy A (tańsze) na pewno taki zamek musicie mieć. Warto się więc zastanowić, czy lepiej kupić drzwi tańsze i wydać zaoszczędzone pieniądze na dodatkowy zamek, czy od razu kupić nieznacznie droższe wyższej klasy. Tajemnica trzecia – wymiary, waga, wygląd W sklepach i hurtowniach można dostać drzwi antywłamaniowe o wymiarach standardowych, zgodnych z normami nowego lub starego prawa budowlanego. Wysokość ich skrzydła w świetle ościeżnicy nie powinna być mniejsza niż 2000 mm. W dolnej części drzwi solidni producenci stosują rozwiązania, którymi można regulować wysokość. Pokrętło uruchamiające dwufunkcyjny zamek wewnętrzny - jednocześnie zamek i zapadkę. W niektórych modelach jest to standard wyposażenia, w innych - opcja za dopłatą. Oczywiście, taki jak prezentowany na zdjęciu zamek dwufunkcyjny można zamontować w późniejszym terminie Szerokość drzwi wejściowych – również w świetle ościeżnicy – nie może być mniejsza niż 90 cm (według nowych norm). Drzwi antywłamaniowe nie należą do lekkich. Ich masa wynosi średnio 60-90 kg, lecz bywają i takie, które ważą 120-140 kg. Ciężar w znacznym stopniu zależy od wielkości drzwi, grubości blach i kratownic oraz od rodzaju użytego materiału wykończeniowego. Jeśli drzwi antywłamaniowe uda Wam się wziąć pod pachę i zanieść do domu – kupiliście złe. Jeśli jednak kupicie ciężkie drzwi i równie ciężko się Wam będą otwierały – to znaczy, że wybraliście podrzędnego producenta. Ale najważniejsze na koniec. Tym lepsze są (oczywiście po spełnieniu wszystkich wymienionych w tym tekście warunków) drzwi antywłamaniowe, im mniej wyglądem takowe przypominają!!! Zadaniem bowiem głównym drzwi antywłamaniowych nie jest informowanie wszystkich, że właśnie w tym domu coś chronią. One mają chronić skutecznie, zaś skuteczna ochrona zawsze opiera się na zaskoczeniu. Tajemnica czwarta – ościeżnice i zawiasy Profile ościeżnic powinny być wykonane z metalu i najlepiej, gdy będą głęboko zakotwione w murze – wmurowane lub wkręcone. Wymieniając drzwi stare na nowe – antywłamaniowe, można zastosować ościeżnice nakładkowe, które mocuje się do ościeżnic już istniejących. Nie są one tak mocne, jak te kotwione, lecz są dla nich pewną alternatywą. Niestety, zwężają nieco przejście. Na pierwszym planie ruchomy rygiel - w części zawiasowej drzwi; jeden z kilku uruchamianych centralnym zamkiem. Przy okazji koniecznie zwróćcie uwagę na jakość uszczelki “U”. Zamiast silikonowej uszczelki, którą tu widzicie możecie spotkać kawałek mikrogumy, taki sam jak w zwykłych drzwiach drewnianych Stały bolec przeciwwyważeniowy będący uzupełnieniem rygli ruchomych. Takie bolce (są dokręcane, można je kupić w dowolnym sklepie żelaznym) polecamy uwadze wszystkich, którzy mają zwykłe, typowe drzwi. Bolce wkręca się w ramę, zaoe we framudze wierci otwór. Nawet takie prymitywne zabezpieczenie utrudnia wyważenie drzwi od strony zawiasów Niebagatelną rolę odgrywają też zawiasy. Powinny być co najmniej trzy. Nowoczesne zawiasy umożliwiają precyzyjną regulację położenia skrzydła drzwi w stosunku do ościeżnicy. Zamiast puenty Szef pewnej bardzo szacownej firmy produkującej drzwi antywłamaniowe pokłócił się z pewną szefową znanej krakowskiej agencji reklamowej o treść reklamy, jaka miała pojawić się w prasie. Oto treść, której nie dopuścił, podkreślam – producent drzwi bardzo znanych, atestowanych, prawdziwie antywłamaniowych: „Najlepsze nawet drzwi antywłamaniowe dobry złodziej sforsuje! Po co jednak ma to robić u Ciebie, skoro sąsiedzi mają drzwi zwykłe?” Zadumajcie się w wolnej chwili, dlaczego w wyniku burzy mózgów, reklama o takiej treści nigdy się nie ukaże, mimo że całe zdanie jest w stu procentach prawdziwe?

Jakie okna...
Proszę o informację jakie wybrać okna i czym się kierować przy wyborze producenta? Na co zwracać uwagę? Kupiłem dom, który ma 18 lat i stare okna - pierwsze plastiki, które na pewno wymienię.

Porada 1. Ważne pytania przy zakupie okien platikowych
Zakup okien to poważny wydatek, zatem taka decyzja nie powinna b
źródło: www.budujemydom.pl; www.muratordom.pl; budom-market.pl; www.pol-skone.pl

Drzwi wewnętrzne

są szczególnym rodzajem przegrody: dzielą i jednocześnie łączą pomieszczenia, izolują je akustycznie i termicznie, a także stanowią istotny element wnętrza. Epoka drzwi typowych dla poszczególnych rodzajów pomieszczeń dawno już minęła. Teraz mamy wprost nieograniczone możliwości wyboru ich wzorów, faktur i kolorów. Dostępne w handlu drzwi różnią się także budową, materiałem, z jakiego zostały wykonane, wymiarami, sposobem otwierania i wykończeniem powierzchni. Drewno. Do wytwarzania drzwi stosuje się drewno lite lub klejone warstwowo. Drewno klejone jest bardziej popularne, zarówno dzięki dobrym parametrom technicznym, jak i niższej cenie. Współczesna technika klejenia warstwowego pozwala bowiem na budowę wytrzymałej i odpornej na paczenie się konstrukcji drzwi. Najczęściej stosowane przez producentów gatunki drewna to sosna, dąb, buk, mahoń i jesion. Płyty drewnopochodne. Są to gładkie lub tłoczone płyty wiórowe albo pilśniowe – zwykłe, MDF i HDF. Na drzwi najczęściej stosuje płyty MDF (twarde) i HDF (bardzo twarde). Różnią się one sposobem wytwarzania oraz gęstością, od której zależą walory użytkowe gotowych drzwi – im gęstość materiału jest większa, tym mniej się one paczą. Gęstość płyt MDF wynosi od 650 do 850 kg/m3, a podstawowym surowcem do ich produkcji są włókna drewna świerkowego lub sosnowego. Płyty HDF zaś mają gęstość powyżej 850 kg/m3 (o ok. 50% większą niż lite drewno) i wytwarza się je ze zrębków drewna. Płyty MDF i HDF są lżejsze od litego drewna i bardziej od niego odporne na pękanie oraz rozszczepianie. Najczęściej drzwiami nazywa się samo ich skrzydło. Tymczasem są one zbudowane z kilku części, których liczba i rodzaj zależą od przeznaczenia oraz sposobu otwierania drzwi. Klasyczne jednoskrzydłowe drzwi wewnętrzne uchylne składają się ze skrzydła, ościeżnicy i okuć. Skrzydło drzwiowe. Do wyboru są dwa podstawowe rodzaje jego konstrukcji: płytowa i płycinowa. Drzwi płytowe są wykonane z jednej, jednolitej płyty z materiałów drewnopochodnych lub też cienką płytą okleja się drewnianą ramę. To drugie rozwiązanie stosuje się częściej. Pustą przestrzeń między płytami wypełnia się płytami wiórowymi, kartonowymi o budowie plastra miodu lub paskami płyty pilśniowej, układanymi w jodełkę. Krawędzie skrzydła również okleja się płytą wykończeniową, dzięki czemu tworzy ono jednorodną całość. Płycinowa konstrukcja skrzydła składa się z dwóch elementów: ramy i jej wypełnienia, nazywanego płycinami. Rama zazwyczaj jest drewniana (z drewna litego lub klejonego warstwowo), a płyciny wykonuje się z drewna litego, sklejki, tworzyw sztucznych, szkła. Ważnym elementem drzwi antywłamaniowych jest atestowany, wpuszczany zamek centralny z wymienną wkładką, o klasie odporności C. Uruchamia on rygle, które wysuwają się w kilku kierunkach. Dobrze zabezpieczone drzwi mają ich nawet 14, słabiej – tylko 4. Większa liczba rygli podnosi odporność drzwi na próbę wyważenia, ale też ich cenę. Rygle mają najczęściej 14 mm średnicy i wysuwają się w trzech kierunkach. Jeżeli wysuwają się również w dół, należy pamiętać o czyszczeniu otworów, by nie zalegał w nich piach czy inne zanieczyszczenia. Zamek od zewnątrz powinien być zabezpieczony osłonkami z mocnej stali, które uniemożliwią jego przewiercenie. Dodatkowo można zamontować zamki pomocnicze. Wierzchni zamek powinien mieć odlewany korpus i zaczep, a wkładkę bębenkową zabezpieczoną przed przewierceniem. Warto uzbroić drzwi w sztywną zapornicę (odpowiednik tradycyjnego łańcucha), wizjer lub gałkę. Za dodatki czasami trzeba dopłacić, choć niektórzy producenci dają je w wyposażeniu standardowym. Klucz powinien mieć zastrzeżone kopiowanie i jak największą liczbę kombinacji kodu. Dzięki temu będziemy mieli pewność, że nikt nieupoważniony nie będzie mógł dorobić klucza. Polska norma kombinacji wynosi 60 tysięcy, zdarza się, że producenci proponują nawet do 4 miliardów. Tradycyjny zamek można zastąpić sterowanym elektronicznie. Otwieranie następuje wówczas za pomocą kodu, karty magnetycznej czy pilota na podczerwień. Najnowocześniejszym rozwiązaniem, dotychczas znanym jedynie z filmów, jest zamek biometryczny – otwierany za pomocą odcisku palca. Wiele zamków elektronicznych ma podwójny system otwierania – w przypadku awarii jednego z nich bez problemu można otworzyć drzwi drugim. Ich konstrukcja jest podobna do zamka tradycyjnego – oprócz elementów mechanicznych zastosowano w nich sterowanie elektroniczne. Niektóre zamki mają zamontowany czujnik nacisku, uruchamiający alarm w przypadku próby wyważenia drzwi lub manipulacji przy zamku. Na co zwracać uwagą przy zakupie drzwi antywłamaniowych? Liczba i jakość zamków – drzwi dobrej klasy mają najczęściej jeden zamek z bolcami lub sztabami wysuwanymi co najmniej w trzech kierunkach. Niektóre zamki są fabrycznie przystosowane do współpracy z systemem alarmowym. Mogą mieć czujniki nacisku lub udaru – uruchomią podczas próby włamania system alarmowy. Sposób kotwienia ościeżnicy – dla bezpieczeństwa jest co najmniej tak samo ważny jak wytrzymałość samych drzwi. Izolacja cieplna – drzwi antywłamaniowe mogą być ocieplone lub nieocieplone. Gdy montowane są jako drzwi zewnętrzne powinny być ocieplone. Regulacja kasetonu – montując drzwi nie mające możliwości regulacji dolnej ich części możemy uniemożliwić jakiekolwiek późniejsze zmiany w wysokości posadzki.

Zaprawy ciepłochronne

Ze względu na bardzo dobry współczynnik przewodzenia ciepła lambda, zaprawy ciepłochronne można stosować wszędzie tam, gdzie trzeba wybudować mury o dobrych właściwościach termoizolacyjnych.

Coraz popularniejsze staje się budowanie domów z materiałów przeznaczonych do wznoszenia ścian jednowarstwowych. Aby ściany były ciepłe, konieczne jest stosowanie zapraw o współczynniku przewodzenia ciepła zbliżonym do tego, jaki mają materiały ścienne. Tradycyjne zaprawy cementowe i cementowo-wapienne nie spełniają tego wymagania. Wykonane z nich spoiny stają się bowiem mostkami termicznymi i ściana może w tych miejscach przemarzać. Opracowano więc lekkie zaprawy ciepłochronne.

Gotowe zaprawy ciepłochronne to sypkie mieszanki cementowe lub cementowo-wapienne z dodatkami poprawiającymi ich izolacyjność cieplną. Najczęściej są to dodatki mineralne, takie jak perlit, który jest naturalnie spienioną skałą pochodzenia wulkanicznego, czy keramzyt. Są też mieszanki z granulkami styropianu. Dzięki dodatkom zaprawa ma mały ciężar objętościowy, dlatego jest nazywana lekką.

Zastosowanie. Ze względu na bardzo dobry współczynnik przewodzenia ciepła , zaprawy ciepłochronne można stosować wszędzie tam, gdzie trzeba wybudować mury o dobrych właściwościach termoizolacyjnych. Mają one nieco mniejszą wytrzymałość, ale wystarczającą do wybudowania domu jednorodzinnego.
Przeznaczone są do murowania na grubą spoinę ścian zewnętrznych z nowoczesnych termoizolacyjnych materiałów budowlanych: bloczków z betonu komórkowego i pustaków z ceramiki poryzowanej, styrobetonu, trocinobetonu, keramzytobetonu. Mogą też służyć do wypełniania szczelin.
Nie wolno ich natomiast używać do murowania fundamentów, ścian piwnic oraz innych murów, stykających się z ziemią lub znajdujących się do 50 cm ponad poziomem terenu, jak również kominów.

Przygotowanie zaprawy i murowanie. Zwykle zaprawy ciepłochronne są gotowe do użycia bezpośrednio po zmieszaniu z odpowiednią ilością wody, inne jednak dopiero p
źródło: www.budujemydom.pl; www.muratordom.pl; budom-market.pl; www.pol-skone.pl

Poznań drzwi wewnętrzne

Oferta rynkowa drzwi wewnętrznych jest bardzo szeroka. Producenci prześcigają się w wykorzystywaniu coraz to nowych materiałów, kombinacji wzorów i kolorów. Poza budową i rodzajem wykończenia powierzchni, drzwi wewnętrzne różnią się sposobem otwierania. Możemy wybierać spośród trzech głównych typów: Rozwieralne – tradycyjne, najbardziej popularne, oferowane w największym wyborze. Nadają się do wnętrz, w których jest odpowiednio dużo miejsca na ich otwieranie. Najpopularniejsze są drzwi jednoskrzydłowe, ale można też kupić dwu-, a nawet wieloskrzydłowe. Mogą być lewe – z zawiasami z lewej strony, otwierane zgodnie z ruchem wskazówek zegara, do siebie lewą ręką, lub prawe – z zawiasami z prawej strony otwierane w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara, do siebie prawą ręką. Drzwi dwuskrzydłowe natomiast otwierają się na dwie strony i zabierają miejsce z obu stron. Standardowe drzwi wewnętrzne mają wysokość 203 cm, niektóre modele można skracać o kilka centymetrów. Przesuwne – składają się z jednego lub dwu skrzydeł przesuwanych na szynie. Mogą mieć jedno lub dwa skrzydła, najczęściej szerokości od 80 do 100 cm. Szerokość dwuskrzydłowych drzwi przesuwnych nie może przekraczać 240 cm. Takie drzwi sprawdzają się szczególnie tam, gdzie nie ma miejsca na zamontowanie tych otwieranych tradycyjnie. Skrzydła drzwi wewnętrznych podwiesza się na wózkach do prowadnicy, zamontowanej na górze otworu drzwiowego. Po otwarciu skrzydła mogą zachodzić na ścianę lub chować się w kasecie zamontowanej w ścianie. Drzwi zachodzące na ścianę po otwarciu zasłaniają jej spory fragment; dlatego nie można na ścianie nic wieszać ani ustawiać przy niej mebli. Dużo bardziej wygodne są drzwi ze skrzydłami chowanymi w ścianie. Po otwarciu są niewidoczne, a sąsiadującą z nimi ścianę można wykorzystać w dowolny sposób. O takim rozwiązaniu najlepiej pomyśleć już na etapie budowy domu, by bez problemów zamontować w ścianie metalową kasetę. Można też drzwi takie zainstalować w domu już istniejącym, budując ściankę osłonową z profili stalowych i płyt gipsowo-kartonowych. Drzwi składane sprawdzają się nawet w wąskich pomieszczeniach, lecz zmniejszają nieco szerokość otworu drzwiowego (fot. Pol-Skone) Składane (łamane, harmonijkowe) – po otwarciu składają się jak parawan. Mają skrzydło podzielone na dwie lub więcej pionowych części połączonych zawiasami. Zajmują najmniej miejsca, ale po złożeniu zmniejszają szerokość otworu drzwiowego. Skrzydło drzwi porusza się po szynie zamontowanej do górnej części ościeżnicy. Długość szyny równa jest szerokości otworu. Z czego wykonane Ciekawe połączenia drewna i szkła (fot. Urzędowski) Z drewna – litego lub klejonego warstwowo. To drugie jest bardziej popularne, głównie ze względu na niższą cenę i bardzo dobre parametry techniczne, wysoką wytrzymałość i odporność na paczenie się. Najczęściej stosowane gatunki drewna to: sosna, dąb, buk, mahoń i jesion. Z płyt drewnopochodnych – gładkich lub tłoczonych płyt wiórowych albo pilśniowych – zwykłych, MDF i HDF. Najczęściej wykorzystuje się płyty MDF (twarde) i HDF (bardzo twarde). Różnią się one sposobem wytwarzania oraz gęstością. Im wartość ta większa, tym materiał trwalszy i drzwi wewnętrzne mniej się paczą. Płyty MDF mają gęstość od 650 do 850 kg/m3, produkuje się je z włókna drewna świerkowego lub sosnowego. Płyty HDF zaś mają gęstość powyżej 850 kg/m3 (o ok. 50% większą niż lite drewno) i wytwarza się je ze zrębków drewna. Oba rodzaje płyt są lżejsze od litego drewna i bardziej od niego odporne na pękanie oraz rozszczepianie. Z tafli szkła – zamontowanego w wąskich aluminiowych lub drewnianych ramach. Można również kupić drzwi szklane bezramowe, wówczas taflę szkła umieszcza się jedynie w zawiasach i tzw. pochwycie, stosowanym zamiast klamki. Aby takie drzwi wewnętrzne były bezpieczne, wykonuje się je ze szkła hartowanego lub klejonego. W przypadku zbicia, szkło hartowane rozsypie się na kawałki o nieostrych brzegach, a folia zabezpieczająca szkło klejone zapobiegnie rozsypaniu się szyby na kawałki. Skrzydło i ościeżnica Skrzydło drzwiowe może mieć konstrukcję płytową lub płycinową. Drzwi płytowe – wykonane są z jednolitej płyty z materiałów drewnopochodnych lub częściej z ramy drewnianej oklejonej cienką płytą. Pustą przestrzeń między płytami wypełnia się płytami wiórowymi, kartonowymi o budowie plastra miodu lub paskami płyty pilśniowej, układanymi w jodełkę. Krawędzie skrzydła okleja się taką samą płytą wykończeniową, dzięki czemu drzwi tworzą jednolitą całość. Drzwi płycinowe – skrzydło składa się z dwóch elementów: ramy i jej wypełnienia, czyli płycin. Rama najczęściej wykonana jest z drewna litego lub klejonego warstwowo, a płyciny z drewna litego, sklejki, tworzyw sztucznych lub szkła. Płyciny mogą mieć różne kształty i wymiary. Można również kupić rozwiązanie pośrednie, czyli drzwi płytowo-płycinowe. W takich skrzydłach na drewnianą ramę, nakłada się płytę drewnopodobną z tłoczeniami w kształcie płycin. Jedne i drugie mogą być przylgowe i bezprzylgowe. Te pierwsze mają specjalne pionowe wycięcia na krawędziach skrzydeł, zwiększające powierzchnię przylegania skrzydła do ościeżnicy. Drzwi bezprzylgowe takich wycięć nie mają. Ościeżnica (futryna) – to rama, w której osadza się skrzydło drzwi. Kupuje się ją razem ze skrzydłem. Najwygodniej jest kupić ościeżnice z regulowaną szerokością, od 7,5 do 9,5 cm lub od 9,5 do 11,5 cm. Pozwoli to na dopasowanie ościeżnicy do każdej grubości ściany. Wykończenie powierzchni Drzwi przeszklone zamontowane w niewielkich pomieszczeniach dodają im przestrzenności (fot. Masonite) W zależności od materiału, z jakiego drzwi wewnętrzne zostały wykonane mogą być wykończone na kilka różnych sposobów. Drzwi drewniane wykańcza się tak, aby zachować naturalny rysunek słojów drewna (lakier bezbarwny) lub do niego nawiązywać (drewnopodobny laminat albo okleina naturalna, czyli fornir). Farby kryjące (akrylowe) stosuje się rzadziej. Drzwi wykonane z płyt drewnopochodnych również maluje się farbami akrylowymi lub pokrywa okleiną. Najczęściej okleiny imitują drewno. Ale można również kupić drzwi z jednobarwnego, kolorowego laminatu lub pokryte akrylową farbą, w kilku podstawowych kolorach. Za drzwi malowane na zamówienie na dowolny kolor trzeba zapłacić ok. 20% więcej. Można również wybrać drzwi częściowo przeszklone, z wkomponowanym przezroczystym, matowym lub barwionym szkłem. Dla osób lubiących nieco bardziej dekoracyjny styl ciekawym pomysłem mogą być drzwi z kolorowymi witrażami. Drzwi drewniane można kupić również w wersji z niewykończoną powierzchnią. Można je wówczas wykończyć dowolnym sposobem, np. malując na kolor pasujący do stylu wnętrza. Przed zakupem Rozmieszczenie drzwi, ich rodzaj, wymiary i sposób otwierania należy zaplanować już na etapie projektowania ścian wewnętrznych, bo wszelkie późniejsze przeróbki to dodatkowe koszty. Trzeba uwzględnić sposób otwierania drzwi i pamiętać o tym, by otwarte skrzydła nie blokowały komunikacji, np. przejścia przez wąski korytarz. Gdy wszystkie roboty budowlano-wykończeniowe są już zakończone wówczas można zamontować drzwi wewnętrzne Za co płacimy Zanim kupimy drzwi wewnętrzne, warto się upewnić, co wliczone jest w podaną cenę - czy tylko skrzydło, czy cały komplet z zawiasami, zamkiem, klamką, ościeżnicą i ewentualnie szybą. Najczęściej cena drzwi
źródło: www.budujemydom.pl; www.muratordom.pl; budom-market.pl; www.pol-skone.pl

Poznań montaż drzwi
1) Zmontowanie ościeżnicy z gotowych elementów dostarczonych razem z drzwiami i ustabilizowanie ościeżnicy klinami z prawej: 2) Wstawienie rozpórek w dolnej i środkowej części ościeżnicy i sprawdzenie, czy szerokość górnej części jest taka sama. Rozpórki wstawia się po to, by nie doszło do wypaczenia ościeżnicy wskutek pęcznienia pianki montażowej Wywiercenie otworów na kołki w stojakach (pionowych elementach) ościeżnicy. Z każdej strony powinny znaleźć się co najmniej dwa takie otwory z lewej: 4) Ostrożne wstrzyknięcie pianki montażowej tak, by nie wypaczyła ościeżnicy z prawej: 5) Usunięcie nadmiaru pianki Wymiana drzwi wewnętrznych Drzwi wewnętrzne nie muszą spełniać wysokich wymogów wytrzymałościowych, ale oprócz prawidłowego montażu powinny być trwałe i stylistycznie pasować do wnętrza. Kłopotliwa może się okazać wymiana drzwi z ościeżnicą metalową, która często jest uwięziona dołem w wylewce cementowej. Demontażu takich drzwi nie da się przeprowadzić bez uszkodzenia tynków i posadzki. Ale od hałaśliwego i rujnującego posadzki kucia może być czasem łatwiejsze odcięcie dołu ościeżnicy palnikiem. (fot. Interdoor) Niezależnie od sposobu usunięcia starej ościeżnicy wymianę drzwi dobrze jest zaplanować łącznie z remontem ścian i podłóg. Wprawdzie można zamówić nowe skrzydła drzwiowe dopasowane do starych ościeżnic, ale takie skrzydła będą droższe, a stara ościeżnica może je szpecić. Jakie wybrać? Nowe drzwi wewnętrzne możemy wybierać spośród drewnianych, z płyt drewnopochodnych, a nawet szklanych. Drewniane. Mogą być z drewna litego lub klejonego warstwowo – te są bardziej popularne, głównie ze względu na niższą cenę i bardzo dobre parametry techniczne: wysoką wytrzymałość i odporność na paczenie się. Najczęściej stosowane gatunki drewna to: sosna, dąb, buk, mahoń i jesion. Z płyty drewnopochodnych. Mogą to być gładkie lub tłoczone płyty wiórowe albo pilśniowe – zwykłe, MDF i HDF. Najczęściej stosuje się płyty MDF (twarde) i inaczej wytwarzane HDF (bardzo twarde) o większej gęstości. Im jest ona większa, tym materiał trwalszy i drzwi mniej się paczą. Oba rodzaje płyt są bardziej odporne na pękanie oraz rozszczepianie niż lite drewno. Drzwi wewnętrzne z płyty MDF, w przeciwieństwie do naturalnego drewna, nie mają naturalnych pęknięć ani sęków. Są materiałem jednorodnym, przez co nie ulegają wypaczeniu ani rozsychaniu. Mogą być malowane lub okleinowane naturalnymi fornirami (np. buk, dąb, klon, teak, wenge, jatoba) Szklane. Skrzydła mogą mieć wąskie ramy aluminiowe albo drewniane, ale mogą też być bezramowe: taką bezramową taflę szkła zawiesza się bezpośrednio na zawiasach, a zamiast klamki stosuje pochwyt. Aby drzwi były bezpieczne, wykonuje się je ze szkła hartowanego lub klejonego. Zbita szyba hartowana rozsypuje się na kawałki o nieostrych brzegach, a folia zabezpieczająca szkło klejone zapobiega jego rozsypaniu się na kawałki.

Poznań Montaż drzwi

Najczęściej drzwiami nazywa się samo ich skrzydło. Tymczasem są one zbudowane z kilku części, których liczba i rodzaj zależą od przeznaczenia oraz sposobu otwierania drzwi. Klasyczne jednoskrzydłowe drzwi wewnętrzne uchylne składają się ze skrzydła, ościeżnicy i okuć. Skrzydło drzwiowe. Do wyboru są dwa podstawowe rodzaje jego konstrukcji: płytowa i płycinowa. Drzwi płytowe są wykonane z jednej, jednolitej płyty z materiałów drewnopochodnych lub też cienką płytą okleja się drewnianą ramę. To drugie rozwiązanie stosuje się częściej. Pustą przestrzeń między płytami wypełnia się płytami wiórowymi, kartonowymi o budowie plastra miodu lub paskami płyty pilśniowej, układanymi w jodełkę. Krawędzie skrzydła również okleja się płytą wykończeniową, dzięki czemu tworzy ono jednorodną całość. Płycinowa konstrukcja skrzydła składa się z dwóch elementów: ramy i jej wypełnienia, nazywanego płycinami. Rama zazwyczaj jest drewniana (z drewna litego lub klejonego warstwowo), a płyciny wykonuje się z drewna litego, sklejki, tworzyw sztucznych, szkła. Drzwi płycinowe mają urozmaiconą powierzchnię, płyciny bowiem mogą mieć różne kształty i wymiary. Producenci oferują również drzwi płytowo-płycinowe. Są rozwiązaniem pośrednim: na drewnianą ramę, jak w konstrukcji płytowej, nakłada się płytę drewnopodobną z tłoczeniami w kształcie płycin. Wyróżnia się drzwi przylgowe i bezprzylgowe, różniące się sposobem wykończenia krawędzi. Przylgowe mają specjalne pionowe wycięcia na krawędziach skrzydeł, zwiększające powierzchnię przylegania skrzydła do ościeżnicy. Drzwi bezprzylgowe takich wycięć nie mają. Ościeżnica (futryna). Jest to rama, którą nakłada na otwór drzwiowy i osadza w niej skrzydło drzwi. Ościeżnicę najczęściej kupuje się razem ze skrzydłem. Współcześnie produkowane drzwi mają ościeżnice z regulowaną szerokością (np. od 7,5 do 9,5 cm czy od 9,5 do 11,5 cm), dzięki czemu można je dopasować do grubości ściany. Nie trzeba więc połączenia ościeżnicy ze ścianą maskować dodatkową listwą. Okucia. Drzwi uchylne zawiesza się na zawiasach, najczęściej dwóch, ale niektórzy producenci dodają jeszcze trzeci (po środku). Jakość zawiasów i ich zamocowanie wpływają na trwałość oraz komfort eksploatacji drzwi. Zawiasy bowiem muszą udźwignąć ciężar skrzydła, od nich też zależy, z jaką łatwością drzwi będą się otwierały i czy w czasie otwierania będą skrzypiały. Następny element to klamki, z szyldem czy rozetkami, lub pokrętła. W niektórych modelach montowane są również zamki otwierane za pomocą klucza. Sposób wykończenia powierzchni drzwi zależy przede wszystkim od rodzaju materiału, z jakiego są wykonane. Drzwi drewniane można kupić lakierowane bezbarwnie, pokryte okleiną lub pomalowane farbami akrylowymi. Najczęściej wykańcza się je tak, aby powłoka podkreślała naturalny rysunek słojów drewna (lakier bezbarwny) lub do niego nawiązywała (drewnopodobny laminat albo okleina naturalna, czyli fornir). Farby kryjące stosuje się rzadziej. Drzwi z płyt drewnopochodnych również pokrywa się farbami akrylowymi lub okleiną. Do wyboru są okładziny drewnopodobne lub z jednobarwnego laminatu oraz farby kryjące. Firmy oferują zazwyczaj drzwi w tzw. kolorach podstawowych, np. białym, brązowym czy popielatym, oraz w kolorach na zamówienie – np. zielone czy niebieskie. Za te drugie trzeba zapłacić od 15 do 20% więcej. Niektóre firmy sprzedają również drzwi z niewykończoną powierzchnią. Po zamontowaniu można je pomalować na kolor pasujący do pozostałych elementów wyposażenia wnętrza, albo też okleić okleiną jednobarwną czy imitującą buk, orzech, jesion, dąb, mahoń. 1) Zmontowanie ościeżnicy z gotowych elementów dostarczonych razem z drzwiami i ustabilizowanie ościeżnicy klinami z prawej: 2) Wstawienie rozpórek w dolnej i środkowej części ościeżnicy i sprawdzenie, czy szerokość górnej części jest taka sama. Rozpórki wstawia się po to, by nie doszło do wypaczenia ościeżnicy wskutek pęcznienia pianki montażowej Wywiercenie otworów na kołki w stojakach (pionowych elementach) ościeżnicy. Z każdej strony powinny znaleźć się co najmniej dwa takie otwory z lewej: 4) Ostrożne wstrzyknięcie pianki montażowej tak, by nie wypaczyła ościeżnicy z prawej: 5) Usunięcie nadmiaru pianki Wymiana drzwi wewnętrznych Drzwi wewnętrzne nie
źródło: www.budujemydom.pl; www.muratordom.pl; budom-market.pl; www.pol-skone.pl

Drzwi zewnętrzne Poznań

Jeśli stare drzwi zewnętrzne wymagają wymiany, warto je zastąpić takimi, jakich dawniej nie produkowano: mocniejszymi i utrudniającymi włamanie Powinny też być dobrze izolowane cieplnie i akustycznie, szczelne, trwałe, a zatem wykonane z materiałów odpornych na działanie zmiennych warunków atmosferycznych. Jakie wybrać drzwi zewnętrzne? (fot. Sokółka) Na rynku jest sporo firm oferujących dobrej jakości drzwi wejściowe z drewna, stali i z PVC. Kupić można także drzwi z aluminium i włókna szklanego, ale w domach jednorodzinnych stosuje się je rzadko. Drewniane. Najczęściej są z drewna sosnowego albo świerkowego, rzadziej – z drewna liściastego (dębowe, jesionowe) lub egzotycznego (teak, mahoń). Najlepiej, gdy rama skrzydła jest wykonana z drewna klejonego, bo jest odporniejsze na paczenie się. Drzwi mogą być wzmocnione blachami stalowymi ukrytymi pod okładzinami z drewna. Powierzchnia skrzydeł drzwi drewnianych może być gładka lub ozdobiona listwami bądź kasetonami. Przed wilgocią i wpływami atmosferycznymi zabezpieczane są impregnatami i lakierem albo akrylową emalią chemoutwardzalną. Wykończenie może być przezroczyste lub kryjące słoje drewna. Stosuje się też pokrycia z forniru albo powłoki winylowe. Z PVC. Profile mogą być usztywnione wkładkami stalowymi lub aluminiowymi, wentylowane i uszczelniane pianką poliuretanową. Drzwi z PVC mają trwałe kolory, ale jeśli zostaną uszkodzone, ich powierzchni nie można odnowić. Nie da się ich pomalować, można jedynie zatuszować drobne uszkodzenia specjalnymi preparatami. Jeśli przedsionek lub przedpokój są słabo oświetlone, warto rozważyć kupno drzwi przeszklonych, które zapewnią doświetlenie tych pomieszczeń Drzwi wejściowe można kupić w wersji otwieranej na zewnątrz (lepszy wariant) i do wewnątrz. Najczęściej sprzedawane są w kilku podstawowych kolorach, ale za dopłatą (ok. 300 zł) można zamówić drzwi pomalowane na dowolny kolor. Mogą być wyposażone w wizjer i np. trzypunktowy zamek bolcowy wpuszczany (bez wkładki) i dwa zawiasy z blokadą antywyważeniową lub zamek wielopunktowy albo dwa niezależne zamki bolcowe trzypunktowe wpuszczane na wkładkę patentową Stalowe. W takich drzwiach ze stali ocynkowanej są głównie ościeżnice, ramy i ruszt usztywniający, ale blachą stalową może być też obłożone całe skrzydło – takie drzwi najczęściej są powleczona folią PVC – jednokolorową albo imitującą drewno. Są również drzwi, w których płyty stalowe mocowane są do ramy drewnianej i wykańczane lakierem lub folią z wytłoczonym rysunkiem słojów drewna. Aluminiowe. Mają ramy z dwu- lub trzykomorowych profili. Wypełniane są najczęściej szybami ze szkła hartowanego lub panelami z blachy aluminiowej, ale do domów jednorodzinnych najlepiej nadają się wersje wykończone okleinami drewnopodobnymi. Mają ocieplenie z pianki poliuretanowej. Drzwi aluminiowe są wytrzymałe, lecz łatwo ulegają wgnieceniom. Jak montować drzwi zewnętrzne? Montaż drzwi zewnętrznych przebiega podobnie jak wymiana innych drzwi i okien, z tym że ze względu na znaczny ciężar skrzydła oraz częstotliwość jego otwierania i zamykania zamocowanie ościeżnicy powinno być szczególnie staranne: najlepiej użyć w tym celu kołków rozprężnych (dybli) i każdy stojak ościeżnicy zamocować przynajmniej w trzech miejscach. Jeśli ściana jest trójwarstwowa i drzwi montowane są w linii ocieplenia, konieczne jest użycie specjalnych kątowników przeznaczonych do montażu drzwi zewnętrznych. Ościeżnice mogą być zmontowane przez producenta lub składać się z trzech części, które łączy się w całość podczas montażu. Te do stalowych drzwi wejściowych najczęściej wykonane są z ocynkowanej blachy stalowej pokrytej takim samym PVC jak skrzydła drzwi Obróbki tynkarskie wykonuje się podobnie jak po wymianie drzwi wewnętrznych. Ostatnim etapem wymiany jest takie wyregulowanie zawiasów, by klucze przekręcały się w zamkach bez oporów, a bolce wchodziły bez ocierania w gniazda ościeżnicy. Drzwi wejściowe powinny się otwierać na zewnątrz a po otwarciu nie powinny uderzać o węgarek ani o ścianę, dlatego warto zamontować uniemożliwiające to odboje. By były ciepłe i ciche Drzwi zewnętrzne muszą spełniać wymogi bezpieczeństwa oraz izolacyjności cieplnej i akustycznej. Według normy, współczynnik przenikania ciepła U drzwi wejściowych nie powinno przekraczać 2,6 W/(m2 •K). O izolacyjności cieplnej drzwi decyduje masa skrzydła oraz warstwa ocieplenia umieszczonego w ramie. Może to być wełna mineralna, styropian lub pianka poliuretanowa. Drzwi wejściowe powinny mieć też dobrą izolacyjność akustyczną, to znaczy nie mniejszą niż 30 dB. Uwaga! Nie wszyscy producenci podają ten parametr. Drzwi antywłamaniowe To drzwi oznaczone klasą C. Producent, określając drzwi jako antywłamaniowe ma obowiązek wydać dla nich deklarację zgodności z aprobatą techniczną bądź przekazać klientowi kopie świadectwa lub certyfikat (wydawane przez jednostki lub laboratoria akredytowane przez Polskie Centrum Akredytacyjne). Przy czym nie jest konieczne – jak się błędnie przyjmuje – zamieszczanie na drzwiach tabliczki znamionowej potwierdzającej klasę C. Drzwi antywłamaniowe muszą być wyposażone przynajmniej w dwa zamki lub jeden wielopunktowy. Takie drzwi podnoszą znacząco bezpieczeństwo tylko pod warunkiem, że w oknach zamontowane są szyby antywłamaniowe i zabezpieczenia przeciwwyważeniowe. Jak wynika bowiem ze statystyk policyjnych, włamania do domów jednorodzinnych w 80% dokonywane są właśnie przez okna, a większość tych włamań polega na wyważeniu skrzydeł bez wybijania szyby. Choć w domach jednorodzinnych nie ma wymogu montażu drzwi antywłamaniowych, jest to opłacalne, bo obniża składkę za ubezpieczenie domu nawet o 20%

Drzwi wewnętrzne – pierwsza definicja, która przychodzi na myśl – to przegroda dzieląca dwa pomieszczenia. Jeśli jednak zwrócimy na nie uwagę, szybko zrozumiemy, mogą być dodatkowym elementem dekoracji wnętrz. Odpowiedni dobrane, eleganckie drzwi wewnętrzne będą prawdziwą ozdobą pomieszczenia. Rozróżniamy drzwi wewnętrzne wykonane z litego drewna, z płyt pilśniowych MDF lub z tłoczonych płyt HDF.

Co kraj to obyczaj. Tak najkrócej można by określić preferencje Europejczyków. Różnice kulturowe pomiędzy narodowościami znajdują wyraźne odbicie w architekturze wnętrz. Malujemy ściany różnymi kolorami farb, kupujemy inne lampy, otwieramy drzwi o odmiennych kształtach. Jednak zawsze wystrój wnętrza mówi wiele o jego właścicielu. Równie dużo o indywidualnych gustach mogą powiedzieć nam najpopularniejsze modele drzwi wybierane przez mieszkańców europejskich krajów. Jest jednak wspólny element, który łączy drzwi w domach Szwedzkich, Francuskich i Polskich – tłoczona płyta HDF wyprodukowana przez firmę Masonite.

Francuzi postawili na elegancję

Francuskie drzwi są subtelne, wyważone i niezwykle eleganckie. Dominuje geometryczny trzypanelowy wzór, niestety rzadko spotykany w polskich domach. Najpopularniejsze we Francji płyty drzwiowe mają fakturę drewna i są malowane na rozmaite kolory, dobrane do charakteru wnętrz. Nadal popularne pozostają we Francji tradycyjne modele dwupanelowe z łukowym wykończeniem. Te dwa modele tłoczonych płyt drzwiowych zostały pierwotnie zaprojekto
źródło: www.budujemydom.pl; www.muratordom.pl; budom-market.pl; www.pol-skone.pl

Sklep z drzwiami Poznań

Poszukiwane: drzwi zewnętrzne o wymiarach 90 × 210 cm (standardowe), bez bocznych doświetleń Długo się można zastanawiać, przeglądać katalogi, oglądać strony internetowe, ale tym razem decyzja musiała zapaść szybko. Wzornictwo, kolor i wielkość drzwi zewnętrznych powinny pasować do architektury budynku. Designerzy reprezentują w tym wypadku dwa skrajnie różne podejścia. Pierwsze z nich polega na zharmonizowaniu wyglądu drzwi z wyglądem elewacji (tradycyjne w wyglądzie dla ścian stylizowanych na stare – oszczędne i "chłodne" dla fasad nowoczesnych), drugie zaś na świadomym wykorzystaniu kontrastu (jeżeli w wystroju domu przeważają linie poziome warto, aby drzwi miały jakiś pionowy akcent). Wygląd skrzydeł można też dobrać w taki sposób, aby pasowały do stylistyki oraz koloru okien. drzwi powinny być jednak zawsze dopasowane do wielkości domu oraz jego proporcji. Wymiary drzwi zewnętrznych regulują przepisy. Muszą mieć minimum 90 cm szerokości i co najmniej 200 cm wysokości. Przy drzwiach dwuskrzydłowych jedno ze skrzydeł musi mieć minimum 90 cm szerokości (wymiary drugiego są dowolne). Producenci oferują tak szeroką gamę gotowych wzorów, że bez trudu można dobrać skrzydło drzwiowe, którego wygląd będzie odpowiadał naszym potrzebom. Dla szczególnych indywidualistów istnieje oczywiście możliwość złożenia indywidualnego zamówienia (zarówno jeśli chodzi o wymiary, jak i o wzory, kolory, a także rodzaje zabezpieczeń). Należy jednak pamiętać, że takie drzwi mogą być do 40% droższe od standardowych. Przed złożeniem zamówienia warto przemyśleć w jaki sposób będą zamykały się drzwi – do wewnątrz, czy na zewnątrz. Specjaliści są zgodni, że drugi wariant jest bardziej korzystny. Po pierwsze takie skrzydło znacznie trudniej jest wypchnąć z zawiasów, po drugie drzwi są szczelniejsze, ponieważ wiatr dociska je do ościeżnicy. BOGATY WYBÓR Przy zakupie drzwi zewnętrznych można wybierać pomiędzy rozmaitymi materiałami. Skrzydła wytwarzane są bowiem z: drewna, utwardzonego PVC, włókna szklanego, stali oraz aluminium. Drzwi drewniane Rama skrzydła powinna być wykonana z drewna klejonego. Laminat zapobiega bowiem odkształcaniu się konstrukcji pod wpływem wilgoci. Do wykonania drzwi wykorzystuje się najczęściej drewno sosnowe i świerkowe. Warto jednak zainteresować się również wyrobami z drewna drzew liściastych (dąb, jesion) oraz egzotycznych (m.in. mahoń), gdyż wielu specjalistów od wzornictwa uznaje ich estetykę za niezwykle ciekawą. Do wytwarzania skrzydeł producenci nie bardzo chętnie stosują płyty drewnopochodne HDF. Mogą one być płaskie lub wytłaczane oraz pokryte naturalnym drewnianym fornirem, okleiną, laminatem (o strukturze drewna), malowane bądź też lakierowane. Wzmocnienie drzwi drewnianych może stanowić stalowa blacha ukryta pod okładzinami. Do niewątpliwych zalet drzwi drewnianych należy ich dobra izolacyjność akustyczna i termiczna, a także bardzo mała rozszerzalność cieplna. Główną wadą jest natomiast wrażliwość na zmiany wilgotności. Eliminuje się ją poprzez impregnację drewna oraz nakładanie fornirów lub powłok malarskich, winylowych itp. Drzwi z utwardzonego PVC Rama skrzydła zbudowana jest z wielokomorowych profili PVC wzmocnionych wkładami ze stali ocynkowanej lub aluminium. Dla polepszenia izolacyjności cieplnej i akustycznej poszczególnych elementów stosowana jest pianka poliuretanowa. W ramie osadzone są gładkie lub wytłaczane panele z PVC (również ocieplone pianką). Producenci dbają, aby ilość dostępnych kształtów i kolorów owych paneli była jak największa. Drzwi z PVC mogą być barwione na etapie produkcji materiału lub wykończone folią, okleiną z PVC. Warto nadmienić, że ten rodzaj drzwi charakteryzują najlepsze współczynniki dźwiękochłonności oraz dobra izolacyjność cieplna. Wśród zalet wymienić należy z pewnością ich lekkość, łatwość montażu i utrzymania w czystości oraz niską cenę. Do największych wad zaliczyć należy natomiast to, że zniszczonego skrzydła nie można naprawić. Możliwe jest tylko niwelowanie drobnych uszkodzeń specjalną pastą. (fot. Euronord) Drzwi z włókna szklanego Fiberglass – kompozyt poliestrowo-szklany (popularnie zwany włóknem szklanym) to nowoczesny materiał, który łączy w sobie: lekkość wytrzymałość i odporność aluminium, brak konieczności konserwacji i łatwość pielęgnacji, którą oferuje PCV, a także ciepło i wygląd drewna. Drzwi wykonane z fiberglassu nie rozsychają się, są odporne na działanie słońca i wilgoci, mają bardzo dobre parametry termoizolacyjne i akustyczne. Skrzydła mogą być gładkie lub tłoczone w nowoczesnych wzorach oraz wykończone lakierem w dowolnym kolorze (w trakcie eksploatacji mogą być dowolnie przemalowywane). Drzwiom można również nadać strukturę drewna i tradycyjne tłoczenia, dzięki czemu do złudzenia przypominają drzwi drewniane. Drzwi z kompozytu poliestrowo-szklanego charakteryzują się wysoką wytrzymałością mechaniczną, dzięki czemu nie wymagają dodatkowego usztywnienia profilami stalowymi. Mają więc mniejszą wagę i grubość skrzydła niż drzwi z PVC, aluminium czy drewna. Wypełnione w całości utwardzoną pianą poliuretanową cechują się niewielką wagą, doskonałą izolacyjnością cieplną i małą wydłużalnością termiczną. Warto jednak podkreślić, że drzwi z włókna szklanego nie należą do tanich. Drzwi stalowe Ze stali ocynkowanej mogą być wykonane zarówno ościeżnice, ramy oraz wzmacniający ruszt (drzwi antywłamaniowe), jak i całe skrzydło. Niektórzy producenci przytwierdzają natomiast płyty stalowe do ramy drewnianej. Drzwi ocieplone są sztywną pianką poliuretanową. Powierzchnia blachy powlekana jest zazwyczaj folią PVC (o różnych kolorach i fakturach) lub lakierowana na dowolny kolor. Może być również wytłaczana lub pokryta płytą HDF. Ten rodzaj drzwidzięki swojej konstrukcji jest bardzo odporny na rozbicie, wyważenie i inne zabiegi włamywaczy. Wytrzymałość jest jednak okupiona znacznym ciężarem drzwi. Drzwi aluminiowe Ramy skrzydeł wykonane są z wielokomorowych profili aluminiowych. Aluminiowe są również panele wypełniające ramę (ocieplone pianką poliuretanową, poliamidem zbrojonym włóknem węglowym, styropianem lub wełną mineralną). Powierzchnia metalu może być anodowana (kontrolowane poddawanie powierzchni aluminium procesowi utleniania, w wyniku którego można uzyskać różne barwy), malowana proszkowo lub wykończona okleiną. Drzwi aluminiowe charakteryzuje duża dźwiękochłonność (lepsza niż skrzydeł drewnianych), trwałość i sztywność konstrukcji. Zmiana ich koloru jest możliwa dzięki lakierowaniu proszkowemu. Są mało odporne na uszkodzenia mechaniczne np. wgniecenia. Ich design pasuje raczej do domów nowoczesnych niż do tradycyjnych. PRZESZKLENIA Drzwi zewnętrzne mogą być częściowo przeszklone. Używa się do tego celu szyb: podwójnych, potrójnych lub zespolonych. Przeszklenia mogą być ponadto wykonane z szyb: antywłamaniowych, ognioodpornych lub nawet kuloodpornych. W drzwiach zewnętrznych stosuje się szkło: przezroczyste, matowe, weneckie (półprzepuszczalne), antisol oraz fusingowe (metoda fusingu polega na wtapianiu w masę szklaną różnokolorowego szkła oraz tlenków metali). Szyba może być podzielona szprosami, które mogą być zamontowane w przestrzeni między taflami szkła lub naklejane na powierzchnię okienka. Spotykane są również szprosy, które można w razie potrzeby zdemontować. Drzwi antywłamaniowe nie powinny mieć jednak zbyt dużych przeszkleń, ponieważ osłabiają one skrzydło (nawet jeśli wykonane są z najmocniejszych szyb antywłamaniowych klasy P8). IZOLACYJNOŚĆ W ścianie jednowarstwowej drzwi powinny być umieszczone w połowie jej grubości W ścianie dwuwarstwowej drzwi zaleca się montować jak najbliżej krawędzi zewnętrznej ściany nośnej W ścianie o budowie trówarstwowej drzwi powinno się umieszczać w płaszczyźn
źródło: http://www.budujemydom.pl; www.muratordom.pl; budom-market.pl; www.pol-skone.pl

Bramy garażowe

O miejscu do parkowania samochodu trzeba pomyśleć już na etapie projektowania domu. Wtedy najłatwiej będzie zaplanować je tak, by udało się dobrać bramę  garażową o standardowych wymiarach. Dzięki temu zaoszczędzimy sporą sumę, bo wykonywane na zamówienie nietypowe skrzydła garażowe są często o kilkadziesiąt procent droższe. A oto jakie bramy garażowe mamy do wyboru.

BRAMY ROZWIERALNE INACZEJ SKRZYDŁOWE

 Rozwiązanie najstarsze, podobne do zwykłych drzwi. Tak jak one, mogą być jedno - lub dwuskrzydłowe, choć tych pierwszych praktycznie nie produkuje się seryjnie.

Otwierane na zewnątrz pojedyncze skrzydło zajmuje bardzo dużo miejsca i utrudnia parkowanie, trzeba więc między garażem a ogrodzeniem zostawić długi podjazd - szerokość bramy plus długość samochodu. Znacznie mniej miejsca w trakcie otwierania wymagają bramy dwuskrzydłowe, dlatego są częściej wybierane.

 Bramy rozwieralne składają się z ościeżnicy i skrzydeł umocowanych na zawiasach. Wykonywane są zazwyczaj z drewna sosnowego, dębowego lub świerkowego, a otwierane i zamykane najczęściej ręcznie. Zimą często przysparzają kłopotów, bo zanim się je otworzy, sprzed garażu trzeba odgarnąć śnieg.

 Wady bram rozwieralnych odzwierciedla w pewnym stopniu ich niewygórowana cena. Mają też jednak bezsprzeczną zaletę: jest nią prosta konstrukcja, a co za tym idzie - łatwość montażu.

W budynkach wielorodzinnych część lokatorów zaczyna zastanawiać się nad możliwościami ocieplenia ścian zewnętrznych od wewnątrz. Co można zrobić, aby w czasie zimy zapewnić sobie komfort cieplny i jednocześnie niskie rachunki za ogrzewanie?

W budownictwie wielorodzinnym istotne dla komfortu cieplnego są ściany zewnętrzne. Muszą one spełniać odpowiednie wymogi normowe wyrażone w wartości współczynnika przenikania ciepła U <= 0,30 W/(m2·K). Największy problem w tym zakresie mają lokatorzy mieszkający w starych kamienicach czy też blokach z tzw. wielkiej płyty. Występuje tam konflikt interesów uniemożliwiający przeprowadzenie prac termoizolacyjnych ścian całego budynku. Z jednej strony stare kamienice mają zabytkowe elewacje, których nie można przykryć warstwą izolacji, z drugiej - istnieją konflikty własnościowe i nie wszyscy zgadzają się na pokrycie wydatków związanych z ociepleniem. Bloki z wielkiej płyty natomiast nie mogą zostać docieplone ze względu na nadmierne obciążenie elewacji. W takich sytuacjach najbardziej pokrzywdzeni są lokatorzy, którzy w jesienne i zimowe dni skazani są na zbyt niskie temperatury powietrza lub wysokie rachunki za ogrzewanie.

"Według norm budowlanych z lat 60. współczynnik U wynosił 1,163 W/(m2·K). Na początku lat 70. zmniejszono go do poziomu 0,75 W/(m2·K), natomiast w latach 80. uzyskał on wartość 0,55 W/(m2·K) - mówi Piotr Harassek, Junior Product Manager Xella Polska. - Wiele jest jeszcze w Polsce domów wybudowanych w tamtych latach, które wymagają ocieplenia, a ze względu na tzw. konflikt interesów izolacja zewnętrzna nie jest możliwa."

W takiej sytuacji rozwiązaniem jest wykonanie izolacji indywidualnie - we własnym zakresie. Oczywiście izolacja ścian od zewnątrz jest w tym wypadku prawie niemożliwa do wykonania - i to nie koniecznie ze względów technicznych. Trudno sobie bowiem wyobrazić, aby zmiana wyglądu elewacji na wysokości tylko jednego mieszkania spotkała się z akceptacją pozostałych mieszkańców, nie wspominając o zarządcy budynku.

Alternatywą w takich wypadkach jest izolacja od wewnątrz. Zapewni ona odpowiedni komfort cieplny, nie wpływa na wygląd zewnętrzny budynku, a jednocześnie nie grozi rozwojem pleśni. Właśnie rozwój pleśni i grzybów jest największym zagrożeniem związanym z tematyką izolacji wewnętrznej. Wysoka wilgotność powietrza w mieszkaniu sprawia, że para wodna próbuje przeniknąć przez ściany na zewnątrz. Dlatego tak ważne jest dokładne wykonanie powłoki paroszczelnej lub stosowanie materiałów, które w naturalny sposób wspomagają regulację wilgotności pomieszczeń.

 Przeznaczone są głównie do garaży na jeden samochód, ponieważ ich standardowa szerokość nie przekracza zwykle 3 m (wysokość wynosi nie więcej niż 2,3 m), jest niewiele firm, które produkują bramy uchylne o szerokości 4 lub 5 m.

 Przeznaczone są głównie do garaży na jeden samochód, ponieważ ich standardowa szerokość nie przekracza zwykle 3 m (wysokość wynosi nie więcej niż 2,3 m), jest niewiele firm, które produkują bramy uchylne o szerokości 4 lub 5 m.

Konstrukcja bram garażowych uchylnych może być dwojakiego rodzaju: płytowa - o konstrukcji z blachy usztywnionej płaskownikami stalowymi. Jej wierzchnią warstwę stanowi najczęściej ocynkowana blacha stalowa pokryta poliestrem; ramowa - jej główny trzon stanowi stalowa lub drewniana rama, którą można wypełnić blachą stalową pokrytą poliestrem, deskami drewnianymi lub poszyciem ze sklejki.

 Bramy uchylne są łatwe w obsłudze i bezpieczne dla użytkowników. Ciężar bramy jest zrównoważony sprężynami, więc schowanie jej pod sufitem nie wymaga użycia dużej siły. Precyzyjne prowadzenie w szynach i kilkustopniowe zawieszenie gwarantują ciche poruszanie się skrzydła.

Po jego opuszczeniu bramę można zamknąć na klucz, spowoduje to uruchomienie systemu ryglowania. Standardowym zamknięciem jest zamek z wkładką umieszczony w centralnym miejscu bramy, współpracujący z jedno- lub dwupunktowym systemem ryglowania (istnieją także bramy z trzy- lub czteropunktowym systemem regulowania).

BRAMY SEGMENTOWE (SEKCYJNE)

 Są idealne do garaży, z których wyjeżdża się bezpośrednio na ulicę, ponieważ podczas otwierania nie wysuwają się przed budynek, nie utrudniają zatem manewrowania samochodem nawet na podjazdach łukowych.

 Brama segmentowa składa się z pojedynczych sekcji (segmentów) o konstrukcji dwuściennej (tzw. sandwich), szczelnie połączonych zawiasami. Segmenty zbudowane są z profili ze stali ocynkowanej, a poszyciem jest blacha stalowa, pomalowana farbą proszkową albo pokryta poliestrem, może być także wykończona okleiną drewnopochodną.

 W czasie przesuwania skrzydła poszczególne segmenty przemieszczają się wzdłuż prowadnic i chowają wewnątrz garażu - pod sufitem lub wzdłuż ściany. Pierwszy sposób charakterystyczny jest dla bram segmentowych górnych, których segmenty ustawione są poprzecznie i poruszają się na rolkach po prowadnicy stalowej przykręconej do ścian garażu i sufitu.

Elementy skrzydła bram segmentowych bocznych ustawione są pionowo i po otwarciu ustawiają się przy jednej ze ścian garażu; prowadnica takiej bramy zamontowana jest w dolnej części otworu.  W zależności od wysokości nadproża, która może wy
źródło: http://www.budujemydom.pl; www.e-izolacje.pl; www.budom-market.pl; www.pol-skone.pl

Płytki ścienne

WŁAŚCIWOŚCI PŁYTEK

TWARDOŚĆ

Twardość powierzchni określa się porównując ją do twardości minerałów wzorcowych, tworzących skalę Mohsa. Podaje ona jednak tylko następstwo twardości, czyli szereg materiałów rysujących kolejne poprzednie. Twardość powierzchniowa jest określana kolejnym najwyższym numerem minerału, z tych, które nie spowodowały zarysowania powierzchni badanej próbki. W praktyce cala skala jest rzadko stosowana, a twardość określa się pośrednio.
Twardość zależy od składu płytki i sposobu jej wytwarzania. Decyduje ona o odporności na zarysowanie. Płytka o dużej twardości powierzchniowej jest w mniejszym stopniu narażona na ryzyko zarysowania przedmiotami lub materiałami stykającymi się z jej powierzchnią. W warunkach domowych wystarczająca jest twardość rzędu 5÷6 (w dziesięciostopniowej skali).


ŚCIERALNOŚĆ
Jednym z najważniejszych parametrów określających właściwości płytek ceramicznych jest ich ścieralność. Określa ona stopień zużycia płytki lub zmiany jej wyglądu pod wpływem użytkowania. To zjawisko niekorzystne, objawiające się zmatowieniem płytek, a następnie wycieraniem wierzchniej warstwy szkliwa. Jak więc widać, ścieralność płytek zależy w dużej mierze od twardości szkliwa.
Odporność płytek na ścieranie jest określana przez klasę ścieralności – im wyższa klasa tym większa odporność. Klasy ścieralności obowiązują tylko dla płytek szkliwionych – dla płytek nieszkliwionych nie wprowadza się klas ścieralności.

Ze względu na odporność na ścieranie płytki dzielimy na następujące klasy:

• klasa 0

Płytki szkliwione tej klasy nie są przewidziane do wykładania podłóg.

• klasa 1

Pokrycia powierzchni podłóg, po których chodzi się boso lub w butach na miękkiej podeszwie, i które nie są narażone na działanie materiałów ścierających. Płytki tej klasy nie są odporne na zarysowania.

Zastosowanie:
Pomieszczenia w których używa się wyłącznie obuwia domowego, np.:
- łazienki;
- sypialnie.

• klasa 2

Pokrycia powierzchni podłóg, po których powierzchni chodzi się w obuwiu z
podeszwami miękkimi lub normalnymi, i które są bardziej narażone na niewielkie ilości brudu oraz materiałów ścierających. Płytek tej klasy nie wolno stosować w miejscach, gdzie chodzi się w butach nietypowych, z zelówkami metalowymi lub podkutych.

Zastosowanie:
Pomieszczenia w których występuje niewielki ruch pieszy, np.:
- kuchnie;
- pokoje dzienne;
- pokoje do pracy;
- salony.

• klasa 3

Pokrycia powierzchni podłóg, po których chodzi się w butach z normalnymi podeszwami, z niewielkimi ilościami brudu i materiału ścierającego. Płytek tej klasy nie można stosować w miejscach, gdzie chodzi się w butach nietypowych, np. z zelówkami metalowymi lub podkutych. Posiadają już jednak w miarę dobrą odporność na ścieranie.
Zastosowanie:
Pomieszczenia gdzie występuje intensywniejszy ruch pieszy, np.:
- korytarze;
- kuchnie;
- pokoje i łazienki hotelowe;
- pokoje szpitalne.

• klasa 4

Pokrycia powierzchni podłóg, po których odbywa się ruch normalny, na które
wnoszone są niewielkie ilości materiału ścierającego tak, że warunki są bardziej surowe niż dla klasy 3.
W domach jednorodzinnych mogą być stosowane we wszystkich rodzajach pomieszczeń.

Zastosowanie:
Posadzki w miejscach o stosunkowo dużej intensywności ruchu pieszego (z wyjątkiem obszarów wejść z ulicy, oraz podejść do kas), np.:
- biura;
- obiekty użyteczności publicznej;
- szkoły;
- szpitale;
- sklepy;
- hotele;
- restauracje;
- kawiarnie.

• klasa 5

Pokrycia powierzchni podłóg narażanych na wzmożony ciągły ruch pieszy, gdzie wnoszone są cząstki materiału ścierającego.
Zastosowanie:
W przypadku tych płytek nie ma żadnych ograniczeń co do miejsca stosowania – można je stosować nawet na powierzchniach obiektów przemysłowych i ciągów komunikacyjnych o bardzo dużym natężeniu ruchu.

Klasyfikacja ta ważna jest tylko dla wymienionych przykładów i w warunkach normalnych ( przy czym za warunki normalne uważa się sytuację, gdy schody i wejścia do pomieszczeń jak i chodniki przed budynkami są często zmywane, a obuwie normalne oznacza obuwie z gładką powierzchnią i nie podkute). W miejscach w których istnieje możliwość występowania czynników powodujących uszkodzenie powierzchni, należy stosować płytki o jedną klasę wyższą.


ANTYPOŚLIZGOWOŚĆ

Antypoślizgowość to parametr ważny zwłaszcza w przypadku pomieszczeń narażonych na działanie wody. Można ją zapewnić stosując:

• reliefy – wypukłe wzory na całej powierzchni płytki;
• ryfle – wypukłe lub wklęsłe elementy prostoliniowe wzdłuż jednej krawędzi płytki;
• szkliwo antypoślizgowe;
• impregnat antypoślizgowy.

Antypoślizgowość określa się na podstawie krytycznego kąta poślizgu. Określa się ją zwykle na podstawie niemieckich norm:

• DIN 51 097 – „Określenie poślizgu na mokrej powierzchni, na których chodzi się bosą nogą”.
  

Według tej normy płytki dzielimy na trzy grupy:

• grupa A

Kąt poślizgu: 12÷18°;
Zastosowanie:
Płytki ceramiczne podłogowe, np.:
- szatnie;
- brodziki i baseny o głębokości nie przekraczającej 80 cm.

• grupa B

Kąt poślizgu: 18÷24°;
Zastosowanie:
Płytki ceramiczne podłogowe, np.:
- prysznice;
- sauny;
- baseny i schody wokół basenów.

• grupa C

Kąt poślizgu: >24°;
Zastosowanie:
Płytki ceramiczne podłogowe, np.:
- schody prowadzące do wody lub pod wodę;
- strome boki basenów.

• DIN 51 130 – „Określenie właściwości poślizgu do pomieszczeń roboczych i powierzchni ze zwiększonym ryzykiem poślizgnięcia się”.
  

Według tej normy płytki podzielić można na sześć grup:

• płytki nie antypoślizgowe

Kąt poślizgu: 0÷6°;
- grupa R9
Kąt poślizgu: 6÷10°;
Zastosowanie:
Płytki ceramiczne podłogowe, np.:
- wejścia;
- schody;
- hole;
- korytarze.

• grupa R10

Kąt poślizgu: 10÷19°;
Zastosowanie:
Płytki ceramiczne podłogowe, np.:
- pomieszczenia magazynowe;
- garaże;
- pomieszczenia socjalne;
- pomieszczenia sanitarne;
- kuchnie.

• grupa R11

Kąt poślizgu: 19÷27°;
Zastosowanie:
Płytki ceramiczne podłogowe, np.:
- kuchnie;
- sanatoria;
- pralnie;
- rozlewnie napojów;
- strefy narażone na zamoczenie przy produkcji żywności;
- warsztaty samochodowe;
- szlifiernie;
- linie myjące.

• grupa R12

Kąt poślizgu: 27÷35°;
Zastosowanie:
Płytki ceramiczne podłogowe, n
źródło: www.ceramika.com.pl; www.e-izolacje.pl; www.muratordom.pl; www.budom-market.pl; www.pol-skone.pl

Łazienki

Rozplanuj wyposażenie łazienki

Planując wyposażanie łazienki musimy wiedzieć jakich funkcji będziemy od łazienki wymagać - do czego ma ona nam służyć i kto będzie z niej korzystać. Ułatwiające podjęcie tej decyzji standardy łazienkowe opisaliśmy w poprzedniej części poradnika.

Jeśli w mieszkaniu czy domu mamy co najmniej dwie łazienki, wówczas każda z nich może pełnić różne funkcje. Możemy wówczas dla każdej z tych łazienek wybrać inny standard wyposażenia, związany z główną funkcją łazienki: łazienką rodzinną, gościnną, dla dzieci czy przy sypialni. Wybór podstawowych funkcji zależy w znacznej mierze od przyzwyczajeń oraz trybu życia domowników.

Jeśli mamy tylko jedną łazienkę musi ona sprawować wiele funkcji - jako łazienka uniwersalna, rodzinna. Musimy wtedy podjąć decyzję o tym, jakie urządzenia pragniemy zainstalować.

Kabina czy wanna?

Kabinę prysznicową warto wybrać, gdy nasza łazienka jest mała. Funkcjonalność prysznica można zwiększyć przez zastosowanie głębokiego brodzika.
Wannę zalecamy, gdy większość domowników lubi długie i relaksujące kąpiele. Wybór wanny to także konieczność dla rodzin z dziećmi - i to zarówno z tymi bardzo małymi, jak i nieco starszymi. Oczywiście aby w łazience zainstalować wannę musimy dysponować niezbędną przestrzenią.

Kompromisowym wyjściem pomiędzy zaletami prysznica i wanny może być zastosowanie parawanu prysznicowego. Jeśli rozmiary łazienki nie pozwalają na zainstalowanie osobno wanny i kabiny prysznicowej, wówczas wanna wyposażona w parawan jest optymalnym rozwiązaniem. Wanna połączona z prysznicem wydaje się być idealną propozycją gdy w niewielkiej łazience usiłujemy pogodzić wiele funkcji.

Toaleta w łazience czy osobnym pomieszczeniu?

Bez względu na to czy dysponujemy jednym czy więcej pomieszczeniami higieniczno-sanitarnymi w domu lub mieszkaniu wskazane jest, by toaleta znajdowała się w każdej łazience. Jeśli decydujemy się na osobną toaletę warto, ze względów higienicznych, zainstalować w niej również umywalkę - nawet niewielką, 30-to centymetrową. Jeśli przestrzeń takiej dodatkowej toalety pozwoli, możemy ją łatwo przekształcić w dodatkową łazienkę instalując kabinę prysznicową.

Ile umywalek?

Wybór liczby umywalek w łazience jest uzależniony w głównej mierze od wielkości łazienki. Jeśli dysponujemy wystarczającą powierzchnią, a domownicy mają zbliżony rozkład dnia (na przykład korzystają z łazienki w zbliżonych porach), wówczas warto zainstalować dwie umywalki.

Jeśli dostępna przestrzeń nie pozwala na większą liczbę umywalek, należy wówczas się zdecydować na jedną, ale o rozmiarach pozwalających na komfortowe z niej korzystanie. Warto również pamiętać, iż w rodzinnej łazience umywalka służy nie tylko do mycia, wykorzystuje się ją również do drobnych przepierek. Uwzględniając więc jej dodatkowe funkcje, warto wybrać większą umywalkę.

Bidet

W wielu nowoczesnych łazienkach bidet jest już wyposażeniem standardowym. Jednak na decyzję o jego zainstalowaniu największy wpływ mają potrzeby i upodobania użytkowników oraz - co chyba najważniejsze - dostępna przestrzeń w łazience. Bidet uważa się bowiem za element wyposażenia dodatkowego, bez którego funkcjonalność łazienki nie zostanie znacząco uszczuplona. Bidet i toaleta wymagają zarezerwowania około 1-1,2 metra kwadratowego łazienki, na co nie każdy może sobie pozwolić. Pewnym kompromisowym wyjściem może być zastosowanie w umywalce zainstalowanej obok toalety specjalnej baterii z wysuwaną rączką. Wówczas funkcje bidetu może spełniać miska WC.

Pralka w łazience

Gdy nie dysponujemy dodatkowym pomieszczeniem na pralnię, to właśnie łazienka jest najbardziej praktycznym miejscem do wstawienia pralki. Instalując pralkę w łazience uzyskujemy dostęp do wody oraz innych urządzeń przydatnych podczas prania - wanny czy umywalki.

Decydując się na instalację pralki w łazience warto pamiętać, iż najczęściej zajmuje ona dość wiele miejsca, trzeba więc przewidzieć przestrzeń na jej wygodną i bezpieczną obsługę. Należy też uwzględnić miejsce do przechowywania brudnej bielizny i środków piorących. Najlepiej by pralka w łazience była schowana - we wnęce, pod blatem czy w specjalnej szafce. Miejsce na pralkę powinno być od niej szersze o około 10 centymetrów ze względu na drgania i wibracje podczas pracy, a także na możliwość bezproblemowego wysunięcia urządzenia w razie potrzeby.

Planując lokalizację pralki w łazience trzeba pamiętać o warunkach bezpieczeństwa, pralka jest bowiem urządzeniem elektrycznym. Normy określają minimalną odległość pralki od wanny czy umywalki na 60 centymetrów.

Harmonia wystroju łazienki

Ze względu na potrzebę harmonijnego wyglądu całości wystroju ważne jest umieszczanie odpowiednich urządzeń obok siebie. Starajmy się nie ustawiać obok siebie toalet i umywalek czy wanien i kabin prysznicowych. Ciekawym sposobem rozdzielenia łazienki na strefy funkcjonalne mogą niskie ścianki, umożliwiające rozdzielenie części łazienkowej od toaletowej.

Wygodne ustawienie elementów łazienki

Wygoda i bezpieczeństwo łazienki również zależą od właściwego umieszczenia elementów wyposażenia. Ważne jest zarówno usytuowanie elementów w pomieszczeniu jak i zachowanie prawidłowych odległości pomiędzy nimi.
Urządzenia w łazience nie powinny być ustawione zbyt blisko siebie. Wokół każdego z elementów wyposażenia powinniśmy zaplanować niezbędną ilość wolnej przestrzeni pozwalającej na wygodne i bezproblemowe z niego korzystanie.

Poniżej podajemy standardowe odległości i wysokości zalecane dla współczesnej łazienki.

Przy zestawieniu naszych planów ustawienia łazienki z rzeczywistym pomieszczeniem może się okazać, że niektóre zamierzenia trzeba będzie skorygować.

Piony kanalizacyjne

Planując wyposażenie w łazience z konieczności jesteśmy uzależnieni od jej stałych elementów. Jednym z nich jest położenie pionu kanalizacyjnego. Pion kanalizacyjny niejako wymusza lokalizację innych elementów wystroju łazienki - toalety, kabiny prysznicowej czy wanny. Urządzenia mające odpływ blisko podłogi - toaletę, wannę, prysznic - powinno się umieszczać możliwie najbliżej pionu. Dla toalety długość połączeń z pionem kanalizacyjnym nie może przekraczać 1 metra, dla wanny czy kabiny prysznicowej - 3 metrów. Dłuższe przyłącza komplikują nieco konstrukcję wymagane są bowiem wtedy dodatkowe przewody napowietrzające oraz otwory rewizyjne.

Stałe elementy architektury - drzwi i okna

Jeśli w łazience jest okno, planując rozmieszczenie wyposażenia musimy uwzględnić jego wielkość i położenie.
Dostęp do okna powinien pozostać w miarę możliwości swobodny. Na przykład, umieszczając pod oknem umywalkę pamiętajmy, iż uniemożliwi to zawieszenie nad nią lustra, z kolei wanna pod oknem utrudnia jego otwieranie czy mycie.

W budynkach wielorodzinnych część lokatorów zaczyna zastanawiać się nad możliwościami ocieplenia ścian zewnętrznych od wewnątrz. Co można zrobić, aby w czasie zimy zapewnić sobie komfort cieplny i jednocześnie niskie rachunki za ogrzewanie?

W budownictwie wielorodzinnym istotne dla komfortu cieplnego są ściany zewnętrzne. Muszą one spełniać odpowiednie wymogi normowe wyrażone w wartości współczynnika przenikania ciepła U <= 0,30 W/(m2·K). Największy problem w tym zakresie mają lokatorzy mieszkający w starych kamienicach czy też blokach z tzw. wielkiej płyty. Występuje tam konflikt interesów uniemożliwiający przeprowadzenie prac termoizolacyjnych ścian całego budynku. Z jednej strony stare kamienice mają zabytkowe elewacje,
źródło: http://porady.kolo.com.pl; www.e-izolacje.pl; www.budom-market.pl; www.pol-skone.pl

Styropian

Styropian (polska nazwa handlowa dla spienionego polistyrenu) – to porowate tworzywo sztuczne otrzymane poprzez spienienie granulek polistyrenu zawierających porofor (np. eter naftowy). Spienienie uzyskuje się przez podgrzanie granulek zazwyczaj parą wodną. Składa się z zamkniętych komórek o obłych kształtach (to były te granulki), wewnątrz których znajduje się pianka polistyrenowa. Komórki są ze sobą połączone i występują między nimi niewielkie pustki powietrzne (ich ilość i wielkość zależy od gęstości materiału), co uwidacznia się na przełomie styropianu. Jest to materiał nieodporny na działanie wielu rozpuszczalników organicznych (np. aceton czy rozpuszczalniki aromatyczne), olejów, smarów.

Przy produkcji styropianu często dodaje się do niego środki obniżające jego palność. Wytworzona w ten sposób odmiana określana jest jako samogasnąca, tzn. przestaje palić się po odsunięciu od źródła ognia (płomienia). Odmiany styropianu oznacza się symbolami:

• S – zwykłe
• FS – samogasnące

W zależności od stopnia spienienia uzyskuje się styropiany o różnej gęstości. Styropiany o małej gęstości są słabe mechanicznie i łatwo ulegają zgnieceniu, o większej są twardsze i umożliwiają wykonanie niektórych elementów narażonych na obciążenie (np. elementy do formowania ścian i stropów żelbetowych, meble).

Styropian stosowany jest często w budownictwie (można stosować tylko odmianę FS), jako lekki (od ok. 10 – do ponad 40 kg/m³), materiał termoizolacyjny do temperatury + 80°C oraz jako rdzeń izolacyjno-konstrukcyjny przy produkcji budowlanych płyt warstwowych. Bywa stosowany jako materiał do wykonywania izolacji akustycznej, chociaż jego skuteczność jest niska.

Przy innej technologii produkcji z polistyrenu, otrzymuje się polistyren ekstrudowany (styrodur) o lepszych właściwościach mechanicznych i termoizolacyjnych.

Dążenie do oszczędności energii stało się w obecnych czasach rzeczą powszechną. Jedną z form energii, dla której oszczędzania szuka się ciągle nowych metod i materiałów, jest ciepło. W celu ochrony budynków przed utratą ciepła coraz częściej stosuje się materiały syntetyczne, w szczególności różne odmiany styropianu. Chroni on również przed hałasem oraz wilgocią.

Styropian to potoczna nazwa materiału uzyskiwanego przez spienianie granulek polistyrenu. Proces ten nazywa się również ekspandowaniem i stąd też skrótowe oznaczenie styropianu wg Polskiej Normy to symbol: PS-E, tj. polistyren ekspandowany.

• lekkość, a jednocześnie relatywnie duża wytrzymałość mechaniczna,

• wysoka izolacyjność cieplna,

• łatwość obrabiania,

• całkowita nieszkodliwość dla zdrowia ludzkiego,

• odporność chemiczna,

• wysoka izolacyjność akustyczna,

• bezpieczeństwo dla środowiska,

• odporność na zawilgocenie.

Bardzo mała gęstość masowa styropianu "Kozień i Córka" wynika ze struktury komórkowej tego materiału. W jednym metrze sześciennym tego materiału izolacyjnego znajduje się 3-6 miliardów zamkniętych komórek. Są one wypełnione nieruchomym powietrzem, jednym z najlepszych, znanych nam naturalnych materiałów izolacyjnych. Dzięki temu, że powietrze znajduje się w porach zamkniętych, płyty izolacyjne z tego materiału charakteryzują się bardzo niskim współczynnikiem przewodności cieplnej.

Przy wytwarzaniu styropianu Kozień i Córka" stosuje się  związek o nazwie pentan. Ten porotwórczy środek jest następnie zastępowany przez powietrze podczas kolejnych etapów procesu produkcyjnego. Styropian jest materiałem nieszkodliwym dla zdrowia ani dla środowiska naturalnego, stąd więc oprócz budownictwa stosowany jest powszechnie także w przemyśle spożywczym.

Własności fizyczne izolacyjnych płyt ze styropianu, podział na odmiany, sposób oznaczania są ściśle określone przez polską normę PN-B-20130:1999. Styropian dzielony jest na odmiany zależnie od gęstości objętościowej materiału. Z odmianą styropianu związany jest ściśle współczynnik przewodności cieplnej oraz wytrzymałość mechaniczna, decydująca o sposobie zastosowania płyt.

Dzięki ogromnej porowatości i zamkniętej strukturze porów spieniony polistyren jest nie tylko świetnym materiałem izolacji cieplnej, ale również w znacznym stopniu ogranicza dyfuzję pary wodnej w głąb przegrody. Pozwala to uniknąć kondensacji wilgoci we wnętrzu przegrody i w efekcie jej zawilgocenia. Obecność szczelnej, zewnętrznej warstwy osłonowej np. z cegły klinkierowej jest w przypadku łatwo przepuszczalnej wełny mineralnej powodem wykraplania pary wodnej pod cegłą. Zastosowanie styropianu eliminuje to zjawisko, w żadnym punkcie przegrody para wodna nie osiąga stanu nasycenia i nie dochodzi do zawilgocenia materiałów.

Rozpowszechniony mit to "oddychanie ścian" - rozumiane jako przepływ pary wodnej przez ściany budynku. Styropian jest materiałem dość szczelnym pod względem dyfuzji pary wodnej i stąd pogląd o braku "oddychania" w pomieszczeniach izolowanych styropianem. Utrzymywanie odpowiedniej wilgotności powietrza w pomieszczeniu jest możliwe jedynie dzięki właściwemu działaniu wentylacji. Przekonali się o tym najlepiej mieszkańcy budynków, w których wymieniono stare, nieszczelne okna na nowe. Nie pomagają "oddychające ściany", woda ścieka po szybach, a dotychczas suche ściany pleśnieją itd. Udział ścian w wymianie wilgoci z otoczeniem jest mały i nie może być brany pod uwagę przy kształtowaniu mikroklimatu wnętrza. Powierzchniowe warstwy wszystkich przegród zapewniają natomiast wygładzanie chwilowych wahań wilgotności powietrza poprzez wchłanianie nadmiaru wilgoci i oddawanie jej z powrotem w okresie obniżonej wilgotności.

Zdolność materiałów do przepuszczania pary wodnej ma natomiast wpływ na dobór i układ warstw w przegrodzie. W przegrodzie trójwarstwowej, najczęściej stosowanej obecnie w Polsce, materiał termoizolacji jest osłonięty z obu stron murami z cegły, pustaków rożnego rodzaju itp. Jeśli materiał izolacji cieplnej łatwo przepuszcza parę wodną ("oddycha") to w miejscu styku izolacji i zewnętrznej warstwy murowej dochodzi do kondensacji pary wodnej. Zastosowanie ciągłej warstwy styropianu pozwala obniżyć dostęp pary wodnej do wnętrza przegrody i uniknąć jej zawilgocenia.

Natomiast w każdej przegrodzie, niezależnie od rodzaju materiału izolacyjnego i zastosowan
źródło: http://pl.wikipedia.org;http://www.kozien.com.pl; www.muratordom.pl; www.budom-market.pl; www.pol-skone.pl

Sklep budowlany Poznań

W ostatnich miesiącach pojawiło się wiele produktów oznaczonych jako energooszczędne. Około 75% kupujących traktuje termikę jako podstawowe kryterium wyboru. Decydując się na energooszczędne okna robimy to ze względu na oszczędności w ogrzewaniu, których mają być one gwarancją. Coraz częściej, wpływ na naszą decyzję mają też względy ekologiczne.

Energooszczędne, czyli jakie
Poszukując okien energooszczędnych powinniśmy zacząć od określenia parametrów termicznych jakie nas interesują. Najważniejszy z nich to U_w, czyli przepuszczalność termiczna dla całego okna. Im współczynnik ten jest niższy, tym mniej ciepła "ucieka" z naszego domu. Obecnie, wg wymagań technicznych, okno powinno mieć U_w=1,8 lub 1,7 W/m²K w zależności od regionu. Standard oferowany przez większych producentów to okno o lepszej termice niż wymagana w przepisach (U_w ok. 1,4 W/m²K).
O oknach energooszczędnych możemy mówić, kiedy współczynnik U_w oscyluje pomiędzy 0,85-1,0 W/m²K. Jest to poziom przepuszczalności termicznej polecany do domów i mieszkań w technologii tradycyjnej i energooszczędnej. Okna o Uw=0,8 Wm²K i niższej projektowane są z myślą o najbardziej energooszczędnych budynkach tworzonych w technologii pasywnej. Ich zastosowanie wymaga specjalnej wentylacji mechanicznej.

Ile można oszczędzić?
Ciekawym narzędziem, ukazującym na jak duże oszczędności możemy liczyć, jest kalkulator energetyczny dostępny na stronie internetowej Sokółki. Producent na www.sokolkasa.pl/kalkulator przedstawia 10 modeli drewnianych okien oraz 10 przykładowych domów. Za pomocą kalkulatora przeliczymy jak w zależności od kubatury budynku, położenia względem stron świata, województwa, paliwa, a przede wszystkim termiki okien zmieniają się koszty ogrzewania.
Kiedy przemyślimy już na jakim poziomie energooszczędności nam zależy, powinniśmy sprawdzić badania i certyfikaty potwierdzające deklarowane przez sprzedawcę parametry. Większość dużych producentów, w tym Sokółka posiada potrzebne dokumenty, jednakże warto zwrócić na to uwagę zwłaszcza jeżeli decydujemy się na mniej znaną markę lub parametry, które nam zaoferowano są wyjątkowo dobre.

Pierwszy czynnik mający bardzo ważny wpływ na termikę okna to grubość ramy. Standardowo okna drewniane mają ramę o grubości 68mm ale mogą mieć grubość nawet powyżej 100mm. Im rama jest grubsza, tym cieplejsze będzie nasze okno. Szersza rama daje też możliwość zastosowania energooszczędnego 3-szybowego pakietu szyb zespolonych, co ma ogromny wpływ na poprawę parametrów termicznych całego okna, gdyż każda dodatkowa szyba poprawia termikę okna.
Drugim bardzo istotnym czynnikiem jest wspomniany pakiet szybowy. Przepuszczalność termiczna pakietu 3-szybowego wypełnionego argonem może wynosić nawet Us= 0,6 W/m²K. Co ważne nie należy mylić parametrów szyb z parametrami całego okna. Przepuszczalność termiczna szyby (oznaczana jako U_s) jest niższa niż całego okna (U_w), jednakże dla klienta ostatecznego najważniejszym parametrem powinna być przepuszczalność termiczna dla całego okna czyli U_w.

Rozsądne projektowanie
Okna energooszczędne, podobnie jak większość energooszczędnych technologii, są droższe od okien standardowych. Wynika to m.in. z zastosowania większej ilości materiałów- drewna, szkła, uszczelek, a czasem też ze skomplikowanego procesu produkcji. Warto więc szczegółowo zaplanować rozmieszczenie stolarki i stosować okna o różnych parametrach w zależności od projektu naszego domu oraz funkcji poszczególnych pomieszczeń.
Okna energooszczędne przyniosą nam szczególnie duże oszczędności w kosztach ogrzewania, jeżeli zastosujemy je w miejscach narażonych na większe straty ciepła np. na północnej elewacji oraz w dużych przeszkleniach. Tu warto zainstalować okna o najlepszych parametrach. Okna o najsłabszym współczynniku przepuszczalności termicznej możemy zastosować w garażu, piwnicy, kuchni- czyli w pomieszczeniach, w których nie utrzymujemy zbyt wysokiej temperatury. Pozostałe okna mogą mieć U_w w okolicach 1,0 W/m²K. W ten sposób optymalizujemy wydatki na stolarkę- osiągniemy bardzo dobre parametry termiczne budynku, a zaoszczędzoną sumę możemy wydać np. na okucia, klamki i szyby antywłamaniowe.
Chcąc tak zaprojektować stolarkę stajemy jednak przed dylematem- optymalizacja wydatków, czy estetyka budynku? Jest tak dlatego, że najczęściej inne parametry to też inny wygląd okna. A przecież na całej elewacji, a tym bardziej w obrębie jednego pomieszczenia okna powinny być harmonijne.
Obecnie jedynym w Polsce producentem, który ma odpowiedź na takie zapotrzebowanie jest Sokółka Okna i Drzwi S.A. Okna drewniane z Sokółki niezależnie od parametrów mają ujednoliconą wysokość profilu. W praktyce oznacza to, że są nie do rozróżnienia nawet w obrębie jednego pomieszczenia. Wszystkie linie producenta dają też te same możliwości aranżacji (kształty, kolory, dodatkowe opcje np. szprosy). To sprawia, że możemy zamontować duże witryny z wyjściem na taras z okien np. o Uw=0,85 Wm²K, a pozostałe okna w salonie mogą mieć np. Uw=1,0 Wm²K i nikt nie pozna, że są to inne modele okien.

Rozsądne projektowanie
Okna energooszczędne, podobnie jak większość energooszczędnych technologii, są droższe od okien standardowych. Wynika to m.in. z zastosowania większej ilości materiałów- drewna, szkła, uszczelek, a czasem też ze skomplikowanego procesu produkcji. Warto więc szczegółowo zaplanować rozmieszczenie stolarki i stosować okna o różnych parametrach w zależności od projektu naszego domu oraz funkcji poszczególnych pomieszczeń.
Okna energooszczędne przyniosą nam szczególnie duże oszczędności w kosztach ogrzewania, jeżeli zastosujemy je w miejscach narażonych na większe straty ciepła np. na północnej elewacji oraz w dużych przeszkleniach. Tu warto zainstalować okna o najlepszych parametrach. Okna o najsłabszym współczynniku przepuszczalności termicznej możemy zastosować w garażu, piwnicy, kuchni- czyli w pomieszczeniach, w których nie utrzymujemy zbyt wysokiej temperatury. Pozostałe okna mogą mieć U_w w okolicach 1,0 W/m²K. W ten sposób optymalizujemy wydatki na stolarkę- osiągniemy bardzo dobre parametry termiczne budynku, a zaoszczędzoną sumę możemy wydać np. na okucia, klamki i szyby antywłamaniowe.
Chcąc tak zaprojektować stolarkę stajemy jednak przed dylematem- optymalizacja wydatków, czy estetyka budynku? Jest tak dlatego, że najczęściej inne parametry to też inny wygląd okna. A przecież na całej elewacji, a tym bardziej w obrębie jednego pomieszczenia okna powinny być harmonijne.
Obecnie jedynym w Polsce producentem, który ma odpowiedź na takie zapotrzebowanie jest Sokółka Okna i Drzwi S.A. Okna drewniane z Sokółki niezależnie od parametrów mają ujednoliconą wysokość profilu. W praktyce oznacza to, że są nie do rozróżnienia nawet w obrębie jednego pomieszczenia. Wszystkie linie producenta dają też te same możliwości aranżacji (kształty, kolory, dodatkowe opcje np. szprosy). To sprawia, że możemy zamontować duże witryny z wyjściem na taras z okien np. o Uw=0,85 Wm²K, a pozostałe okna w salonie mogą mieć np. Uw=1,0 Wm²K i nikt nie pozna, że są to inne modele okien.

źródło: www.budom-market.pl; www.pol-skone.pl

Jaki będzie rok 2010? W ocenie PSB

Po 11 miesiącach 2009 r. krajowy rynek zanotował ponad 20% spadek pozwoleń i rozpoczętych inwestycji w budownictwie na sprzedaż lub wynajem oraz 7-9% spadek w budownictwie mieszkaniowym indywidualnym w stosunku do analogicznego okresu 2008 r. - te tendencje w dużym stopniu będą wpływały na koniunkturę w sezonie 2010. Niezwykle istotne znaczenie będzie miała polityka kredytowa banków, zwłaszcza w obszarze kredytów mieszkaniowych oraz inwestycyjnych.

PSB w internecie - ponad pół miliona użytkowników

Coraz częściej Polacy zainteresowani zdobyciem bądź poszerzeniem wiedzy o możliwościach budowy domu czy remontu korzystają z możliwości, jakie stwarza Internet. W 2009 r. liczba użytkowników serwisu głównego PSB zdecydowanie wzrosła - o niemal 40% w porównaniu z rokiem poprzednim.

Sezon obaw i nadziei. Zamiast prognozy budownictwa mieszkaniowego 2010 r.

Z przedstawionych informacji w niniejszym artykule wynika, że to indywidualne budownictwo, realizowane na polskiej prowincji zdominuje rynek mieszkaniowy w 2010 r. Możemy przyjmować zakłady, że to właśnie w nie miejskich powiatach oddanych zostanie najwięcej metrów kwadratowych powierzchni użytkowej mieszka

Stolarka

Drewno jest materiałem stosowanym od wieków w budownictwie. Także w dzisiejszych czasach, mimo szerokiej popularyzacji tworzyw sztucznych, a także materiałów drewnopochodnych (płyty MDF, HDF), drewno jest wciąż często wykorzystywanym materiałem. Produkty z drewna znajdują szerokie zastosowanie m. in. w stolarce budowlanej.

Drewniana stolarka budowlana (drzwi, okna drewniane) ma w Polsce zarówno zwolenników, jak także przeciwników. Przeciwnicy technologii produkcji z drewna wspominają wady stosowanych w latach powojennych w polskich blokach okien skrzynkowych lub ościeżnicowych wykonanych z litego drzewa oraz produkowanych rzemieślniczo płycinowych drzwi drewnianych. Należy jednak podkreślić, że wspomniane wyroby mają bardzo niewiele wspólnego ze współcześnie produkowanymi wyrobami z drewna. Ogromne znaczenie ma w tym przypadku postęp technologiczny, zastosowanie komputerowo sterowanego procesu pozyskiwania surowca i jego obróbki oraz sam proces produkcyjny realizowany oparty na nowoczesnych zautomatyzowanych liniach produkcyjnych.

Produkcja współczesnej stolarki drewnianej odbywa się w dużych partiach produkcyjnych, co pozwala na wytworzenie wyrobu powtarzalnego, charakteryzującego się wysokimi walorami estetycznymi oraz doskonałymi parametrami technicznymi. Dlatego też decydując się na zakup stolarki drewnianej, należy wybrać produkt pochodzący z fabryk dużego i znanego producenta.

Niezwykle ważną sprawą jest również weryfikacja, czy produkt reklamowany przez producenta jako „drewniany” jest naprawdę wykonany z drewna. Dobrym pomysłem jest w tym wypadku poproszenie sprzedawcy przed zakupem o zaprezentowanie przekroju wybranego modelu drzwi lub okna. Podobna sytuacja dotyczy również futryn (ościeżnic). By obniżyć koszty, producenci drzwi, okien często decydują się np. na stosowanie zamiast drewnianych ościeżnic ich odpowiedników z drewnopochodnej płyty MDF. Materiał ten, mimo swoich niewątpliwych zalet, po zastosowaniu w futrynie wykazuje się bardzo słabą odpornością na uszkodzenia mechaniczne, a przede wszystkim na wilgoć. Dlatego ościeżnice wykonane z MDF zwykle podlegają deformacji nawet po ich krótkim użytkowaniu w miejscach o podwyższonej wilgotności jak np. kuchnia lub łazienka.

Podsumowując należy stwierdzić, że drewno jest i z pewnością będzie popularnym i niezwykle praktycznym materiałem stosowanym do produkcji stolarki budowlanej, a nowoczesne drzwi i okna z drewna będą służyły przez wiele lat, nie tracąc niczego na swoim uroku i elegancji.

Farby Poznań

Bogaty asortyment farb do malowania i renowacji wnętrz sprawia, że wielu Klientów ma kłopot z wyborem odpowiedniego produktu. Warunki eksploatacji pomieszczenia i rodzaj podłoża oraz sposób wykonania powłoki malarskiej mają istotny wpływ na jej trwałość i estetykę. Dlatego też, proponujemy Państwu specjalnie dobraną gamę produktów z przeznaczeniem do konkretnych pomieszczeń i podłoży. Firma Farby KABE poleca produkty sprawdzone przez profesjonalistów.

Jakość i krycie - bez 2 zdań

W przypadku samodzielnego wykonywania powłok malarskich, gdy czas oraz jakość powłoki przy 1-krotnym nanoszeniu mają dla nas znaczenie, polecamy użycie dyspersyjnej farby MONOLUX.

Farba ta służy do wykonywania barwnych, dekoracyjnych powłok malarskich o najwyższym standardzie wykończenia i przyjemnej matowej optyce. Szczególnie jest polecana do malowania ścian i sufitów o gładkiej powierzchni w pomieszczeniach "suchych" (jak np.: salon, sypialnia, przedpokój oraz sale konferencyjne i pomieszczenia biurowe). Dzięki zwiększonej sile krycia wystarcza 1-krotne malowanie, a niekapiąca konsystencja pozwala na znaczną oszczędność czasu i ograniczenie nakładów pracy. Farba ta znajduje zastosowanie na wszelkich typowych podłożach mineralnych, jak np: tynki cementowe, cementowo-wapienne, wapienne i gipsowe oraz płyty gipsowo-kartonowe, jaki i pokrytych dobrze związaną powłoką malarską. Tworzy gładkie powłoki o wysokiej odporności na zmywanie i szorowanie. Farba MONOLUX dostępna jest w szerokiej palecie kolorów wg wzornika KABE (paleta kolorów COLORATO 120) NCS lub dostarczonego wzoru.

Wytrzymałość - bez kompromisów

Ściany w pomieszczeniach "mokrych" takich jak kuchnia czy łazienka narażone są na bezpośrednie działanie wody i pary wodnej. Dlatego do malowania takich powierzchni zalecamy wysokiej jakości farbę lateksową AKRYLATEX W, która tworzy elastyczną i szczelną powłokę skutecznie zabezpieczającą podłoże przed wnikaniem wody. Farba ta posiada wyjątkową odporność na zmywanie, szorowanie oraz działanie środków myjących i czyszczących używanych w gospodarstwach domowych. Dzięki tym właściwościom jest szczególnie polecana do malowania ścian w pomieszczeniach o dużym natężeniu ruchu m. in. na korytarzach, klatkach schodowych. Farba lateksowa przeznaczona jest do stosowania zarówno na podłożach mineralnych, jak i pokrytych wcześniej powłoką, wyprawą na bazie tworzyw sztucznych. Może być z powodzeniem używana do malowania powierzchni pokrytych tapetami z włókien szklanych. Farba AKRYLATEX W dostępna jest w 2 odmianach - jako matowa lub półmatowa w szerokiej palecie kolorów wg wzornika KABE (paleta kolorów COLORATO 120), NCS lub dostarczonego wzoru.

Paroprzepuszczalność - bez barier

Wyjątkowym produktem do malowania podłoży mineralnych jest dyspersyjno-krzemianowa farba AQUATEX, która tworzy mikroporowatą powłokę umożliwiającą swobodne "oddychanie" ścian. Charakteryzuje się tym, że nie zmienia właściwości retencyjnych podłoża, a ściany w sposób naturalny przyjmują i oddają wilgoć, dzięki czemu zmniejsza się ilość wilgoci w powietrzu. Polecamy ją szczególnie do malowania górnych powierzchni ścian i sufitów w pomieszczeniach "mokrych", takich jak: kuchnie, łazienki i pralnie, oraz do pierwotnego malowania podłoży mineralnych w budynkach nowych, jeszcze całkowicie niewyschniętych.

Kreatywność - bez ograniczeń

Do nadawania wnętrzom wyjątkowego i ozdobnego charakteru polecamy specjalne materiały umożliwiające swobodne kształtowanie efektów dekoracyjnych. Takim szczególnym, "kreatywnym" produktem jest dyspersyjna farba - LAZUR W, która pozwala na łatwe wykonanie lazurowanych, nie w pełni kryjących powłok malarskich. Dyspersyjno-krzemianowa farba AQUATEX nadaje malowanym powierzchniom szlachetny, matowy wygląd i zapewnia długotrwały efekt dekoracyjny. Przeznaczona jest na podłoża mineralne, jak np: beton, tynki wapienne, wapienno-cementowe, cementowe i gipsowe oraz płyty gipsowo-kartonowe, jak i pokryte dobrze związaną powłoką malarską. Nowo wykonane podłoża mineralne przed nanoszeniem farby nie wymagają gruntowania czy białkowania. Farba dostępna jest w kolorze białym i w kolorach pastelowych wg wzornika KABE (paleta kolorów COLORATO 120).

Farba ta pozwala na nieograniczone możliwości kształtowania indywidualnego wystroju, dopasowanego kolorystyką i stylem do konkretnego wnętrza. Umożliwia wykonanie powłok z różnorodnymi efektami malarskimi inspirowanymi wyobraźnią i umiejętnościami dekoratora. Poprzez odpowiednią kompozycję koloru farby oraz techniki aplikacji można uzyskać niepowtarzalny, oryginalny wygląd i długotrwały efekt dekoracyjny. Szczególnie wyrafinowane efekty dekoracyjne powstają na podłożach chropowatych o atrakcyjnej fakturze jak np. na tynk cienkowarstwowy o fakturze gładkiej lub modelowanej. Oferujemy farbę LAZUR W w kilkudziesięciu odcieniach kolorystycznych wg kolekcji KABE (kolekcja Farby LAZUR W).

Na co zwracać uwagę przy wyborze okna. Drewno czy plastik?